Όταν ακούς Αρκαδία, το μυαλό πηγαίνει σχεδόν αυτόματα στα ορεινά. Βυτίνα, Στεμνίτσα, Δημητσάνα, Καρύταινα, το χιονοδρομικό του Μαίναλου. Πέτρινα χωριά, έλατα, μαυρόπευκα, τζάκια και χειμωνιάτικες αποδράσεις. Μια εικόνα βαθιά χαραγμένη στη συλλογική ταξιδιωτική μας μνήμη.

Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά, ίσως λιγότερο προβεβλημένη αλλά εξίσου καθηλωτική. Μια Αρκαδία που κατεβαίνει προς τη θάλασσα, αλλάζει χρώματα, συνδυάζει βράχο, νερό και μια πολιτισμική ταυτότητα μοναδική στην Ελλάδα. Εκεί ακριβώς βρίσκεται το Λεωνίδιο.

Άνετο, ευρύχωρο, οικονομικό και με οδική συμπεριφορά που εμπνέει σιγουριά και εμπιστοσύνη το Dacia Bigster Hybrid 155 σε πηγαίνει μακριά χωρίς να σε κουράζει

Η πρωτεύουσα της Νότιας Κυνουρίας, της Τσακωνιάς αν προτιμάτε, απέχει τρεις και πλέον ώρες από την Αθήνα (210 χιλιόμετρα περίπου) κι ο δρόμος μόλις αφήσεις την εθνική γίνεται απαιτητικός. Γι’ αυτό κι εμείς χρειαζόμασταν ένα άνετο, οικονομικό αυτοκίνητο, με μπόλικο χώρο για τις αποσκευές μας και τον φωτογραφικό εξοπλισμό του Θανάση. Όταν λοιπόν μάθαμε πως εκείνες τις μέρες το νέο, φουλ υβριδικό Dacia Bigster θα βρίσκεται στο γραφείο μας δεν το πολυσκεφτήκαμε.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ Στα βουνά της Στερεάς Ελλάδας με το Suzuki Vitara: Εκεί όπου περπάτησαν ήρωες και θεοί

Το μεγάλο SUV της Dacia εξοπλίζεται με ένα από τα πλέον προηγμένα και αποδοτικά υβριδικά συστήματα της αγοράς που υπόσχεται ασύγκριτη οικονομία για το μέγεθος και τον χαρακτήρα του. Ο 4κύλινδρος 1.800άρης κινητήρας συνδυάζεται με δύο ηλεκτροκινητήρες για να φτάσουμε έτσι στη συνολική ισχύ των 155 PS. 

Χάρη στον τρόπο λειτουργίας του συστήματος -ο βασικός ηλεκτροκινητήρας κινεί το αυτοκίνητο και ο δεύτερος λειτουργεί ως μίζα/γεννήτρια- οι ηλεκτρικές φάσεις είναι συχνές, συνθήκη που όπως διαπιστώσαμε στην πράξη συνεπάγεται ήρεμες και γαλήνιες μετακινήσεις. Σε αυτό, συμβάλλει φυσικά και η ομαλή μετάβαση από την ηλεκτρική στη θερμική λειτουργία.

Από την Αθήνα ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί, πριν ακόμα η πόλη ξυπνήσει για τα καλά. Με τους δρόμους σχεδόν άδειους και εκείνη τη σπάνια ηρεμία που κάνει κάθε απόδραση να ξεκινά λίγο πιο όμορφα. Χωρίς να το καταλάβουμε, βρεθήκαμε στην εθνική, όπου το Dacia Bigster Hybrid μας έδειξε τον οικογενειακό και ταξιδιάρικο προσανατολισμό του.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ Στις πλαγιές της Ζήρειας με Volvo EX30 Cross Country

Από τα πρώτα κιόλας χιλιόμετρα εκτιμάς τα φιλόξενα καθίσματα, τις μεγάλες γυάλινες επιφάνειες που γεμίζουν φως την καμπίνα, το ευθύβολο, σταθερό πάτημα. Αλλά και τον μεγάλο αριθμό φυσικών κουμπιών που σου επιτρέπουν να χειρίζεσαι τον κλιματισμό και άλλες βασικές λειτουργίες χωρίς να χρειάζεται να πάρεις το βλέμμα σου από τον δρόμο. Έτσι, το μόνο που μας απασχολούσε ήταν το επόμενο τραγούδι που θα επέλεγε η playlist του Spotify!

Αφήνοντας την εθνική στην έξοδο προς Αρχαία Νεμέα/Ναύπλιο, κινηθήκαμε στην παλιά ΕΟ Κορίνθου-Άργους ακολουθώντας τις ταμπέλες για Ναύπλιο. Περάσαμε μέσα από το Άργος, τους Μύλους και ακολουθήσαμε τη διαδρομή προς Κιβέρι. Από εκείνο το σημείο, το τοπίο αλλάζει και οι πορτοκαλεώνες δίνουν τη θέση τους στο βαθύ γαλάζιο του Αργολικού Κόλπου. Η ηρεμία της θάλασσας και οι ακτίνες του Ήλιου που πέφτουν στο νερό γαληνεύουν την ψυχή και ξεκουράζουν το μυαλό από το στρες και την καθημερινότητα.

H διαδρομή, με μπόλικες στροφές, είναι ξεκάθαρα πιο όμορφη και ενδιαφέρουσα οδηγικά. Και σε αυτό το πιο απαιτητικό πεδίο όμως, το Dacia Bigster προσφέρει πολύ καλή άνεση μιας και η ανάρτηση, κομμάτι σφιχτή αλλά σωστά σεταρισμένη, απορροφά αποτελεσματικά τις ανισομέρειες του οδοστρώματος χωρίς να θυσιάζει την άνεση, ειδικά πίσω. Μετριάζοντας παράλληλα σημαντικά τις κλίσεις, παρά το τετραγωνισμένο σχήμα. Την ίδια στιγμή, το υβριδικό σύστημα εισφέρει σε αποτελεσματικές και σβέλτες ενδιάμεσες επιταχύνσεις, που σου επιτρέπουν να ολοκληρώσεις γρήγορα και με ασφάλεια τις προσπεράσεις.

Συνεχίζουμε προς Άστρος, Άγιο Ανδρέα, περνάμε την παραλία Τηγάνι, τον Τυρό και τη Σαμπατική με το όμορφο λιμανάκι της και σιγά σιγά φτάνουμε προς τον προορισμό μας. «Καούρ εκάνατε τον Αγιελίδη», λέει σε τσακώνικη διάλεκτο η ταμπέλα που μας καλωσορίζει στην είσοδο του Λεωνιδίου. Όπως σωστά καταλάβατε, βρισκόμαστε πλέον στην πρωτεύουσα της Τσακωνιάς.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ Στην Εύβοια με Ford Puma Gen-E: Ανάμεσα σε βουνό και θάλασσα

Το Λεωνίδιο δεν προσπαθεί να επιβληθεί ή να σε εντυπωσιάσει με επιτήδευση. Αντίθετα, σε αφήνει να το ανακαλύψεις με τον δικό σου ρυθμό και τελικά σε γοητεύει με έναν μοναδικό, σχεδόν αδιόρατο τρόπο. Κτισμένο στην εύφορη κοιλάδα του ποταμού Δαφνώνα οφείλει, σύμφωνα με πηγές, το όνομά του στον στον Άγιο Λεωνίδη και τους συμμάρτυρές του, τα λείψανα των οποίων ξεβράστηκαν στην παραλία του Λεωνιδίου. Στην περιοχή καταγράφεται ανθρώπινη παρουσία από την μυκηναϊκή εποχή (1.600-1.100 π.Χ.) με τους Τσάκωνες να χαρακτηρίζονται ως άμεσοι απόγονοι των Δωριέων.

Με το πέρασμα των αιώνων μπόρεσαν να διατηρήσουν αναλλοίωτη τη δωρική τους καταγωγή και πολιτιστική κληρονομιά. Και η ευρύτερη περιοχή ήκμασε σταδιακά, κυρίως λόγω της ενασχόλησης με το εμπόριο και τη ναυτιλία που διήρκησε μέχρι την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Εκείνη την περίοδο χτίστηκαν πυργόσπιτα και αρχοντικά παραδοσιακής αρχιτεκτονικής που διατηρούνται μέχρι και σήμερα, παραμένοντας πόλος έλξης για τους επισκέπτες.

Το 1826, ο Ιμπραήμ κατέκαψε τον Πραστό, την πρωτεύουσα της Τσακωνιάς, αναγκάζοντας τους κατοίκους να κατέβουν προς το Λεωνίδιο. Έναν τόπο που δεν υπέστη μεγάλες καταστροφές κατά την περίοδο της επανάστασης εξαιτίας της δυσπρόσιτης τοποθεσίας του. Και κάπως έτσι φτάνουμε στο 1845 και στην ανακήρυξη του Λεωνιδίου ως νέα πρωτεύουσα της Τσακωνιάς. Από το 1977 έχει χαρακτηριστεί ως παραδοσιακός οικισμός και ο δρόμος που σε οδηγεί στο κέντρο περιβάλλεται από όμορφα, παραδοσιακά σπίτια και σοκάκια που σε προκαλούν να τα ανακαλύψεις.

Ο δρόμος στενός, το Bigster όμως δεν μοιάζει παράταιρο. Επιβλητικό όπως τα αρχοντικά και τα πυργόσπιτα θα μπορέσει να κινηθεί με ευελιξία αξιοποιώντας τις κάμερες και τους αισθητήρες αλλά και το τιμόνι που κόβει αρκετά. Αφού κάναμε τις απαραίτητες λήψεις, παρκάραμε το αυτοκίνητο στο δημοτικό πάρκινγκ και ξεκινήσαμε το περπάτημα.

Η μέρα ήταν ηλιόλουστη, οι ντόπιοι, πάντα φιλόξενοι και χαμογελαστοι, ακολουθούσαν την ρουτίνα τους και οι εκδρομείς -κυρίως ξένοι- απολάμβαναν τον καφέ και το γλυκό τους πότε στα παραδοσιακά καφενεία και πότε στα πιο μοντέρνα καφέ. Εμείς πήραμε κάτι να τσιμπήσουμε και συνεχίσαμε το περπάτημα. Ένα από τα πιο ιστορικά κτίσματα του Λεωνιδίου και συνολικά της Νότιας Κυνουρίας είναι ο αναστηλωμένος Πύργος Τσικαλιώτη.

Χτίστηκε το 1808 και φιλοξενεί έκθεση για την αρχιτεκτονική της περιοχής. Στο κέντρο του οικισμού βρίσκεται ο εγκαταλελειμμένος πλέον πύργος Νούφρη που χτίστηκε τον 18ο αιώνα και το αρχοντικό Χατζηπαναγιώτη. Το τελευταίο, αποκατεστημένο από τεχνίτες, με μαστοριά και μεράκι στεγάζει πλέον ένα ξενοδοχείο-μπουτίκ τεσσάρων αστέρων με πανέμορφα δωμάτια εξαιρετικό πρωινό από ντόπια, αγνά υλικά και γνήσια εμπειρία τσακώνικης φιλοξενίας. Έχοντας διαμείνει και στο παρελθόν στο συγκεκριμένο ξενοδοχείο, έχω να πω μόνο τα καλύτερα για τις υπηρεσίες και τους ανθρώπους.

Μιλώντας για τοπικά προϊόντα δεν γίνεται να επισκεφτείς το Λεωνίδιο και να μην δοκιμάσεις την παραδοσιακή τσακώνικη μελιτζάνα. Συγκαταλέγεται μεταξύ των 107 ελληνικών προϊόντων με Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης και η ετήσια παραγωγή ξεπερνά τους πέντε χιλιάδες τόνους. Αν πάλι δεν είσαι των αλμυρών παραλλαγών της (ιμάμ μπαγιλντί, μπριάμ, μελιτζάνες παπουτσάκι), μην παραλείψεις να δοκιμάσεις το περίφημο παραδοσιακό γλυκό μελιτζανάκι. Ο αγροτικός συνεταιρισμός γυναικών Λεωνιδίου κάνει πράγματι εξαιρετική δουλειά.

Πέρα όμως από όλα τα παραπάνω, ξεχωριστή αναφορά αξίζει ο λεγόμενος κοκκινόβραχος του Λεωνιδίου. Ένας κάθετος όγκος που μοιάζει να αγκαλιάζει την όμορφη κωμόπολη, καθορίζοντας όχι μόνο την εικόνα της αλλά και την αίσθηση που σου αφήνει. Το φως γλιστρά πάνω στην τραχιά επιφάνειά του και αλλάζει διαρκώς, από βαθύ κόκκινο σε πιο γήινες αποχρώσεις. Με αποκορύφωμα το φλογερό πορτοκαλί που σχηματίζεται όταν ο ήλιος αρχίσει σιγά σιγά να χαμηλώνει. Τοπίο μοναδικό που μοιάζει να έχει βγει από τον καμβά κάποιου ονομαστού καλλιτέχνη κι έχει αναδείξει το Λεωνίδιο ένα από τα πιο ξακουστά αναρριχητικά κέντρα της Ευρώπης.

Μια από τις ομορφότερες περιόδους για να βρεθείς στο Λεωνίδιο είναι χωρίς αμφιβολία το Πάσχα. Οι μέρες κυλούν με έναν διαφορετικό ρυθμό. Πιο αργό, πιο ουσιαστικό. Τα σοκάκια γεμίζουν κόσμο αλλά παραμένουν ήσυχα, χωρίς ενοχλητική βαβούρα. Οι καμπάνες των εκκλησιών σπάνε τη σιωπή, οι μυρωδιές από τα σπίτια και τους φούρνους απλώνονται στον αέρα και το φως, όσο πλησιάζει το βράδυ, γίνεται πιο απαλό, σχεδόν τελετουργικό.

Η Μεγάλη Εβδομάδα στο Λεωνίδιο έχει μια έντονη αίσθηση κατάνυξης. Το απόγευμα της Μεγάλης Παρασκευής πραγματοποιείται η περιφορά των Επιταφίων στην Ιερά Μονή Ελώνης (ή Ελώνας) και στο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου Σίντζα και το βράδυ, όλοι οι Επιτάφιοι του Λεωνιδίου συναντιούνται στην Πλατεία Ηρώου. Οι φλόγες των κεριών, των λαμπάδων και οι ψαλμωδίες των πιστών δημιουργούν μια τελετουργική ηρεμία που σε κάνει όχι απλώς να ζεις αλλά να βιώνεις τις στιγμές.

Η πιο χαρακτηριστική στιγμή όμως έρχεται το βράδυ της Ανάστασης. Μόλις ο ιερέας ψάλει το «Χριστός Ανέστη» χιλιάδες πολύχρωμα αερόστατα φεύγουν από τις πέντε ενορίες του Λεωνιδίου και αρχίζουν να ανεβαίνουν αργά, φωτίζοντας τη νύχτα. Και καθώς υψώνονται, περνούν εμπρός από τον επιβλητικό κόκκινο βράχο, δημιουργώντας μια εικόνα σχεδόν ονειρική: «Αν δεν ζήσεις το Πάσχα στο Λεωνίδιο και δεν δεις με τα μάτια σου την εικόνα με τα αερόστατα δεν μπορείς να την αποτυπώσεις με λέξεις. Πολλοί στέκονται μόνο στο θέαμα. Πίσω όμως από αυτό βρίσκεται η προετοιμασία, το μεράκι και η αγάπη μας. Είναι ένας τρόπος να διατηρήσουμε την παράδοσή μας ζωντανή», μας είπαν οι ντόπιοι με τους οποίους μιλήσαμε όσο περιμέναμε να πάρουμε τον καφέ μας. Και δεν έχουν άδικο…

Η εγγύτητα του Λεωνιδίου με τη θάλασσα το καθιστά ιδανικό και για ήρεμες καλοκαιρινές διακοπές. Με λογικό μάλιστα κόστος. Δέκα λεπτά από το κέντρο βρίσκεται η Πλάκα, το επίνειο του Λεωνιδίου. Όμορφος οικισμός που αντικρίζει το Αιγαίο, εύκολος στην πρόσβαση, με σημείο αναφοράς το γραφικό λιμανάκι όπου δένουν μικρά σκάφη. Και φυσικά τα ψαροκάικα, που φροντίζουν να τροφοδοτούν με φρέσκο ψάρι τα ταβερνάκια.

Στην Πλάκα θα βρεις τουριστική υποδομή και δύο πολύ όμορφες και καθαρές, βοτσαλωτές παραλίες. Δεξιά από το λιμάνι είναι η μικρότερη, οργανωμένη στο μεγαλύτερο μέρος της. Αριστερά είναι σαφώς μεγαλύτερη και ανοργάνωτη στα περισσότερα σημεία. Όποια από τις δυο κι αν επιλέξεις, τα κρυστάλλινα νερά και ο ήχος του κύματος δεδομένα θα σε ανταμείψουν.

Πέντε χιλιόμετρα από την Πλάκα, στις παρυφές του Πάρνωνα βρίσκονται τα Πούλιθρα, ένα από τα πιο όμορφα και παραδοσιακά ψαρολίμανα της Αρκαδίας. Βρέχεται από το Μυρτώο Πέλαγος, αντικρίζει το Αιγαίο και συνδυάζει -θαρρείς- μαγικά το πράσινο με το γαλάζιο, θυμίζοντας Πήλιο. 

Μπορείς να κάνεις τις βουτιές σου στην τεράστια παραλία με το βότσαλο και να απολαύσεις εκλεκτές γεύσεις πάνω στο κύμα, στην ταβέρνα Μυρτώον. Αν λοιπόν αναζητείς ηρεμία, θάλασσα, καλό φαγητό και όχι ορδές τουριστών, τα Πούλιθρα μπορούν να μπουν στην ταξιδιωτική λίστα σου. Αξίζει επίσης να αναφέρουμε πως κοντά στο οικισμό, στον δρόμο προς τον Αϊ Γιώργη, βρίσκεται το σπήλαιο «Μάνα», ένα από τα πιο εντυπωσιακά ολόκληρης της Πελοποννήσου. Παλιά υδροδοτούσε τα Πούλιθρα και σήμερα, όπως μαθαίνουμε είναι προσβάσιμο μόνο από σπηλαιολόγους.

Αφήνοντας πίσω μας τη θάλασσα και το Λεωνίδιο ανηφορίσαμε προς τον Κοσμά. Το τοπίο αλλάζει, γίνεται πιο άγριο με μεγάλους βράχους και το φαράγγι του Δαφνώνα να κατεβάζει νερό από τον Πάρνωνα. Που κρατούσε ακόμα λίγο χιόνι στις κορυφές του. Αν έχεις χρόνο στη διάθεσή σου (εμείς δυστυχώς δεν είχαμε), μπορείς να επισκεφτείς την Ιερά Μονή Ελώνης, που προκαλεί δέος, χτισμένη σε έναν απόκρημνο βράχο στα νότια του Πάρνωνα.

Σύμφωνα με την παράδοση, τον 13ο αιώνα μ.Χ. βοσκοί της περιοχής έβλεπαν σε ένα δυσπρόσιτο σημείο της πλαγιάς του ένα φως. Το οποίο διαπίστωσαν πως ήταν ένα καντήλι αναμμένο εμπρός από μία εικόνα. Δεν μπορούσαν να προσεγγίσουν κι έτσι ξεκίνησαν να προσεύχονται.

Τελικά η εικόνα κατέβηκε σε χαμηλότερο σημείο. Τότε, οι κάτοικοι διαπίστωσαν πως επρόκειτο για μια εικόνα της Παναγίας της Βρεφοκρατούσας. Και για να την φυλάξουν έχτισαν στο σημείο ένα μικρό, ξύλινο εκκλησάκι. Πίσω στον δρόμο προς τον Κοσμά, η άσφαλτος σε κάποια σημεία ήταν εμφανώς ταλαιπωρημένη. Παρά ταύτα, το Bigster δεν προβληματίστηκε στο ελάχιστο. Σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού μας παρέμεινε άνετο και συνεπές.

Αυτό που μας εντυπωσίασε, η στιβαρή, καλοφτιαγμένη και καλοφροντισμένη καμπίνα. Τα σκληρά πλαστικά είναι πολύ καλά συναρμοσμένα και δείχνουν πως θα αντέξουν στον χρόνο. Στην εξίσωση προσθέστε ότι κατά τη διάρκεια του οδοιπορικού μας δεν ακούστηκε σε κανένα σημείο ο παραμικρός τριγμός.

Ο ψηφιακός πίνακας οργάνων 10,3” και η κεντρική οθόνη αφής 10,1” προσφέρουν με απλό και διαισθητικό τρόπο όλες τις χρήσιμες πληροφορίες, υπογραμμίζοντας τον οδηγοκεντρικό χαρακτήρα της καμπίνας. Παράπονα φυσικά δεν θα μπορούσαν να προκύψουν ούτε από την ευρυχωρία. Μπορεί να ταξιδέψαμε δύο, αλλά είμαστε πεπεισμένοι πως στην πίσω σειρά θα χωρούσαν με την ίδια άνεση τρεις ψηλόσωμοι ενήλικοι. Το ίδιο και οι αποσκευές τους, με την χωρητικότητα του πορτμπαγκάζ να φτάνει τα 546 lt.

Αφού περάσαμε έλατα, καστανιές, μαυρόπευκα και βελανιδιές φτάσαμε στον Κοσμά, έναν από τους πιο όμορφους και γνωστούς ορεινούς οικισμούς της Αρκαδίας. Χτισμένος σε υψόμετρο 1.150 μέτρων είναι γνωστός και ως μπαλκόνι της Κυνουρίας μιας και τις μέρες με καθαρή ατμόσφαιρα, η θέα φτάνει μέχρι την Ύδρα και τις Σπέτσες. Μια βόλτα στα σοκάκια του χωριού, που έχει χαρακτηριστεί ως παραδοσιακός οικισμός αναδεικνύει τα πετρόκτιστα σπίτια και την αρχιτεκτονική της περιοχής.

Την πλατεία του χωριού σκεπάζουν μεγάλα πλατάνια που φυτεύτηκαν το 1883 και προσφέρουν θαυμάσια σκιά. Γύρω τους δεσπόζει ο ιερός ναός των Αγίων Αναργύρων, τα ταβερνάκια με ντόπιο κρέας και τα καφενεία που σερβίρουν λαχταριστά γλυκά ταψιού, όπως μπακλαβά και γαλακτομπούρεκο. Και φυσικά, ελληνικό καφέ στη χόβολη. Αφού ψωνίσαμε χυλοπίτες και άλλα παραδοσιακά προϊόντα, γεμίσαμε τα παγούρια μας με νερό που έρχεται κατευθείαν από τις πηγές του Πάρνωνα, μπήκαμε στο Bigster και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής.

Το μυαλό μας ήρεμο, είχε καθαρίσει από τους ρυθμούς της πόλης. Εικόνες από το Λεωνίδιο, την αλμύρα της Πλάκας, τα ήσυχα Πούλιθρα, τα πλατάνια και τη δροσιά του Κοσμά περνούσαν η μία μετά την άλλη, σαν σκηνές από ταινία. Και μέσα σε όλα αυτά, το Dacia Bigster Hybrid 155 αποδείχθηκε ένας ήσυχος, ακούραστος συνοδοιπόρος που σε αφήνει να απολαμβάνεις κάθε χιλιόμετρο, φιλτράροντας την κούραση και κρατώντας μόνο την ουσία της διαδρομής. Όσο για την κατανάλωση; Καλύπτοντας πάνω από 600 χιλιόμετρα σε εθνική, περιφέρεια και βουνό κάψαμε μόλις 6,6 lt/100 km.

Άνετο, ευρύχωρο, οικονομικό και με οδική συμπεριφορά που εμπνέει σιγουριά και εμπιστοσύνη, έκανε πειστικά αυτό που πρέπει να κάνει κάθε σωστό οικογενειακό αυτοκίνητο: να σε πηγαίνει πιο μακριά, χωρίς να σε κουράζει. Και τελικά, αυτό είναι που μένει από ένα τέτοιο ταξίδι. Όχι μόνο ο προορισμός, αλλά ο τρόπος που φτάνεις εκεί…