Υπάρχουν μέρη που άπαξ και τα επισκεφτείς μια φορά υπόσχεσαι στον εαυτό σου πως θα το ξανακάνεις με την πρώτη ευκαιρία. Αυτό ακριβώς αποτυπώνει τη σχέση του γράφοντος με τα ορεινά χωριά της Ρούμελης. Ναι, η Παύλιανη είναι η «σταρ» της περιοχής, κυρίως λόγω του θεματικού της πάρκου που τα τελευταία χρόνια έχει γίνει viral στο Instagram.

Πλάι της όμως απλώνονται κι άλλα χωριά, λιγότερο γνωστά που σε κάνουν να ηρεμείς, να ξεχνιέσαι και να αποφορτίζεσαι πραγματικά. Περπατώντας σε υπέροχα μονοπάτια δίπλα σε ποταμάκια, χαζεύοντας μαζί με την οικογένεια και την παρέα τις μεγαλοπρεπείς κορυφές των βουνών.

Ως είθισται στα ταξιδιωτικά μας, βρεθήκαμε με τον Θανάση πριν ακόμα ξημερώσει μιας και θέλαμε να έχουμε εμπρός μας όλην τη μέρα. Χωρίς να χάσουμε χρόνο φορτώσαμε τα 362 lt του Vitara με μπάκπακ και φωτογραφικό εξοπλισμό και βγήκαμε αμέσως στην ΕΟ Αθηνών-Λαμίας.

Στα βουνά της Ρούμελης και την ευρύτερη περιοχή της Παύλιανης το Suzuki Vitara μας απέδειξε για μια ακόμα φορά πως είναι ένα καλοστημένο και άνετο αυτοκίνητο

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ Στις πλαγιές της Ζήρειας με Volvo EX30 Cross Country

Μπορεί το δημοφιλές ιαπωνικό μοντέλο να έχει χάσει 19 ίππους -110 PS από 129 PS- αλλά αυτό λίγο θα σε απασχολήσει στην Εθνική Οδό. Η ροπή έχει παραμείνει στα 235 Nm και ως εκ τούτου έχεις επαρκή δύναμη στο δεξί πεντάλ ακόμη και με πλήρες φορτίο. Το αυτοκίνητο που είχαμε στη διάθεσή συνδυαζόταν με το νέο, 6άρι αυτόματο κιβώτιο με μετατροπέα ροπής και κάπως έτσι αφήσαμε την Εθνική στην έξοδο για Μπράλο σε λιγότερο από δύο ώρες εντελώς ξεκούραστοι.

Από εκείνο το σημείο ξεκινά η ανάβαση. Ο δρόμος που ακόμα και σήμερα ενώνει τη Λαμία με την Πάτρα έχει σχετική κίνηση, κυρίως φορτηγά, αλλά η διαδρομή είναι εύκολη. Στο αριστερό σου χέρι βρίσκεται η πλαγιά του Καλλίδρομου και στο δεξί βλέπεις πανοραμικά την κοιλάδα του Σπερχειού και τον Μαλιακό κόλπο. Αφού περάσαμε την Ιερά Μονή Δαμάστας, το Ελευθεροχώρι και τον Σκάμνο, στρίψαμε δεξιά προς Οίτη και Παύλιανη.

Πριν φτάσεις στην Παύλιανη, περνάς από την Οίτη, ένα μικρό χωριό, χτισμένο στη νοτιοανατολική πλευρά του ομώνυμου όρους σε υψόμετρο λίγο κάτω από τα 700 μέτρα. Το είδαμε φευγαλέα μέσα από τα παράθυρα του Vitara, μιας και οι κύριοι προορισμοί του οδοιπορικού μας βρίσκονταν προς τα πάνω.

Οδεύοντας προς την Παύλιανη, η διαδρομή είναι μαγευτική. Τα μαυρόπευκα, οι ιτιές και οι βελανιδιές δίνουν τη θέση τους σε έλατα που σε καλωσορίζουν στον Εθνικό Δρυμό της Οίτης. Σταματάμε για τις πρώτες φωτογραφίες. Κι ενώ απολαμβάναμε την ηρεμία της στιγμής μέσα στην πρωινή πάχνη, δύο πανέμορφα και πολύ φιλικά άλογα εμφανίζονται δίπλα μας! Φαίνεται πως και αυτά βγήκαν για τον πρωινό τους περίπατο!

Αφού είχαμε τις απαραίτητες λήψεις συνεχίσαμε τον δρόμο μας αλλά δεν μπήκαμε στην Παύλιανη. Στρίψαμε αριστερά προς Αθανάσιο Διάκο, Καστριώτισσα, Μαυρολιθάρι και Πυρά. Ύστερα από μερικά χιλιόμετρα, στο δεξί μας χέρι είδαμε τον χωματόδρομο από τον οποίο ξεκινά η «Ειδική Διαδρομή Παύλιανη» του ΕΚΟ Ράλλυ Ακρόπολις. Προτιμήσαμε όμως να συνεχίσουμε από την άσφαλτο, μιας και το Vitara που μας παραχωρήθηκε ήταν δικίνητο.

Στη θέση Βρύζες, σε ένα κατάφυτο διάσελο σε υψόμετρο 1.245 μέτρων, ανάμεσα σε Γκίωνα και Οίτη βρίσκεται το Καταφύγιο Οίτης. Ένας εξαιρετικά προσεγμένος χώρος πολυδραστηριοτήτων που σε κάποιους θα θυμίσει τα Περτουλιώτικα λιβάδια.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ Στην Εύβοια με Ford Puma Gen-E: Ανάμεσα σε βουνό και θάλασσα

Εκεί τα παιδιά, ανάλογα με την ηλικία τους, θα δοκιμάσουν τις ικανότητές τους σε διάφορες δραστηριότητες, όπως αναρρίχηση στο πάρκο περιπέτειας, πάντα με την επίβλεψη των υπευθύνων. Όπως μας είπαν οι άνθρωποι του Καταφυγίου, όλον τον χρόνο πραγματοποιούνται εποχικές δράσεις για μικρούς και μεγάλους. Από βόλτα με cat ski (ερπυστριοφόρα οχήματα χιονιού) τον χειμώνα έως ποδήλατο βουνού σε δασικούς δρόμους της Οίτης και της Γκιώνας και πεζοπορία τις υπόλοιπες εποχές. 

Αν πάλι δεν είστε της περιπέτειας, μπορείτε να απολαύσετε τον καφέ σας και να δοκιμάσετε τοπικά γλυκά με εξαιρετική θέα προς τα οροπέδια της Οίτης και την πυραμίδα της Γκιώνας, του πέμπτου ψηλότερου βουνού της Ελλάδας (2.512 m). Υπάρχει επίσης κι ένα γουστόζικο σαλέ με όλες τις σύγχρονες ανέσεις αν θέλετε να διανυκτερεύσετε. Συνεχίζοντας ευθεία από το Καταφύγιο, στο δίχαλο, έχεις δύο επιλογές: Δεξιά προς Πυρά Ηρακλέους και Μαυρολιθάρι και ευθεία προς Στρώμη (ή Στρόμη) και Αθανάσιο Διάκο.

Εμείς επιλέξαμε τη δεύτερη και ύστερα από μερικά χιλιόμετρα, χωμένοι στα έλατα της Γκιώνας, βρεθήκαμε στον καταρράκτη της Κρέμασης σε υψόμετρο 900 μέτρων. Και για να έχετε ένα σημείο αναφοράς, απέχει μόλις 20 λεπτά από την Παύλιανη. Πρόκειται το δίχως άλλο για έναν πολύ εντυπωσιακό καταρράκτη με το νερό που πέφτει από ψηλά να καταλήγει στον Μόρνο. Βρίσκεται πάνω στον δρόμο και θεωρούμε πως αν βρεθείτε σε αυτά τα μέρη μια στάση επιβάλλεται.

Ύστερα από μόλις 1,5 χιλιόμετρο βρίσκεσαι στη Στρώμη, ένα ήσυχο χωριό με 119 κατοίκους, χτισμένο στις όχθες του χείμαρρου του Βουρλορέματος που καταλήγει στον Μόρνο. Αξίζει μια στάση για να περάσετε από την όμορφη πλατεία και αν έχετε χρόνο να επισκεφτείτε τη σπηλιά της Στρώμης, γνωστή και ως «σπηλιά της Εθνικής Αντίστασης». Η οποία κατά τη διάρκεια της Κατοχής χρησίμευε ως καταφύγιο. Το μονοπάτι από το χωριό προς τη σπηλιά είναι εύκολο και η θέα προς το βουνό το καλύτερο αγχολυτικό.

Αφήνουμε τη Στρώμη και συνεχίζουμε προς τα Βαρδούσια Όρη και τον Αθανάσιο Διάκο. Μια διαδρομή με πολλές αλλά ωραίες στροφές. Που έδωσαν την ευκαιρία στο Suzuki Vitara να αναδείξει τον ισορροπημένο και δεμένο χαρακτήρα του. Δεν βάζει φωτιά στην άσφαλτο αλλά το μπουστάρισμα που δίνει το ηλεκτρομοτέρ (17 PS από 14 PS) θα βοηθήσει το ιαπωνικό SUV να κινηθεί πιο σβέλτα από αυτό που σε προδιαθέτουν οι 110 ίπποι.

Το πλαίσιο και η ανάρτηση ελέγχουν αποτελεσματικά τις ανισομέρειες του οδοστρώματος και τις κινήσεις του αυτοκινήτου, το βάρους του οποίου δεν ξεπερνά τα 1.280 kg. Κλίση στις στροφές υπάρχει, είναι όμως απολύτως λογική και σε καμία περίπτωση δεν θα κουράσει τον οδηγό. Ο εμπρός άξονας είναι άμεσος και ανταποκρίνεται με σαφήνεια στις εντολές και το τιμόνι, αν κι ελαφρύ, παρέχει σωστή πληροφόρηση για τα δεδομένα και το ύφος ενός B-SUV. Θετική είναι και η αίσθηση των φρένων (τέσσερα δισκόφρενα), που ακούραστα δείχνουν να κάνουν καλά τη δουλειά τους.

Και κάπως έτσι, ύστερα από περίπου 20 λεπτά βρεθήκαμε στον Αθανάσιο Διάκο. Χωριό που προκαλεί δέος. Όχι μόνο λόγω του ονόματος αλλά και της μορφολογίας του. Φωλιάζει στις ανατολικές πλαγιές των Βαρδουσίων σε υψόμετρο 1.050 μέτρων και στο παρελθόν ήταν ένα από τα πιο δυσπρόσιτα μέρη της περιοχής. Το χωριό μετονομάστηκε από Άνω Μουσουνίτσα σε Αθανάσιο Διάκο το 1959. Βλέπετε, ήταν το μέρος όπου γεννήθηκε ο ξακουστός ήρωας, σύμφωνα με ιστορικούς (Ιωάννης Φιλήμονας) και αγωνιστές της Επανάστασης (Χριστόφορος Περραιβός).

Οι δύο υπεραιωνόβιοι πλάτανοι (άνω των 300 ετών) αγκαλιάζουν τη μεγάλη και πολύ περιποιημένη πλακόστρωτη πλατεία. Πέρα από τις ξακουστές ταβέρνες με τα ντόπια κρέατα (ο Αθανάσιος Διάκος θεωρείται από τους κορυφαίους γαστρονομικούς προορισμούς της περιοχής), θα βρεις τον πετρόκτιστο ναό της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος και φυσικά, τη μαρμάρινη προτομή του Διάκου. Την περίοδο που βρεθήκαμε στον εκεί δεν συναντήσαμε πάνω από 2-3 ανθρώπους. Όπως συμβαίνει στα περισσότερα ορεινά χωρία της Ελλάδας, έτσι κι εδώ τον χειμώνα αδειάζει ενώ το καλοκαίρι σφύζει από ζωή.

Για να είμαστε πάντως απόλυτα ειλικρινείς, καθόλου δεν μας πείραξε το γεγονός ότι δεν είχε κόσμο! Η ηρεμία, το θρόισμα των φύλλων και το κελάρυσμα του νερού όσο περπατούσαμε στον λιθόστρωτο πεζόδρομο είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται ο ταξιδιώτης που εξέδραμε για να αφήσει πίσω του κάθε έγνοια.

Αν λοιπόν βρεθείτε στον Αθανάσιο Διάκο, μην χάσετε την ευκαιρία να περπατήσετε το χωριό. Τα λογής δέντρα (έλατα, καστανιές, καρυδιές, βαλανιδιές) είχαν φορέσει φθινοπωρινό κοστούμι κι οι εικόνες που δημιουργούν θύμιζαν πίνακες που μόνο ο καμβάς της Φύσης μπορεί να σχεδιάσει. Περπατάς στα δρομάκια του χωριού, έχοντας δίπλα σου έναν από τους παραπόταμους του Μόρνου και πολλές βρυσούλες για να γεμίσεις το παγούρι σου με κρυστάλλινο νερό που έρχεται απευθείας από το βουνό. Ησυχία, φύση και πεντακάθαρος αέρας. Μια βόλτα που πιστεύουμε πως αξίζει τον κόπο και θα αρέσει σε μικρούς και μεγάλους.

Μια ακόμα ενδιαφέρουσα δραστηριότητα είναι η επίσκεψη στο ιστορικό Μουσείο του Αθανασίου Διάκου. Βρίσκεται σε λειτουργία από το 2009 και ο επισκέπτης μπορεί να ενημερωθεί για την ζωή και τα έργα του ήρωα, να δει αυθεντικές φορεσιές του 1821, καριοφίλια, αντίγραφα επιστολών του Διάκου και άλλα σπάνια αντικείμενα εκείνης της εποχής. Αν θέλετε να διανυκτερεύσετε με την οικογένεια ή την παρέα σας, υπάρχουν ξενώνες κι ένα ξενοδοχείο που θα καλύψει τις ανάγκες σας.

22 χιλιόμετρα πέρα από τον Αθανάσιο Διάκο (35-40 λεπτά) βρίσκεται η Καστριώτισσα, που σύμφωνα με τις διηγήσεις είναι ο αρχαιότερος οικισμός της ευρύτερης περιοχής του δήμου Καλλιέων. Το αρχαίο φρούριο, ερείπια του οποίου σώζονται μέχρι και σήμερα υπολογίζεται ότι κατασκευάστηκε το 500 π.Χ και αποτέλεσε προπύργιο των Δωριέων. Στην πλατεία του χωριού, με τα αιωνόβια πλατάνια και την πουρνάρα με ύψος 40 μέτρων δεσπόζει η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου, με ιστορία δύο και πλέον αιώνων -από τις παλαιότερες της περιοχής- και θαυμαστές αγιογραφίες.

Έξω από το χωρίο θα συναντήσεις το θεματικό πάρκο της Αγίας Παρασκευής. Ένα μονοπάτι που δημιουργήθηκε με ιδιωτική πρωτοβουλία των κατοίκων και εκτείνεται στην περιοχή ανάμεσα στο μονοπάτι της Αγίας Παρασκευής και τον καταρράκτη. Δεν είναι όσο περιποιημένο τα υπόλοιπα θεματικά πάρκα της περιοχής αλλά σίγουρα έχει ενδιαφέρον να κάνετε τη διαδρομή δίπλα στο ποταμάκι, απολαμβάνοντας το καταπράσινο τοπίο.

Μόλις τέσσερα χιλιόμετρα από την Καστριώτισσα, χτισμένο στις πλαγιές της Οίτης, σε υψόμετρο 1.160 μέτρων βρίσκεται το Μαυρολιθάρι. Χωριό με έντονη παρουσία στους αγώνες για τη λευτεριά. Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του ’21, λόγω της απόκρημνης, δυσπρόσιτης τοποθεσίας του λειτούργησε ως άντρο κλεφτών και αρματολών.

Το 1942, οι Εγγλέζοι σαμποτέρ και οι δυνάμεις του ΕΔΕΣ και του ΕΛΑΣ ξεκίνησαν από το Μαυρολιθάρι την πορεία τους προς τον Γοργοπόταμο, μια από τις πιο συμβολικές και ουσιαστικές πράξεις αντίστασης κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Στις 19 Αυγούστου του 1944 το χωρίο πλήρωσε βαρύ τίμημα καθώς δύο γερμανικές φάλαγγες το κατέκαψαν απ’ άκρη σ’ άκρη.

Φεύγοντας από Μαυρολιθάρι για Πυρά δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις την εκπληκτική θέα προς τα βουνά της κεντρικής Ρούμελης. Τα Βαρδούσια, η Οίτη και η Γκιώνα στέκονται αγέρωχα με όλη τους τη μεγαλοπρέπεια, καθώς περνάς από τη σύγχρονη ελληνική ιστορία προς τη μυθολογία. Η Πυρά (ή Πυρά Ηρακλέους) είναι ένα χωριό σε υψόμετρο 1.160 m αφιερωμένο στον Ηρακλή μιας η ευρύτερη περιοχή θεωρείται ο τόπος όπου ο ημίθεος οδηγήθηκε στον θάνατο και από εκεί στην αποθέωση.

Σύμφωνα με τον μύθο, ο Ηρακλής, για να λυτρωθεί από τους αφόρητους πόνους που του προκάλεσε ο δηλητηριασμένος χιτώνας που του έστειλε εν αγνοία της η γυναίκα του Δηιάνειρα (με το αίμα του Κενταύρου Νέσσου), ζήτησε να καεί στο οροπέδιο Καταβόθρες πάνω από το χωριό. Χάρισε το τόξο και τα βέλη του στον Φιλοκτήτη, ο οποίος άναψε τη φωτιά και μετά την καύση, ο Δίας τύλιξε τον Ηρακλή στα σύννεφα και τον ανέβασε στον Όλυμπο, όπου έγινε αθάνατος. Στη θέση Μάρμαρα έχουν βρεθεί πελεκητοί ογκόλιθοι που πιθανότατα ανήκαν σε αρχαίο ναό του Ηρακλή.

Το μονοπάτι από την Πυρά μέχρι τον χώρο του ιερού του Ηρακλή έχει μήκος δύο χιλιόμετρα. Υπάρχουν δύο πηγές και αρκετοί χώροι ανάπαυσης. Είναι γενικά εύκολο στην πρόσβαση και απευθύνεται σε παρέες και οικογένειες που θέλουν να απολαύσουν έναν όμορφο περίπατο στη Φύση. Στην έξοδο του χωριού (ή την είσοδο αν έρχεσαι από την Παύλιανη) υπάρχει ένα μικρό μονοπατάκι, στην είσοδο του οποίου θα δεις την επιγραφή «Άλσος του Ηρακλή».

Πρόκειται ένα ακόμα προσεγμένο παρκάκι δίπλα στο ποτάμι, όπου λέγεται μάλιστα πως βρισκόταν το λουτρό του Ηρακλή. Μπορείς να περπατήσεις δίπλα στο ποτάμι, να ξαπλώσεις στην αιώρα που υπάρχει, να απολαύσεις το κολατσιό σου στα ξύλινα τραπεζάκια και να διαβάσεις τους άθλους του Ηρακλή μέσα από εικονογραφημένες επιγραφές.

Τελευταία στάση του οδοιπορικού μας η Παύλιανη, το πιο γνωστό χωριό της Οίτης αλλά και της ευρύτερης περιοχής συνολικά. Η διαδρομή από την Πυρά προς την Παύλιανη εκτός από καταπράσινη είναι και οδηγοκεντρική. Στην περίπτωση του Vitara, τα paddles πίσω από τιμόνι εισφέρουν σε σβέλτες αλλαγές που θα ικανοποιήσουν και με τον παραπάνω τον μέσο οδηγό. Το περιθώριο πρόσφυσης είναι μεγάλο, αν ωστόσο το παρακάνεις, τα ηλεκτρονικά επεμβαίνουν διακριτικά και διορθώνουν άμεσα την κατάσταση.

Θα σταθούμε επίσης στην καλά συναρμοσμένη καμπίνα, μιας και κατά τη διάρκεια του οδοιπορικού μας δεν ακούσαμε απολύτως κανέναν τριγμό. Ακόμη και όταν πατήσαμε και λίγο χώμα. Όλοι οι διακόπτες βρίσκονται ακριβώς εκεί που θέλει ο οδηγός και το πάνελ με τα ξεχωριστά κουμπιά για τον κλιματισμό ενισχύουν την εργονομία. Όσον αφορά τους χώρους, τέσσερις ενήλικοι κανονικού αναστήματος θα κάνουν μεγάλα ταξίδια χωρίς να νιώσουν στριμωγμένοι.

Χτισμένη μέσα σε ελατόδασος, στη βάση του Εθνικού Δρυμού της Οίτης, η Παύλιανη είναι ένα χωριό που έχει γνωρίσει και συνεχίζει να γνωρίζει μεγάλη τουριστική ανάπτυξη. Βρίσκεται σε απόσταση 2,5 ωρών από την Αθήνα και διαθέτει πλήθος καταλυμάτων για όλες τις ανάγκες και όλα τα πορτοφόλια. Από πολυτελή ξενοδοχεία με όλες τις ανέσεις έως παραδοσιακούς ξενώνες. Ως εκ τούτου μπορεί να αποτελέσει ιδανικό ορμητήριο για να γνωρίσεις την περιοχή.

Σημείο αναφοράς, το θεματικό πάρκο, γνωστό και ως «Παρκάκι της Παύλιανης» ανάμεσα στη Νέα και την Άνω Παύλιανη. Ένα φυσικό πάρκο στις πηγές του Ασωπού, όπου το δάσος μετατρέπεται σε παιδότοπο, ενθουσιάζοντας τα παιδιά και γυρίζοντας τους μεγάλους πολλά χρόνια πίσω. Η ιδέα ξεκίνησε πριν από τρεις δεκαετίες όταν οι νέοι και οι νέες της περιοχής αποφάσισαν να φτιάξουν έναν χώρο αναψυχής.

Από τότε, το πάρκο έχει εξελιχθεί σηματικά και παραμένει ένα από τα πιο δημοφιλή και καλοδιατηρημένα του είδους, προσελκύοντας επισκέπτες από όλη την Ελλάδα. Στην είσοδο υπάρχει ακριβής περιγραφή των διαδρομών και των σημείων που αξίζει να δεις. Αν θέλεις, μπορείς να σκανάρεις το QR code στην κεντρική πύλη προκειμένου να ενεργοποιήσετε τον ψηφιακό χάρτη που θα εμφανίζει τη θέση σου σε πραγματικό χρόνο.

Μπαίνοντας στο πάρκο, σε καλωσορίζει η μουσική -κυριολεκτικά- γέφυρα που όταν τη διασχίζεις παίζει μουσική. Ακριβώς απέναντι βρίσκεται το μουσείο υδροκίνησης όπου στεγάζεται ο νερόμυλος, το νεροπρίονο και το μαντάνι. Η διαδρομή είναι μαγευτική, ιδίως το φθινόπωρο, οπότε και τα πλατάνια φορούν το χρυσοκόκκινο παλτό τους.

Υπάρχουν πολλά γεφυράκια, αιώρες, ξύλινα σπιτάκια, παιχνίδια κάθε είδους, από τρίλιζα μέχρι ποδοσφαιράκι και βόλεϊ και επιγραφές με χιουμοριστικό ή φιλοσοφικό περιεχόμενο. Ο χώρος αποτελεί πόλο έλξης για ανθρώπους όλων των ηλικιών: Οικογένειες, παρέες νέων παιδιών, ζευγάρια. Και η ομορφιά του δεν έγκειται μόνο στο φυσικό περιβάλλον αλλά και στο ότι βλέπεις ανθρώπους χαμογελαστούς, με καλή διάθεση, απαλλαγμένους από την πίεση και το άγχος της καθημερινότητας.

Από το πάρκο ξεκινά επίσης το μονοπάτι που οδηγεί στον «Θρόνο του Δία» και από εκεί στο «Iron Throne», ένα σιδερένιο κατασκεύασμα που αντλεί έμπνευση από το Game of Thrones. Εξίσου παραμυθένιο είναι και το σκηνικό «στο μονοπάτι της χαράς και της ταλαιπωρίας» που ξεκινά απέναντι από το πάρκο. Μια διαδρομή δίπλα στο ποτάμι όπου εκτός από παιχνίδια βλέπεις καταρράκτες και τον μικρό υδροβιότοπο του Τζιρού.

Ο δραστήριος σύλλογος νέων που έχει επιμεληθεί το πάρκο έχει φροντίσει να δώσει σε ολόκληρο το χωριό έναν ξεχωριστό, ευφάνταστο και καλλιτεχνικό χαρακτήρα. Δεξιά και αριστερά στον δρόμο, σε κολόνες, κάδους σκουπιδιών υπάρχουν όμορφες ζωγραφιές και αποφθέγματα που σου πραγματικά σου φτιάχνουν το κέφι.

Ύστερα από τη βόλτα μας στο πάρκο και την ημερήσια περιπλάνηση στο βουνό έφτασε η ώρα του φαγητού. Επιλέξαμε τον «Πρόεδρο» στην πλατεία της Άνω Παύλιανης. Καθαρός χώρος με τζάκι, γρήγορη εξυπηρέτηση, μεγάλες μερίδες και λογικές τιμές.

Και κάπως έτσι ολοκληρώσαμε έναν κύκλο 60 περίπου χιλιομέτρων στους ορεινούς όγκους της Στερεάς Ελλάδας. Σε κάθε χωριό, σε κάθε στάση, σε κάθε μονοπάτι, θαρρείς πως μπορούσες να γεμίσεις τα πνευμόνια σου με καθαρό αέρα και να δημιουργήσεις εικόνες που μένουν για πάντα χαραγμένες στη μνήμη. Με το Vitara να μας συνοδεύει άνετα παντού, η μέρα έκλεισε όπως ακριβώς ξεκίνησε: Σαν μια όμορφη οικογενειακή εκδρομή που θες να ξαναζήσεις. 

Με ευρύχωρο και καλοστημένο αυτοκίνητο που σε παρακινεί να ταξιδέψεις. Και με κατανάλωση 7,3 lt/100 km, χωρίς καν να έχουμε στο νου μας να προσέξουμε. Δεν το λες και άσχημα…