Τα κλασικά αμερικανικά muscle car καταγράφουν το πνεύμα της αυτοκινητοβιομηχανίας της εποχής και τον δρόμο που ανοίγεται εμπρός σου, όπως σε κανένα άλλο αυτοκίνητο.

Είναι ακόμα ο τύπος του αυτοκινήτου για τον οποίο ο κάθε gearhead και λάτρης της «ρόδας» είναι πιο παθιασμένος -τουλάχιστον όπως εννοώ εγώ αυτούς τους χαρακτήρες. Από την Oldsmobile Rocket 88 του 1949 έως τη Ford Mustang του 1970, λατρεύω τα muscle car -το σουλούπι και τους κινητήρες τους. 

Αυτή είναι η λίστα μας με τα 30 τοπ αμερικανικά muscle car, αυτά που διαμόρφωσαν εν πολλοίς την ομώνυμη κουλτούρα

Τα muscle car παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στο αμερικανικό κοινό αμέσως ύστερα από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην αρχή ήταν εκπολιτισμένα μοντέλα που προήλθαν από βαριές μετατροπές γρήγορων αυτοκινήτων που είχαν χρησιμοποιηθεί από τους bootlegger κατά τη διάρκεια της Ποταπαγόρευσης. Αυτά τα αυτοκίνητα αντιπροσώπευαν ταχύτητα και δύναμη, κάτι που εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από το αμερικανικό κοινό.

Για να δώσουμε ένα χαλαρό ορισμό του «muscle car» έχουμε να κάνουμε με ένα μικρότερο από το συνηθισμένο, δίθυρο αυτοκίνητο (για τα αμερικανικά δεδομένα μικρότερο, φυσικά) που κάτω από το καπό κρύβει ένα V8 μεγάλου κυβισμού που συνήθως βρίσκεις σε τεράστιες αμερικανικές μπερλίνες.

Και αν νομίζετε ότι έχει περάσει η μπογιά τους κάπου εκεί στην ενεργειακή κρίση του ’73, απατάσθε. Τα κλασικά muscle car εξακολουθούν να είναι hot κομμάτια σε αγγελίες, δημοπρασίες και αντιπροσωπείες στις Ηνωμένες Πολιτείες, και συνεχίζουν να προκαλούν έντονες συζητήσεις μεταξύ των εραστών αυτοκινήτων. 

Εδώ είναι η λίστα μας με τα 30 τοπ αμερικανικά muscle car, αυτά που διαμόρφωσαν εν πολλοίς την ομώνυμη κουλτούρα. Και έστω ένα από αυτά, πολλοί θα ήθελαν να το έχουν στο «γκαράζ» τους. Προσωπικά, ως φαν των αμερικανικών, θα τα ήθελα όλα… Από τον «παππού» μέχρι και τον «εγγονό».

Και μια σημείωση. Η ισχύς έχει παραμείνει σε BHP, ενώ τα λιμπρόποδα έχουν μετατραπεί σε νιουτόμετρα για να τα αντιλαμβανόμαστε καλύτερα. Τώρα, αν κάποιος θέλει να μετατρέψει τα BHP σε PS ένας πολλαπλασιασμός επί 1,013 θα του δώσει το αποτέλεσμα που ζητά. Λόγω εποχής τα BHP αλλού ήταν μετρημένα gross (χωρίς τα περιφερειακά εξαρτήματα) και αλλού net. Οπότε δεν είναι πάντα συγκρίσιμα μεταξύ τους. Αλλά, τέλος πάντων, αυτό μικρή σημασία έχει…

1. Oldsmobile Rocket 88 1949 - Ο παππούς

Ο παππούς-muscle car και το αυτοκίνητο που πιστώνεται με την τρέλα του drag racing, η Oldsmobile Rocket 88 του 1949, είναι το αυτοκίνητο με την ισχυρότερη επιρροή στην αμερικανική αυτοκινητική ιστορία του είδους. Αν και αυτή η Olds δεν είναι η ταχύτερη ή πιο όμορφη, είναι ωστόσο αυτή που έδωσε το εναρκτήριο λάκτισμα για ένα ολόκληρο είδος αυτοκινήτων. Πράγματι, η Oldsmobile προκάλεσε αίσθηση όταν παράχωσε έναν κινητήρα V8 στο ελαφρύ αμάξωμα της Rocket 88. 

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ Κινητήρας V8 OHV: 77α γενέθλια για τον επαναστατικό V8 της Oldsmobile [video]

Οι ιστορικοί της αυτοκινητοβιομηχανίας ισχυρίζονται ότι αυτή η Olds ήταν που εισήγαγε την έννοια του «αυτοκινήτου υψηλών επιδόσεων» στη σύγχρονη εποχή, εγκαινιάζοντας σε μια νέα γενιά οδηγών τους κινητήρες V8, με κοντή διαδρομή εμβόλων και υψηλή συμπίεση.

Η Oldsmobile ξεκίνησε να δουλεύει με το νέο της μοτέρ V8, το οποίο αποκαλούσε «Rocket», το 1946. Επρόκειτο για έναν 5λιτρο κινητήρα (303 κυβικές ίντσες) με ένα διπλό καρμπιρατέρ που απέδιδε 135 άλογα και 36,4 kgm, 20% παραπάνω από τον 8κύλινδρο σε σειρά της GM. 

Αν και πιστεύεται ότι τα νούμερα ήταν σημαντικά προς τα πάνω, αλλά η General Motors τα μετρίαζε για να προστατεύσει την Cadillac στην ιεραρχία του ομίλου. Πάντως ήταν ικανά για να κάνουν τη Rocket 88 να γράφει 13” στο σπριντ των 0-60 mph, συνδυάζοντας τις επιδόσεις ενός σπόρτσκαρ με την πρακτικότητα ενός οικογενειακού.

Η ολοκληρωμένη Oldsmobile Rocket λανσαρίστηκε στα τέλη του 1948. Τα υπόλοιπα, όπως λένε, είναι Ιστορία. 

Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’50, κάθε κατασκευαστής αυτοκινήτων ήταν μέσα στο παιχνίδι του V8. Η Chrysler λανσάρισε το πρώτο της αυτοκίνητο με κινητήρα Hemi V8 το 1951. Η Ford την πήρε στο κατόπι και όλες μαζί συνέθεσαν τη λίστα που ακολουθεί.

2. Chevrolet Classic V8 1955

Η Chevy Classic ’55 δεν ήταν μόνο ένα από τα πρώτα πραγματικά muscle cars, αλλά ήταν επίσης το αυτοκίνητο που θα άλλαζε την ιστορία της Chevrolet για πάντα. 

Με τη σπορ εκδοχή να αντιπροσωπεύεται από το μοντέλο Sport Coupé που μπορούσες να το διαλέξεις είτε σε 210 Series, όπως το μοντέλο που βλέπετε στις φωτογραφίες, είτε σε Bel Air. 

O V8 με τις 265 κυβικές ίντσες, ο οποίος θα ήταν το επίκεντρο της Chevrolet για πάνω από 50 χρόνια –στην ισχυρότερη εκδοχή του, τη Super Power Pack, έφτανε τους 195 ίππους (SAE) και τα 353 Nm στις 2.800 rpm. 

O κινητήρας πέρα από το κλασικό αυτόματο διτάχυτο σασμάν Powerglide, μπορούσε να συνδυαστεί με 3άρι ή 4άρι χειροκίνητο κιβώτιο με τον λεβιέ πάλι στην κολόνα του τιμονιού. 

To αυτοκίνητο πατούσε επίσης σε ένα σασί με μεταξόνιο 115 ιντσών και το βάρος του ήταν 18% πιο ελαφρύ από οποιοδήποτε προηγούμενο μοντέλο της Chevy. 

Συνδυασμός που έδινε σε αυτό το muscle car εντυπωσιακές επιδόσεις που το τοποθετούν σε μια κατηγορία από μόνo του. Με το χειροκίνητο κιβώτιο χρειαζόταν κάτω από 9" για το σπριντ των 0-60 mph, 16" για το 1/4 του μιλίου (402,3 m) και η τελική του έφτανε και ξεπερνούσε τα 105 μίλια την ώρα (170 km/h).

Να σημειώσουμε ότι ο V8 265 ci είχε τέτοια επιτυχία και τοποθετήθηκε στην πλειονότητα των αυτοκινήτων της Chevrolet για δεκαετίες αργότερα, σε διάφορες χωρητικότητες. Και στο εξής θα αναφερόταν ως ο κινητήρας «Small Block Chevy».

3. Chevrolet Corvette 1956

Η Chevy Corvette με τον V8 του 1956 θεωρείται ένα κλασικό muscle car στους σύγχρονους αυτοκινητοβιομηχανικούς κύκλους, όσο κι αν πολλοί θέλουν να τις τοποθετήσουν στα σπόρτσκαρ. 

Και επειδή οι γνώμες διίστανται, εμείς είπαμε να τη συμπεριλάβουμε στη λίστα μας. Ενώ οι προηγούμενες Corvette χώλαιναν στις πωλήσεις, η Chevrolet μεταμόρφωσε την όψη του αυτοκινήτου με ένα μοναδικό ντιζάιν.

Έτσι έγινε γνωστή για τις κομψές καμπύλες της και τον ξεχωριστό σχεδιασμό αλά κουπέ. Η καλή φήμη για την αξιοπιστία της στη χρήση ενισχύθηκε με επιπλέον ισχύ. H προσθήκη ενός δεύτερου 4πλού καρμπιρατέρ δωσε ακόμη 15 άλογα, Ανεβάζοντας τη συνολική ιπποδύναμή του αυτοκινήτου στους 225 ίππους. 

Παράλληλα ήταν διαθέσιμος κι ένας εκκεντροφόρος με μεγαλύτερο βύθισμα (γνωστός ως «Duntov Cam» από το όνομα του επικεφαλής μηχανικού της Corvette, Zora Arkos-Duntov), ανεβάζοντας την ισχύ στα 240 άλογα.

4. Mercury Montclair Coupé M260 1956

Ο ανασχεδιασμός της Mercury το 1955 θεωρείται ένας από τους καλύτερους της χρονιάς, σε ένα έτος που θεωρήθηκε σταθμός για σχεδόν κάθε εγχώρια αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία. Η full size και top line Montclair ήταν το νεότερο μοντέλο της Mercury και με ύψος 58,6 ίντσες (1,47 m) διαφημιζόταν ως το χαμηλότερο σεντάν που θα μπορούσατε να αγοράσεις. Το κουπέ που έχουμε εδώ, μοιραζόταν το αμάξωμα με το Ford Crown Victoria.

H Montclair ήταν ένα αυτοκίνητο που δεν φορούσε μόνο τους νέους κινητήρες V8 της εταιρείας που έφταναν τα 260 άλογα, αλλά κι ένα στιλ που ήταν σαφώς μοναδικό. Ενώ πολλά αυτοκίνητα κατά τη διάρκεια εκείνης της εποχής αστραποβολούσαν με άφθονο νίκελ, η Montclair είχε μόλις αρκετά για να γίνει μια αναγνωρίσιμη εικόνα της εποχής.

Κάτω από το καπό, στη κορυφαία της γκάμας Montclair Coupé M260 βρισκόταν ένας V8 με 312 κυβικές ίντσες με 260 άλογα (SAE gross) και 475 Nm. Που συνδυαζόταν με χειροκίνητο 3άρι ή 4άρι σασμάν Touch-O-Matic overdrive ή αυτόματο 3άρι Merc-O-Matic Drive. 

Παρά τα 1.700+ κιλά της, η Montclair έγραφε  7,8" στο σπριντ των 0-60 mph, λίγο παραπάνω από 16" στο 1/4 του μιλίου και έπιανε στην ευθεία τα 190 km/h.

H Mercury Montclair με αυτό το μοτέρ κατασκευάστηκε τόσο ως κλειστή όσο και ως κονβέρτιμπλ, αλλά και σε 4θυρη Phaeton Hardtop Sedan και Sport Sedan. Με την ανοιχτή εκδοχή του αμαξώματος να είναι σήμερα ιδιαίτερα δημοφιλής μεταξύ των συλλεκτών και η τιμή της σε κατάσταση Concours ξεπερνά τις $100 χιλιάδες.

5. Packard Hawk Sport Coupé 1958

Εκεί στο τέλος των 50s, η Packard αποστασιοποιήθηκε από τον σχεδιασμό της γρίλιας στη μάσκα που χρησιμοποιούσε στην προηγούμενη γκάμα των Studebaker (εταιρεία που εν τω μεταξύ είχε εξαγοράσει) και δημιούργησε ένα πραγματικά μοναδικό muscle car.

H Packard Hawk Sport Coupé σχεδιάστηκε από τον διάσημο βιομηχανικό σχεδιαστή Raymond Loewy, τον άνθρωπο πίσω από την εμβληματική Studebaker Starliner. Της οποίας εξάλλου η Hawk Sport Coupé ήταν άμεσος απόγονος, όπως φαίνεται ξεκάθαρα στα παρόμοια στιλιστικά στοιχεία που μοιράζονταν τα δύο αυτοκίνητα.

Ήταν γνωστό για τη μεγάλη «φούσκα» στο καπό, απαραίτητη για να φιλοξενήσει τον εντυπωσιακό κομπρέσορα McCulloch. Η προσθήκη του μηχανικού υπερσυμπιεστή McCulloch στον κινητήρα 289 ci έδινε 275 άλογα και 452 Nm στη διάθεση του οδηγού της Hawk.

Παρά την εντυπωσιακή εμφάνιση και την εκπληκτική απόδοση, κατασκευάστηκαν μόνο 588 αυτοκίνητα, καθώς ήταν γνωστό πλέον στη  αγορά ότι επίκειτο ο θάνατος της Packard.

Οι περισσότερες Hawk ήταν εξοπλισμένες με αυτόματο κιβώτιο τριών ταχυτήτων της Borg-Warner. Περίπου 28 φόρεσαν το 3τάχυτο χειροκίνητο κιβώτιο B-W T85. 

Και μιας και αναφερθήκαμε στις επιδόσεις, να πούμε ότι η Packard Hawk του '58 και των 1.650 κιλών χρειαζόταν 8,5 δευτερόλεπτα για το 0-60 mph, 16" για το 1/4 του μιλίου και ξεπερνούσε σε τελική τα 200 km/h.

Η Packard Hawk Sport Coupé θα ήταν τελικά το πιο γρήγορο μοντέλο που θα κατασκεύαζε η εταιρεία. Αλλά θα είχε και το βαρύ καθήκον να σημάνει και το πέσιμο της αυλαίας για την Packard, καθώς θα ήταν επίσης το τελευταίο αυτοκίνητο που κατασκεύασε ποτέ η εταιρεία.

6. Chrysler 300E 1959

H Chrysler 300E αποτελεί απόγονο της Chrysler 300 hardtop του 1955 που ήταν το πρώτο πραγματικό muscle car, με 300 ίππους από τον Hemi V8 των 331 ci. Hardtop που έγραφε 0-90 mph σε 16,9 δευτερόλεπτα και έπιανε στην ευθεία τα 130 mph. Και homologation special με τα οποία η Chrysler κυριάρχησε στο NASCAR.

Παρότι θηρίο  δρόμου, η 300Ε δεν πέτυχε καλές πωλήσεις όταν λανσαρίστηκε. Και γι’ αυτό το λόγο παραμένει ένα σπάνιο κομμάτι στους συλλεκτικούς κύκλους, καθώς κατασκευάστηκαν μόλις 550 κουπέ κι άλλα 140 κονβέρτιμπλ. 

 

Η 300E είναι γνωστή για το απίστευτο μοτέρ Golden Lion των 413 ci (6,77 lt) με τους σφηνοειδείς θαλάμους καύσης, που αντικατέστησε εκείνη τη χρονιά τον Hemi, και την αντοχή της στη σκουριά. Ο V8 με τροφοδοσία από δύο 4πλά καρμπιρατέρ Carter απέδιδε 380 άλογα (SAE gross) στις 5.000 rpm και 610 Nm στις 3.600 rpm. 

Νούμερα ικανά να εκτοξεύσουν την 300Ε των δύο τόνων, που συνδυαζόταν μόνο με 3τάχυτο αυτόματο σασμάν, στα 60 mph από στάση σε 7,8". To τυπικό 1/4 του μιλίου από στάση ερχόταν σε 15,7", με την τελική ταχύτητα να ξεπερνά τα 210 km/h. 

Ανάλογη της απόδοσης, του βάρους και των επιδόσεων ήταν και η κατανάλωση. Η 300E έβγαζε 8,4 μίλια ανά αμερικανικό γαλόνι βενζίνης που μεταφράζεται σε 28 lt/100 km!

Αν και πολλοί θεωρούν την Chrysler 300E του 1959 κατώτερη από τα προηγούμενα μοντέλα «D» με το μυθικό κινητήρα Hemi, η σπανιότητά της στην αγορά των muscle cars την καθιστά πιο άξια να βρίσκεται σε τούτη εδώ τη λίστα.

7. Ford Fairlane Thunderbolt 1964

Η Fairlane Thunderbolt ήταν μια περιορισμένη παραγωγή μόνο για drag race που κατασκευάστηκε από τη Ford το 1964 σε μόλις 120 μονάδες. 

Η Ford το δημιούργησε για ένα σκοπό: να νικήσει σε όσο το δυνατόν περισσότερους αγώνες. Με τις νίκες στους αγώνες, η Ford ήλπιζε να προσελκύσει τους καταναλωτές να αγοράσουν τα αυτοκίνητά της.

 

Η Thunderbolt συνδύαζε ένα ελαφρύ αμάξωμα μεσαίου μεγέθους και ένα κινητήρα V8 427 ci με high-riser κεφαλές που ανέπνεε μέσω δύο 4πλών καρμπιρατέρ Holley. 

Για να χωρέσει το μεγάλο μοτέρ έγιναν σημαντικές τροποποιήσεις στο αυτοκίνητο, καθώς η Fairlane προοριζόταν για κινητήρα όχι μεγαλύτερο από 289 ci.

H Thunderbolt φορούσε επίσης πόρτες, εμπρός φτερά, καπό και εμπρός προφυλακτήρα από φάιμπεργκλας που εξοικονομούσαν βάρος. Η ονομαστική ιπποδύναμη για τη Thunderbolt ήταν 425 άλογα και η ονομαστική ροπή στα 651 Nm, αλλά εκτιμάται ότι η πραγματική απόδοσή της ήταν κοντά στα 600 άλογα.

Το μεγάλο μοτέρ συνδυαζόταν είτε με 4άρι χειροκίνητο σασμάν είτε με 3άρι αυτόματο. Όσο για τις επιδόσεις, η Fairlane Thunderbolt χρειαζόταν μόλις 4,4 δευτερόλεπτα για τα 0-60 mph και 13,1" για το 1/4 του μιλίου. Η τελική ταχύτητα, αν κάτι τέτοιο έχει νόημα για ένα drag car, ξεπερνούσε τα 170 km/h.

H Ford Fairlane Thunderbolt του 1964 αποτελεί ένα ιδιαίτερα σπάνιο αυτοκίνητο στην κοινότητα των κλασικών muscle car. Οπότε ανάλογη είναι και η τιμή της σήμερα, με ένα αυτοκίνητο σε κατάσταση Concours να αγγίζει τις 300 χιλιάδες δολάρια. Και ένα σε αποδεκτή κατάσταση να μην πέφτει κάτω από τις 160 χιλιάδες.

8. Plymouth Belvedere 426 Hemi 1964

Η Belvedere του ’64 ήταν το πρώτο αυτοκίνητο από την Chrysler που χρησιμοποίησε τον κινητήρα 426 Cross-ram Hemi. Λόγω του ελαφρού αμαξώματος και του πολύ ισχυρού μοτέρ, η Belvedere ήταν ένα τέρας στην drag strip.

Ο κινητήρας Hemi ήταν μια τόσο δραστική βελτίωση, έτσι ώστε η Belvedere κέρδισε την πρώτη, δεύτερη και τρίτη θέση στην πίστα της Daytona για το πρωτάθλημα της NASCAR το 1964.

Ο 426 Cross-ram Hemi ήταν ο απόλυτος street legal κινητήρας που έβγαζε 519 ίππους και ροπή 74,7 kgm, αν και η ονομαστική ισχύς ανακοινωνόταν στους 425 bhp SAE gross στις 5.600 rpm και στα 651 Nm στις 4.400 rpm 

Δεδομένου ότι αυτή η έκδοση της Belvedere προοριζόταν για αγωνιστικό αυτοκίνητο, ένα disclaimer πήγαινε πακέτο μαζί της: Δεν υπήρχε καμία εγγύηση με το που θα έπαιρνες το αυτοκίνητο από την αντιπροσωπεία. Αυτό ήταν. Κάτι για το οποίο δεν μπορούσες λογικά να κατηγορήσεις την Plymouth, δεδομένου ότι η διάρκεια ζωής των αγωνιστικών αυτοκινήτων ήταν πολύ μικρότερη από ό,τι ενός μέσου αυτοκίνητου.

Όσον αφορά τις επιδόσεις, η Belvedere επικουρούμενη από το 4άρι χειροκίνητο σασμάν έγραφε 4,8 δευτερόλεπτα για τα 0-60 mph, 13,4" για το 1/4 του μιλίου και έπιανε στην ευθεία με 4η πάνω από 200 km/h. 

Σήμερα, το αυτοκίνητο στην απόλυτη μορφή του, δίπορτη Plymouth Belvedere 426/425 HP «Max Wedge Stage II» Hardtop Coupé φτάνει στο χρηματιστήριο του κλασικού αυτοκινήτου τα 300 χιλιάρικα. Καθώς πιστεύεται πως κατασκευάστηκαν μόλις 35 street legal αυτοκίνητα. 

9. Pontiac Le Mans GTO 1964

Αρχικά, GTO ήταν ένα έξτρα πακέτο εξοπλισμού για την Pontiac Tempest, διαθέσιμο είτε στο κουπέ είτε στο hardtop είτε στο κονβέρτιμπλ μοντέλο. Ο V8 της GTO είχε χωρητικότητα 389 κυβικές ίντσες και ονομαστική ισχύ 325 ίππων.

Το μοτέρ φορούσε μόνο ένα 4απλό καρμπιρατέρ Carter, νικελένιο καπάκι βαλβίδων και 7φυλλη φτερωτή για βαντιλατέρ. Το κιβώτιο ταχυτήτων ήταν είτε χειροκίνητο 3τάχυτο ή μακρύ 4τάχυτο Muncie M20, κοντό 4τάχυτο Muncie M21, όλα τους με σπαστό λεβιέ Hurst. Για του πιο «τεμπέληδες» οδηγούς υπήρχε και η επιλογή για αυτόματο διτάχυτο. 

Η GTO βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα, όταν το αμερικανικό Car and Driver ισχυρίστηκε ότι το αυτοκίνητο που πήραν για τεστ ήταν αναβαθμισμένο στα κρυφά με το κιτ «Bobcat» για τη δοκιμή του 1/4 του μιλίου.

Η Pontiac αρνήθηκε την κατηγορία, λέγοντας ότι η GTO τους είχε το μοτέρ των 6,9 lt που ήταν προαιρετικό στις full-size GTO. Σχεδόν τρεις δεκαετίες αργότερα, ο Jim Wagner, νονός του αυτοκινήτου και μέλος της διαφημιστικής ομάδας της Pontiac, McManus, John & Adams, παραδέχτηκε ότι είχαν αλλάξει τότε τη μηχανή.

Στην Pontiac GTO μπορούσες να διαλέξεις την οψιόν Tri-Power, αλλάζοντας την τροφοδοσία από το 4πλό κάρτερ σε τρία διπλά καρμπιρατέρ και ανεβάζοντας την ισχύ της στους 348 bhp (SAE gross). Επιλογή που ήταν συμβατή και με τα τρία κιβώτια ταχυτήτων. 

Σε αυτή την κορυφαία μορφή της, η GTO χρειαζόταν 5,8" για τα 0-60 mph, 14,4" για το 1/4 του μιλίου και ξεπερνούσε στην ευθεία τα 134 mph (216 km/h).

Σε αυτή την κορυφαία μορφή της, μια Pontiac Le Mans GTO του 1964 κοστίζει στην αγορά του κλασικού και σε κατάσταση Concours, παραπάνω από 100 χιλιάδες δολάρια αν πρόκειται για τη Hardtop Coupé και κάτι λιγότερο για τη Sport Coupé.

10. Dodge Dart 426 Hemi 1968

Το 1968, η Dodge κατασκεύασε 50 Dart 426 Hemi για να ικανοποιήσει τους κανόνες ομολογκασιόν του NHRA. Αυτά τα αυτοκίνητα στάλθηκαν στη Hurst Corporation για να τοποθετήσει έναν κινητήρα Hemi 426. 

Αυτές οι Dart φορούσαν καπό και εμπρός φτερά από φάιμπεργκλας, δεν είχαν πλευρικούς καθρέφτες, ενώ χρησιμοποιούσαν ελαφρύ χάλυβα και λεπτότερα κρύσταλλα σε μια προσπάθεια για να μειωθεί το βάρος. Η Dodge Dart 426 Hemi προοριζόταν να χρησιμοποιηθεί μόνο για αγώνες και όχι για να κυκλοφορεί στους δρόμους.

Με την Dodge να συνδυάζει την ελαφριά Dart με έναν από τους ισχυρότερους κινητήρες της Chrysler όλων των εποχών, το αποτέλεσμα ήταν ένα εξαιρετικά σπάνιο muscle car που θα έλεγε ο κάθε οπαδός της Mopar. 

Ο σιδερένιος cross ram 426 Hemi με τις αλουμινένιες κεφαλές και τη συμπίεση 12,5:1, ονομαστικά δινόταν στα 425 άλογα, αλλά μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση ήταν τουλάχιστον 535! Συνδυαζόταν δε είτε με αυτόματο σασμάν TorqueFlite είτε με 4άρι χειροκίνητο Mopar A-833.

Το Dart 426 Hemi ίσως δεν ήταν street legal, αλλά σαφώς έλαμπε στην πίστα και έκανε το ¼ του μιλίου σε 10” με ελάχιστη τροποποίηση. Χρειάστηκε δε ελάχιστος χρόνος για να κατέβει στα 9”, εισάγοντας ένα εντελώς νέο επίπεδο στους αγώνες Super Stock. 

Οι επιδόσεις του ήταν τέτοιες που το καθιστούν το ταχύτερο εργοστασιακό αυτοκίνητο στην ιστορία των muscle car.

11. Dodge Coronet R/T 426 Hemi 1968

Ο σχεδιασμός για την Coronet του 1968 ήταν ολοκαίνουργιος και πάνω του βασίστηκαν επτά διαφορετικά μοντέλα: Δίπορτο με κλασική σταθερή μεταλλική οροφή, κονβέρτιμπλ, 4θυρη μπερλίνα και στέισον, με τιμή που ξεκινούσε από τα $2.500 για την μπερλίνα. 

Αλλά για τη λίστα μας ας ξεχάσουμε την τελευταία. Η Coronet R/T (για το Road and Track) έβγαινε στάνταρ με τον θηριώδη Magnum V8 των 440 κυβικών ιντσών με ένα 4πλό καρμπιρατέρ και ονομαστική ισχύ 375 ίππους. Το κοντέρ έγραφε 150 mph, φορούσε μπάκετ με πλαστική επένδυση και μια διπλή ρίγα, κόντρα τοποθετημένη, αγκάλιαζε το πορτμπαγκάζ, προϊδεάζοντας σε για το τι ήταν το αυτοκίνητο.

Ακόμα πιο γρήγορη όμως ήταν η έκδοση 426 Hemi, μοτέρ που φορέθηκε σε μόλις 226 Coronet R/T εκείνη τη χρονιά. Με 425 ονομαστικά άλογα μπορούσε να λιώσει ένα ζευγάρι πίσω λάστιχα μέσα σε ελάχιστα λεπτά. Για το σπριντ των 0-60 mph χρειαζόταν μόλις 5,3” και έπιανε στην ευθεία τα 225 km/h. Όλα αυτά για μόλις 3.500 δολάρια.

Μερικές φορές φαίνεται ότι οι τύποι της Mopar ήταν τόσο απασχολημένοι, φτιάχνοντας τις Charger και τις Daytona, που ξεχνούσαν την πιο αποκλειστική Dodge, την εξίσου τρομερή Coronet R/T. 

Διαθέσιμη με τα ίδια φοβερά big block με τις αδελφές της, η ανθεκτική Coronet ήταν η εναλλακτική λύση για τους αγοραστές της φίρμας του frat zog

Κι αν αναρωτιέστε τι είναι  το «frat zog», να σας πούμε ότι η Dodge βάφτισε με αυτό το όνομα το σήμα με τον πύραυλο που χρησιμοποίησε από το 1962 έως το 1976, περίοδο που περιλαμβάνει τα χρόνια δόξας των muscle car. Λέγεται ότι ονομάστηκε έτσι από τον σχεδιαστή, διότι… κάπως έπρεπε να το πει! Με άλλα λόγια για όποιον ήθελε δυνατές επιδόσεις με λίγα χρήματα.

Και τελικά, σήμερα, που προσμετρά και η συλλεκτικότητα ενός μοντέλου, το να επιβιώνεις στη σκιά των πιο διάσημων αδελφών σου είναι σπουδαίο. 

Ειδικά όταν είσαι μία από τα οκτώ σπάνιες Coronet κονβέρτιμπλ Hemi/A727 που απεικονίζεται στην φωτογραφία που ακολουθεί. Ένας πραγματικός καρχαριόμορφος «τετράγωνος» πύραυλος.

Για του λόγου το ασφαλές λοιπόν, ενώ μια Coronet R/T 426 HEMI V8 του '68 σε κατάσταση Concours φτάνει τις 150.000 δολάρια, μια Coronet κονβέρτιμπλ Hemi μπορεί να ξεπεράσει άνετα τις 200. 

12. Shelby Mustang GT500KR 428 Cobra Jet 1968

Μια από τις απόλυτες Mustang, η Shelby Mustang GT500KR του ’68 ήταν ένα ιδιαίτερα περιζήτητο αυτοκίνητο. Η επονομαζόμενη KR για το «King of the Road». 

Ο κινητήρας V8 ήταν ένας 428 ci «Police Interceptor», γνωστός ως «Cobra Jet» με τροφοδοσία από δύο 4πλά καρμπιρατέρ Holley. Και όχι μόνο. Σε αυτή την έκδοση KR, o Cobra Jet διέθετε μεγαλύτερες κεφαλές βαλβίδων, πολλαπλή εισαγωγής δανεισμένη από το αγωνιστικό 427 και ram air, και απέδιδε ονομαστικά 365 άλογα SAE gross και ροπή 569 Nm.

Οι τιμές της απόδοσης ήταν προφανώς σκόπιμα υποβαθμισμένες, καθώς ο Τύπος της εποχής τον είχε δυναμομετρήσει στα 406 άλογα και 624 Nm. To 7λιτρο μοτέρ συνδυαζόταν είτε με αυτόματο 3τάχυτο κιβώτιο Cruise-o-Matic είτε με 4τάχυτο χειροκίνητο σασμάν.

To καπό είχε διπλό scoop για μέγιστη παροχή ram air και αεροεισαγωγές για να κατεβάζουν τη θερμοκρασία στην κόλαση κάτω από το καπό. Με τόση δύναμη από το μοτέρ, η KR έβγαινε από το εργοστάσιο με ρολμπάρ με επένδυση για ενισχυμένη ασφάλεια. 

Οι πλευρικές εισαγωγές αέρα ήταν ενεργές και χρησίμευαν για την ψύξη των φρένων σε υψηλές ταχύτητες. Το αυτοκίνητο διατίθετο τόσο με κλειστό αμάξωμα όσο και κονβέρτιμπλ. Και τα δύο ενσωμάτωναν εσωτερικές αναβαθμίσεις, όπως επένδυση από ξύλο και και σπέσιαλ όργανα ελέγχου και μετρητές.

Όσο για τις επιδόσεις, πάλι από τον Τύπο της εποχής, η KR με τα 1.560 κιλά της χρειαζόταν 4,7” για το 0-60 km/h, ξερό 14άρι για το ¼ του μιλίου και έπιανε στην ευθεία τα 242 km/h.

Σήμερα, στο χρηματιστήριο του κλασικού αυτοκινήτου μια Shelby GT500KR Fastback του '68 κοστίζει σε κατάσταση Concours πάνω από 130 χιλιάδες δολάρια (κάτι λιγότερο η κουπέ) και μια Convertible στην ίδια κατάσταση κοντά στις $280 χιλιάδες.

13. Chevrolet Camaro 427 COPO p.o. 9561 1969

Το Central Office Production Order (COPO) της Chevrolet σχεδιάστηκε ως ένα γραφείο που προωθούσε στην παραγωγή παραγγελίες που συνήθως αφορούσαν στόλους -ταξί, περιπολικά, ελαφρά φορτηγά κ.λπ., με εξειδίκευση στις ιδιαίτερες απαιτήσεις αυτών των οχημάτων. 

Αλλά οι επιχειρήσεις αντιπροσώπευσης με τις σωστές συνδέσεις, όπως η Yenko Chevrolet στην Pennsylvania, βρήκαν ότι οι Camaro θα μπορούσαν να παραγγελθούν επίσης με αυτόν τον τρόπο. Και με τους σωστούς κωδικούς παραγγελίας, ο αντιπρόσωπος θα μπορούσε να διαμορφώσει ένα τέρας που ξερνούσε φωτιές, υπό το όνομα μιας Camaro που η Chevy δεν θέλησε πραγματικά ποτέ να φτιάξει.

Η παραγγελία παραγωγής 9561 αφορούσε ένα μοτέρ Mk IV big-block V8 427 ci με ονομαστική ισχύ 425 άλογα, ακριβώς όσα και μια ’Vette. 

Εκτός από το COPO 9561 V8 των 427/425 με το 4άρι χειροκίνητο σασμάν Μ21, το αυτοκίνητο φορούσε το καπό ZL2 με φούσκα, σκληρά ελατήρια, 12μπούλονο πίσω άξονα Positraction με τελική σχέση 4,1:1 ενώ δεν υπήρχε κανένα ιδιαίτερο γνώρισμα που να υποδεικνύει ότι επρόκειτο για ένα σπέσιαλ κομμάτι. Ήταν το αυτοκίνητο του σοβαρού αγωνιζόμενου που έκανε τις δηλώσεις του με τις επιδόσεις και όχι με την εικόνα.

Λέγεται ότι συνολικά κατασκευάστηκαν μόνο 822 αυτοκίνητα με 4άρι χειροκίνητο κιβώτιο και άλλα 193 με αυτόματο. 

Σήμερα μια δίθυρη Camaro Sport Coupé COPO εκτοξεύεται σε αξία, με την τιμή της στο χρηματιστήριο των classic να ξεπερνά τις $300 χιλιάδες. 

14. Chevrolet Camaro ZL1 1969

Η Camaro 427 COPO p.o. 9561 του 1969 ήταν (και είναι) σπάνια, αλλά η ακόμη σπανιότερη είναι η COPO 9560. 

Η παραγγελία που αναφερόταν στον εξ ολοκλήρου από αλουμίνιο ZL-1 V8 427. Και παρόλο που στους καταλόγους απέδιδε μόλις πέντε άλογα παραπάνω, ανεβαίνοντας στα 430 ονομαστικά άλογα, ήταν ευρέως γνωστό ότι αυτό των αγωνιστικών προδιαγραφών μοτέρ ανέβαινε πάνω από τα 500 με κάμποσο tuning και σπέσιαλ εξατμίσεις. 

Στα χαρτιά, το αυτοκίνητο των 430 bhp χρειαζόταν πέντε δευτερόλεπτα για το 0-60 mph και 13,1 δευτερόλεπτα για το 1/4 του μιλίου και έπιανε τα 177 km/h.

Έτσι εδώ έχουμε να κάνουμε με τον ισχυρότερο κινητήρα Chevrolet που κατασκευάστηκε μέχρι τότε, αλλά και το αυτοκίνητο που τον φορούσε, η Camaro ZL1 του 1969, είναι το σπανιότερο αυτοκίνητο παραγωγής της Chevy. 

Mε αρχική τιμή 7.200 δολάρια ήταν ήδη ακριβή όταν παραδόθηκε για πρώτη φορά στο τέλος της δεκαετίας του ’60, αλλά σήμερα είναι απλησίαστη, καθώς στο χρηματιστήριο του κλασικού αυτοκινήτου στοιχίζει πάνω από ένα εκατομμύριο δολάρια.

Και κάτι ακόμη, άγνωστο στον πολύ κόσμο. Ο αλουμινένιος ZL-1 427 V8 της 9560 COPO Camaro ήταν όπως είπαμε αγωνιστικός κινητήρας. Η Chevy αρχικά τον εξέλιξε για την αγωνιστική ομάδα της Chaparral για χρήση στους αγώνες Can Am. 

Και στη ZL-1 Camaro δεν υπήρχαν εξωτερικά γνωρίσματα περί τίνος πρόκειται κάτω από το καπό –μόνο απλή, στάνταρ σήμανση «Camaro».

Συνολικά κατασκευάστηκαν 69 αυτοκίνητα από αυτές τις Camaro COPO 9560, με τις 50 να διατίθενται στον ντίλερ Fred Gibb που εμπορευόταν Chevrolet υψηλών επιδόσεων και 19 σε άλλους ντίλερ, ενώ δύο αυτοκίνητα κατασκευάστηκαν για μέλη της διοίκησης.

15. Dodge Charger 500 426 Hemi 1969

Η Dodge Charger 500 426 Hemi του ’69 είναι ένα πολύ σπάνιο και ακριβό muscle car της Mopar. Καθώς η Charger R/T του 1968 απέτυχε να νικήσει τα αυτοκίνητα της Ford στα ψηλά οβάλ σιρκουί, η Dodge άρχισε να εξελίσσει ένα αυτοκίνητο που θα μπορούσε να διαχειριστεί καλύτερα τις οβάλ πίστες. 

Οι δοκιμές στην αεροδυναμική σήραγγα έδειξαν ότι το τούνελ στα πίσω παράθυρα προκαλούσε ανύψωση και το «ανοιχτό στόμα» της γρίλιας στη μάσκα αύξανε την οπισθέλκουσα. Αλλάζοντας λοιπόν τη μάσκα και φτιάχνοντας ισόπεδο το πίσω παράθυρο, η Charger 500 έγινε πιο αεροδυναμική -το «500» για τα αναγκαία κομμάτια της ομολογκασιόν της NASCAR.

Ο βασικός κινητήρας ήταν ένας Magnum 440, αλλά η εργοστασιακή βιβλιογραφία ισχυρίζεται ότι ο 426 Hemi με τα 425 άλογα και τα 664 Νm ήταν στάνταρ. H Dodge δεν ανέφερε αναλυτικά επιδόσεις, αλλά το αυτοκίνητο είχε μετρηθεί από τον Τύπο της εποχής στα 5,1” για το σπριντ των 0-60 mph και στα 13,6” για το ¼ του μιλίου. 

Για να μη μπερδευτείτε, η πορτοκαλί Dodge Charger του ’69 που οδηγούσαν οι τηλεοπτικοί «The Dukes of Hazzard», τη γνωστή μας «The General Lee», ήταν υποδεέστερης ισχύος, καθώς φορούσε κινητήρα 383 Magnum V8 με τετραπλό καρμπιρατέρ και 330 άλογα.

Από τα 392 500άρια, μόνο 68 Charger 500 είχαν κατασκευαστεί με τον 426 Hemi, 27 από τους οποίους ήταν συνδυασμένοι με 4τάχυτο χειροκίνητο σασμάν και 41 με αυτόματο Torqueflite.

Σήμερα, η σπανιότητα της Dodge Charger 500 Hemi, ανεβάζει τόσο την τιμή της που για ένα αποδεκτής κατάστασης αυτοκίνητο χρειάζεσαι τουλάχιστον $120 χιλιάδες, φτάνοντας τις $300 για ένα Concours. Τη στιγμή που μια 500άρα με το V8 των 440 ci με τα 375 άλογα πουλιέται στα μισά λεφτά. 

16. Ford Boss 429 1969

Η Ford Boss 429 (επίσης γνωστή ως Boss 9) είναι πιθανότατα ένα από τα σπανιότερα και πιο ακριβά muscle car σήμερα. 

Συνολικά κατασκευάστηκαν μόνο 1.358 κομμάτια και η δημιουργία της ήταν το αποτέλεσμα της προσπάθειας του Μπλε Οβάλ να εξελίξει έναν κινητήρα που θα μπορούσε να ανταγωνιστεί τον Chrysler 426 Hemi. Οι κανονισμοί της NASCAR απαιτούσαν τουλάχιστον 500 αυτοκίνητα να είναι εφοδιασμένα με το καινούργιο κινητήρα και να πωλούνται στο κοινό πριν να τους επιτραπεί να αγωνιστούν.

Ο κινητήρας προήλθε από το μοτέρ Ford 385, με τα τέσσερα κύρια μπουζόνια, τον σφυρήλατο χαλύβδινο στρόφαλο και τις σφυρήλατες χαλύβδινες μπιέλες. 

Το μοτέρ φορούσε αλουμινένιες κυλινδροκεφαλές «dry-deck» χωρίς φλάντζα, ο θάλαμος καύσης ήταν τύπου Hemi και, ειδικά για το αυτοκίνητο του ’69 που διαλέξαμε, τα ωστήρια του εκκεντροφόρου ήταν υδραυλικά, ενώ ανέπνεε μέσω ενός 4πλού καρμπιρατέρ Holley στα 735 cmf.

Ύστερα από τον σχεδιασμό του κινητήρα, το αμάξωμα της Mustang χρειάστηκε τροποποιήσεις για να χωρέσει το μοτέρ στο μηχανοστάσιο, καθώς ήταν πολύ μεγάλο. 

Ενώ η Boss 429 ανακοινώθηκε στα 375 άλογα, η πραγματική απόδοσή της ήταν πάνω από 500, με κάποιους ισχυρισμούς να την ανεβάζουν στα 600 κι ακόμα παραπάνω. Παρά τη δυσθεώρητη ισχύ και τη θηριώδη ροπή των 610 Νm, το αυτοκίνητο ανέβαζε μέχρι και 9.000 rpm και μπορούσε να μείνει εκεί ψηλά για σημαντική χρονική διάρκεια, εντυπωσιακό χαρακτηριστικό για 7λιτρο μοτέρ. 

Ωστόσο, το εργοστάσιο έβαζε κόφτη στις 6.200 rpm για λόγους επιβάρυνσης στα ασφάλιστρα, εξ ου και η λιγότερο εντυπωσιακή επιτάχυνση με τα σημερινά δεδομένα για ένα αυτοκίνητο 500+ ίππων: 0-60 mph σε 5” και ¼ του μιλίου 13,7”. Η τελική περιοριζόταν στα 179 km/h, αλλά λέγεται ότι χωρίς κόφτη, η Boss 429 ξεπερνούσε τα 280 km/h.

Σήμερα, μια Ford Mustang Boss 429 SportsRoof του '69 ξεπερνά τις $400 χιλιάδες σε κατάσταση Concours και δεν πέφτει κάτω από τις 140 χιλιάδες σε αποδεκτή κατάσταση.

17. Mercury Cougar Eliminator 428 Cobra Jet 1969

Σε μια προσπάθεια να ενισχύσει το προφίλ των δικών της muscle car, η Mercury λανσάρισε την Cougar Eliminator το 1969. Το αυτοκίνητο διατίθετο με δύο κινητήρες, ένα small block 302 κυβικών ιντσών και το πολυπόθητο Jet big block Cobra Jet με 428 ci.

Το 7λιτρο μοτέρ, που είχε επίσης σφυρήλατες μπιέλες από Ford GT40 και ψυγείο λαδιού, απέδιδε 335 ίππους και ροπή 597 Nm. Κάθε ενδιαφερόμενος θα μπορούσε να κερδίσει ακόμη περισσότερη άλογα μέσω εργοστασιακών βελτιωτικών ανταλλακτικών που διατίθεντο από τους ντίλερ, όπως αναβαθμισμένες κεφαλές και κιτ με δύο 4απλά καρμπιρατέρ.

Όπως και η Mustang, η Cougar Eliminator προσέφερε το 428 Cobra Jet με και χωρίς τη Ram Air, αν και δεν διέθετε στάνταρ shaker hood, καθώς το air scoop ήταν λειτουργικό μόνο με την έξτρα Ram Air. Οπότε σε αυτή τη Super Cobra Jet τα άλογα ανέβαιναν από τα 335 στα 400. 

Μαύρη μάσκα, πλευρικές λωρίδες και εμπρός και πίσω σπόιλερ βελτίωναν τη μυώδη εμφάνισή της, με τη Mercury να διαθέτει την Cougar Eliminator μόνο σε μπλε, πορτοκαλί και κίτρινο χρώμα -τη δική μας, ο ιδιοκτήτης την έβαψε όπως εκείνος νόμιζε ότι θα ήταν πιο αβανταδόρικη.

To στάνταρ κιβώτιο ταχυτήτων και παράδοξα για αμερικανικό αυτοκίνητο έστω και muscle car, ήταν ένα 3τάχυτο χειροκίνητο που δελέασε μόλις το 7,5% των αγοραστών. Ακόμη λιγότεροι, το 3,1%, παρήγγειλαν την Cougar Eliminator με 4τάχυτο Hurst Shifter. Η συντριπτική πλειονότητα επέλεξε λοιπόν το αυτόματο 3τάχυτο Merc-O-Matic. 

Η αριστοκρατική φύση της Mercury κατά συνέπεια και της Cougar Eliminator, έσπρωξε πάλι τη συντριπτική πλειονότητα των αγοραστών να την παραγγείλουν με υδραυλικό τιμόνι και πάνω από τους μισούς με  κλιματισμό.

Κι αν πρέπει να μιλήσουμε για επιδόσεις, η Eliminator 428 CJ με το 4άρι χειροκίνητο σασμάν και τα 1.700+ κιλά της έγραφε 6,1" στο 0-60 mph, 14,7" στο 1/4 του μιλίου και έγλυφε τα 200 km/h σε τελική ταχύτητα. 

Σήμερα, μια Mercury Cougar Eliminator 428 Cobra Jet του '69 μπορεί να φτάσει σε κατάσταση Concours τις $140.000, ενώ ανεβαίνει στις $165 χιλιάδες αν πρόκειται για Super Cobra Jet.

18. Yenko Camaro 427 1969

H Yenko Camaro ήταν μια βελτιωμένη Chevrolet Camaro που προετοιμαζόταν από τη Yenko Chevrolet, υπό την επίβλεψη του Don Yenko. 

Όταν λανσαρίστηκε για πρώτη φορά η Camaro, η GM είχε δώσει εντολή στη Chevrolet να μη χρησιμοποιεί κινητήρες πάνω από 400 κυβικές ίντσες εκτός της Corvette για να αποφύγει τον κανιβαλισμό των πωλήσεων. H εντολή αυτή έθεσε την Camaro σε εξαιρετικά μειονεκτική θέση έναντι των Ford Mustang, Plymouth Barracuda και Dodge Dart, καθώς ούτε το Μπλε Οβάλ ούτε η Plymouth/Dodge είχαν τέτοιο όριο.

Ο Don Yenko ήξερε ότι υπάρχει μια αγορά εκεί έξω για να αγοράσει μια ισχυρή Camaro και βρήκε τον τρόπο να τη δυναμώσει. Έτσι τοποθέτησε τον L72 V8 427 ci που φορούσε η Chevrolet Corvette, πετώντας έξω τον L78 της SS Camaro που χρησιμοποιούσε η Camaro ως βάση.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ Chevrolet Yenko Camaro 1967-1969, το τοπ muscle car του DRIVE

Η μετατροπή συνοδευόταν από ενισχυμένο άξονα, αναβαθμισμένη ανάρτηση, χειροκίνητο σασμάν Muncie M21 ή Μ22 και ένα στροφόμετρο Stewart Warner πάνω στην κολόνα του τιμονιού για να ξέρεις τι σου γίνεται χωρίς να παίρνεις το βλέμμα από τον δρόμο.

Το τιμ του Yenko έβαλε ακόμα ένα καπό από φάιμπεργκλας με δύο σνόρκελ, πίσω πτέρυγα και σήματα «Yenko» στη μάσκα, στα εμπρός φτερά και στην ουρά.

Το επίσημο νούμερο για την ισχύ της πρώτης Yenko Camaro ήταν 425 άλογα, αλλά πρόκειται σχεδόν για κωμική υποτίμηση. Δυναμομετρημένες, οι φρέσκες Yenko ανέβαιναν πάνω από τα 550 άλογα και με μικρές επεμβάσεις φημολογείται ότι το αυτοκίνητο ξεπερνούσε τα 600.

Μπορεί σήμερα να ακούγονται ως μια τυπική ιπποδύναμη για έναν 7λιτρο V8, αλλά τότε τέτοια νούμερα έδινε μόνο η Formula 1. 

Οπότε δεν είναι καθόλου περίεργο που οι πειραγμένες Yenko Camaro κατέβαιναν στις drag strip και έγραφαν για το ¼ του μιλίου (402,3 m) χρόνο στα 10,5 δευτερόλεπτα!

19. Yenko Chevelle 427 1969

Ο Don Yenko ήταν ένας από τους πιο διάσημους βελτιωτές muscle car κατά τα τέλη της δεκαετίας του ’60 και ξεκίνησε βελτιώνοντας Chevrolet Camaro του ’67. Συνέχισε να δουλεύει πάνω στις Camaro μέχρι το 1969, όταν αποφάσισε να επεκτείνει τη δραστηριότητά του στις Chevrolet Nova και Chevelle. 

Η Chevelle αναβαθμίστηκε από τον Yenko και περιλάμβανε μαύρη σούπερσπορ μάσκα, σούπερσπορ καπό, έξτρα ρίγες στο αμάξωμα, σπορ ρυθμισμένη ανάρτηση, 12μπούλονο διαφορικό και κινητήρα L72 με 427 ci και 427 άλογα. Ο μεγάλος V8 συνταιριαζόταν με 4άρι χειροκίνητο σασμάν Muncie «rock crusher» (ή έξτρα Μ21) ή με αυτόματo TH400.

Όπως όλα τα αυτοκίνητα του Yenko, η Chevelle είχε σπέσιαλ εσωτερικό και εξωτερικά αυτοκόλλητες ρίγες και διακριτικά. Επιπλέον, υπήρχε στροφόμετρο στην κολόνα του τιμονιού και έξτρα όργανα, τoποθετημένα κάτω από το τασάκι.

Το 1969, ο Don Yenko παραπλάνησε σε μεγάλο βαθμό το κοινό με την απόκρυψη των πραγματικών προδιαγραφών της Chevelle για τους ασφαλιστικούς στους οποίους έχουμε αναφερθεί ήδη. Όμως, όταν το Car and Driver μέτρησε μια Camaro με το ίδιο μοτέρ το αυτοκίνητο πέτυχε χρόνο 3,4” για τα 0-60 mph και έγραψε 12” στο ¼ του μιλίου (402,3 m).

Από τις 99 Chevelle που βελτιώθηκαν, οι 55 φορούσαν 4τάχυτο χειροκίνητο κιβώτιο, κάθισμα-πάγκο εμπρός και το στάνταρ σύστημα διεύθυνσης. Έξι από αυτές είχαν οροφή βινίλ.

Τριάντα επτά αυτοκίνητα ήταν αυτόματα TH400 με υδραυλικό τιμόνι, κεραία για ραδιόφωνο πίσω και βινίλ οροφή. Μια αυτόματη Yenko Chevelle 427, τέλος, ήταν χωρίς βινίλ οροφή.

20. AMC Rebel Machine 1970

Η «Μηχανή» ήταν μια εκδοχή του μοντέλου AMC Rebel. Φορούσε κινητήρα V8 με 390 ci που απέδιδε 340 άλογα και ροπή 584 Νm. 

Φορούσε δε ειδικές κεφαλές, σύστημα ελέγχου βαλβίδων, εκκεντροφόρο, καθώς και ανασχεδιασμένη εισαγωγή και εξαγωγή.

 

Ήταν η πιο ισχυρή AMC που κατασκευάστηκε ποτέ, διατηρώντας ταυτόχρονα όλα κείνα τα χαρακτηριστικά που απαιτούντο για κανονική χρήση στον δρόμο, καθώς και εξαρτήματα που εξασφάλιζαν εξαιρετικά χαρακτηριστικά απόδοσης χωρίς να ξοδεύεις μια περιουσία. 

Ο V8 ανέπνεε μέσω ενός 4απλού καρμπιρατέρ Motorcraft των 690 cfm και η συμπίεση των 10,0:1 απαιτούσε βενζίνη υψηλού οκτανίου.

Για τη Rebel Machine υπήρχαν αρκετές επιλογές χρωμάτων, αλλά η πιο φανταστική επιλογή ήταν μια με… πατριωτική αμερικανική περιποίηση. Με αυτό το τριμάρισμα, η «Μηχανή» ήταν βαμμένη λευκή με κόκκινες, λευκές και μπλε ανακλαστικές ρίγες.

21. Buick GSX 455 Stage 1 1970

Η Buick Gran Sport 455 (G SX 455) ήταν ένα πανίσχυρο muscle car που κατασκευάστηκε το ’70 και η GSX Stage 1 ήταν η απάντηση της Buick στην Pontiac GTO Judge. 

Με τη διαφήμιση της εποχής να λέει «άλλο ένα μοντέλο “light your fire” από την Βuick» διατίθετο στάνταρ με κινητήρα 455 κυβικών ιντσών που απέδιδε 360 ίππους και ροπή 692 Νm! 

Η ροπή της ήταν η υψηλότερη από οποιοδήποτε αμερικανικό αυτοκίνητο επιδόσεων, τίτλο που κράτησε για 33 χρόνια μέχρι να ξεπεραστεί το 2003 από την Dodge Viper V10 Series 2.

Όσον αφορά τις επιδόσεις, η Buick GSX 455 Stage 1 χρειαζόταν 5,5” για το σπριντ των 0-60 mph, 14,1” για το ¼ του μιλίου, αλλά η τελική ταχύτητά της περιοριζόταν από τον κόφτη στα 178 km/h.

Μόνο 678 GSX κατασκευάστηκαν για το MY1970 που ξεκίνησε τον Μάρτιο του ’70. Και μόλις 278 αυτοκίνητα φόρεσαν στάνταρ τον V8 455, καθιστώντας αυτήν την GS X ένα πολύ σπάνιο κομμάτι.

22. Chevrolet El Camino SS 454 1970

H El Camino δεν ήταν ακριβώς αυτό που θα ονομάζαμε «muscle car», αλλά ήταν ίσως η πρώτη φορά στην αυτοκινητική ιστορία που ένα pick-up θεωρήθηκε και προσεγγίστηκε με αυτόν τον τρόπο. 

Έτσι, η Chevrolet El Camino SS 454 άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο το κοινό έβλεπε μέχρι εκείνη τη στιγμή τα «αγροτικά», δημιουργώντας ένα μοναδικό συνδυασμό: το truck/muscle car. Ως εκ τούτου έθεσε τις προδιαγραφές για τους ανταγωνιστές, εξαναγκάζοντας τους είτε να ακολουθήσουν είτε να εγκαταλείψουν μεσοβέζικες προσπάθειες.

Το 1970 αναφέρεται συχνά ως η χρονιά-κορυφή των επιδόσεων των muscle car, ειδικά στην General Motors, η οποία πέρασε το όριο των 400 κυβικών ιντσών στα αντίστοιχα μοντέλα της εκείνο το έτος. 

H El Camino των φωτογραφιών είναι ένα σπάνιο, καλά εξοπλισμένο αυτοκίνητο με τον πανίσχυρο κινητήρα LS6.

 

Με 450 ονομαστικά άλογα στις 5.600 rpm και 678 Nm στις 3.600 rpm. Νούμερα που εκτόξευαν την El Camino SS 454 στο ¼ του μιλίου σε 13,4”, με την τελική της να φτάνει τα 175 km/h. Καθόλου άσχημα για «αγροτικό» του ’70.

23. Dodge Challenger R/T 426 Hemi 1970

Η Dodge Challenger R/T είναι ένα εμβληματικό muscle car που πρωταγωνίστησε στην ταινία Vanishing Point του 1971, του Richard C. Sarafian. 

Το θέμα είναι ένας άνδρας που ξεκινά με το αυτοκίνητο από το Colorado για να το παραδώσει στο San Francisco και βάζει στοίχημα ότι θα το μπορέσει σε λιγότερο από 15 ώρες! Για να καταλάβετε Denver-San Francisco είναι κοντά στα 2.100 km, που σημαίνει ότι η μ.ω.τ. πρέπει να ήταν κάτι λιγότερο από 140 km/h!

Η Challenger R/T που κατασκευάστηκε σε κλειστή και κονβέρτιμπλ (μόνο 12 κομμάτια), πατούσε πάνω στην πλατφόρμα E-Body της Plymouth Barracuda, αλλά είχε μεγαλύτερο μεταξόνιο κατά δύο ίντσες (5,1 cm).

Ο κινητήρας Hemi V8 426 απέδιδε 425 άλογα και 664 Νm, και συνδυαζόταν στάνταρ με 3άρι αυτόματο και έξτρα με 4άρι χειροκίνητο με pistol-grip shifter. Το καπό της Challenger είχε δύο scoop, τα οποία μπορούσαν να αντικατασταθούν με ένα «shaker», scoop που ονομαζόταν έτσι καθώς δονείτο όταν το αυτοκίνητο κινείτο. 

Η Challenger R/T 426 Hemi χρειαζόταν 4,7” για τα 0-60 mph και 13,3" για το ¼ του μιλίου, όπου έβγαινε με ταχύτητα σχεδόν 170 km/h -105 mph.

24. Ford Torino Super Cobra Jet 429 1970

Από όλα τα διαθέσιμα μοντέλα της δεύτερης γενιάς της Torino, η Cobra ήταν εκείνη που ξεχώρισε αδιαμφισβήτητα ως το σκληροπυρηνικό μοντέλο υψηλής απόδοσης. Η Torino Cobra ήταν το Αυτοκίνητο της Χρονιάς 1970 για το περιοδικό Motor Trend. 

Διαθέσιμο μόνο ως SportsRoof, η Cobra διατίθετο στάνταρ με χειροκίνητο 4άρι κιβώτιο με κοντή κλιμάκωση και με λεβιέ Hurst, αγωνιστική ανάρτηση μάνταλα ασφαλείας στο καπό και διακριτικά «Cobra». Ακόμη φορούσε 15άρες ζάντες Magnum και μαύρη «σπορ σχάρα» στο πίσω παράθυρο.

O V8 429-4V κάτω από το καπό της Torino στην κορυφαία εκδοχή που διαλέξαμε, την 429 SCJ (Super Cobra Jet) απέδιδε επίσημα 375 άλογα –που προφανώς ήταν αρκετά περισσότερα. 

Ουσιαστικά το αυτοκίνητο ήταν ένα 429 SC που με το έξτρα πακέτο «Drag Pack» μετατρεπόταν SCJ: Αλλαγή στη τελική σχέση μετάδοσης, άλλο μπλοκέ, σφυρήλατα έμβολα, καρμπιρατέρ Holley στα 780 cfm, σπέσιαλ εισαγωγή για 12% παραπάνω αέρα και ψυγείο λαδιού.

Όσο για τις επιδόσεις, μια Super Cobra Jet έπιανε τα 60 μίλια από στάση σε 5,7” και χρειαζόταν κάτι παραπάνω από 14” για το ¼ του μιλίου.

25. Oldsmobile 442 1970

Το 1970, η General Motors αποφάσισε να απαλλαγεί από το πλαφόν στο μέγεθος του κινητήρα και το αποτέλεσμα ήταν ο πανίσχυρος βασιλιάς της απόδοσης για την Oldsmobile: H 442. 

Ο στάνταρ κινητήρας για την 442 θα γινόταν ο V8 455 ci. Η Oldsmobile ανακοίνωνε ότι η απόδοση ήταν 365 ίπποι, ενώ στην πραγματικότητα ο κινητήρας 455 ανέβαινε πάνω από τα 400 άλογα και πάνω από τα 680 Nm.

 

Ο λόγος γι’ αυτό ήταν ότι οι κατασκευαστές διαφήμιζαν συχνά χαμηλότερη μέγιστη ισχύ από ό,τι απέδιδαν στην πραγματικότητα οι κινητήρες, έτσι ώστε οι πελάτες να μην επιβαρύνονται με υπέρογκα ασφάλιστρα από τις ασφαλιστικές εταιρείες.

Εκείνοι που επεδίωκαν να βιώσουν την απόλυτη απόδοση θα μπορούσαν να παραγγείλουν τη έκδοση «W-Machine» του μοντέλου 4-4-2, που ονομάστηκε πακέτο W-30.

 

Το μοντέλο 4-4-2 W-30 φορούσε καπό από φάιμπεργκλας με λειτουργικά air scoop, σπέσιαλ φίλτρο αέρα, αλουμινένια πολλαπλή εισαγωγής, πιο άγριο εκκεντροφόρο, άλλες κυλινδροκεφαλές, πολλαπλή εισαγωγής, καρμπιρατέρ και σπορ εξατμίσεις. Η ονομαστική ισχύς ήταν 370 ίπποι, αλλά η πραγματική σχεδόν 450.

26. Plymouth GTX 440 Six Pack 1970

Όταν λανσαρίστηκε το 1967, η φανταχτερή GTX ήταν ο «James Bond» της γκάμας της Plymouth, μιας και προοριζόταν να γίνει το muscle car των «τζέντλεμεν». 

Είχε την τετράγωνη σαγωνοειδή μούρη της γκάμας των Belvedere/Satellite, αλλά ήταν πολύ πιο επικίνδυνο να το αντιμετωπίσεις, χάρη στο στάνταρ μοτέρ V8 με τις 440 ci και τα 375 άλογα -γνωστό ως «Super Commando 440».

 

Παρόλο τον -περιορισμένο είναι η αλήθεια- ανασχεδιασμό, η GTX ήδη από το 1969 αντιμετώπισε πρόβλημα πωλήσεων λόγω της κοινής χρήσης πολλών στοιχείων με την Plymouth Roadrunner, της οποίας αποτελούσε την πολυτελή εκδοχή. 

Οι στιλίστες της εταιρείας επανήλθαν, κάνοντας τη γραμμή του πιο γλυκιά, ενώ υιοθετήθηκε ένα «power bulge» στο καπό, καθώς και ψευδό-αεροεισαγωγές για τα πίσω φρένα.

Το 1970, το καπό Air Grabber του 1969 επανήλθε -στάνταρ στα μοντέλα με τον Hemi V8 των 426 ci. Aντί όμως για τα έχει δύο στενά διαμήκη ανοίγματα που άνοιγαν από μέσα, όπως αρχικά το 1969, τοποθετήθηκε ένα air scoop πάνω στη φούσκα. 

Το αυτοκίνητο που διαλέξαμε για τη λίστα μας είναι αυτό με τον έξτρα V8 Super Commando 440+6 (με τρία διπλά καρμπιρατέρ) και ισχύ 385 ίππους. Το μοτέρ σε όλες τις περιπτώσεις συνδυαζόταν είτε με 3άρι αυτόματο TorqueFlite είτε με χειροκίνητο 4άρι. Συνολικά κατασκευάστηκαν 678 GTX 440+6 το 1970 -έναντι άνω των 723.000 Plymouth που κατασκευάστηκαν εκείνη τη χρονιά.

27. Plymouth Roadrunner 426 Hemi 1970

Η Plymouth Roadrunner του 1970 ανασχεδιάστηκε εμπρός πίσω σε σύγκριση με το μοντέλο του 1968. 

Οι αλλαγές περιελάμβαναν νέα μάσκα, καθίσματα ντυμένα με ύφασμα και πλαστικό, νέο καπό, εμπρός και πίσω φτερά, δισκόφρενα Kelsey-Hayes με μονό πιστόνι και τα γνωστά ψευδό-scoop για τα πίσω φρένα.

 

Το έξτρα καπό Air Grabber μπορούσε δε μέσω ενός σερβομηχανισμού να ανεβάζει αργά το scoop αποκαλύπτοντας… δόντια καρχαρία (!) σε κάθε πλευρά του.

Εδώ να σημειώσουμε την πολύ σπάνια και ακριβή έκδοση της Roadrunner σε κονβέρτιμπλ με τον 426 Hemi με 425 άλογα κάτω από το καπό. 

Μόνο τρία κομμάτια από αυτά κατασκευάστηκαν το 1970 (δύο στις ΗΠΑ και ένα στον Καναδά), οπότε και καταργήθηκε η ανοιχτή Roadrunner.

28. Plymouth Superbird 426 Hemi 1970

H Plymouth Superbird 426 Hemi του ’70 ήταν διαθέσιμη μόνο για έναν χρόνο. Η Superbird ήταν στην ουσία μια εξαιρετικά βελτιωμένη παραλλαγή της Roadrunner. 

Το αυτοκίνητο ήταν γνωστό για τον αεροδυναμικό κώνο στη μουσούδα του και την τεράστια πίσω πτέρυγα. Ο δε χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων Road Runner, το γνωστό στους παλιότερους «Beep! Beep!» που κρατά ένα κράνος, εμφανιζόταν σε χαλκομανίες γύρω από το αυτοκίνητο.

Μόνο 135 Superbirds εξοπλίστηκαν με τον κινητήρα 426 Hemi. Ένα μοτέρ V8 που απέδιδε 425 ίππους και μπορούσε να επιταχύνει το αυτοκίνητο στο σπριντ 0-60 mph σε 5,5”.

H Superbird εξελίχτηκε ειδικά για τους αγώνες NASCAR και αποτελούσε τρόπο τινά το «ανάτυπο» της Plymouth για την Charger Daytona που κατασκευαζόταν από την αδελφή Dodge. 

Προκειμένου να γίνει αποδεκτή στους αγώνες, καθώς οι κανονισμοί της NASCAR ανέφεραν ότι ένα μοντέλο έπρεπε να πωλείται στο κοινό μέσω αντιπροσώπων σε συγκεκριμένους αριθμούς, η Plymouth έφτιαξε 1.920 Superbird.

29. Ford Mustang 428 Super Cobra Jet 1971

Το 1971 ήταν η τελευταία χρονιά της big block Mustang με τον κινητήρα 429 Super Cobra Jet. 

Λόγω των όλο και πιο αυστηρών κανονισμών για τις εκπομπές ρύπων, αλλά και τα υψηλά ασφάλιστρα που ταλάνιζαν την ιδιοκτησία ενός muscle car, η Ford ξεκίνησε να χρησιμοποιεί μικρότερους κινητήρες στα μοντέλα Mustang Mach 1.

Τα συστατικά στιβαρότητας του Super Cobra Jet ήταν τα πιο ανθεκτικά κινούμενα μέρη: Στρόφαλος, ωστήρια, πιστόνια, πείροι εμβόλων, βολάν και τροχαλίες στροφαλοφόρου. 

Όλα τους σχεδιάστηκαν για να αντέχει το μοτέρ τις απαιτήσεις των υψηλότερων στροφών του drag racing, σε συνδυασμό με 4απλό καρμπιρατέρ Holley 4150 των 780 cfm.

Η μέγιστη ισχύς του 428 Super Cobra Jet ήταν 375 ίπποι και η ροπή 610 Νm. Ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά αυτής της Mustang του ’71 Mustang ήταν το καπό NACA με διπλό scoop. 

Μπορεί να μην προσέθετε άλογα, αλλά ένα έξτρα Ram Air θα μπορούσε να το κάνει λειτουργικό.

30. Ford Falcon GTHO phase III 1971

Με 29 αυτοκίνητα από τις ΗΠΑ, το μόνο αυτοκίνητο από άλλη χώρα που αξίζει να βρίσκεται εδώ είναι το Falcon GTHO phase III, εξ Αυστραλίας ορμώμενο.

Δεν είναι ακριβώς muscle car, καθώς η 4πορτη μπερλίνα Falcon GTHO βασίστηκε στο Falcon XY που λανσαρίστηκε από τη Ford Australia το 1970, με το GTHO Phase III να λανσάρεται το ’71. 

Με πέτσινη ισχύ 306 PS (προς εξευμενισμό των ασφαλιστών) από το μοτέρ Cleveland V8 των 5.752 cc (351 ci), το GTHO απέδιδε στην πραγματικότητα 374 PS στις 5.400 rpm και 515 kgm στις 3.400 rpm. Συνδυασμένο με 4άρι χειροκίνητο σασμάν, το GTHO κατατασσόταν ως η ταχύτερη 4πορτη μπερλίνα στον κόσμο, νωρίς τη δεκαετία του ’70. Να σημειώσουμε ότι τα πρώτα αυτοκίνητα ήταν εφοδιασμένα με κόφτη στις 6.150 rpm, αλλά όταν τον απενεργοποιούσες, ανέβαζε πάνω από τις 7.000 rpm ακόμη και με 4η.

Και για να πάρετε μια τάξη μεγέθους των επιδόσεων, το GTHO έφτανε σχεδόν τα 230 km/h (στις 6.150 rpm), ενώ χρειαζόταν 6,4” για το σπριντ των 0-100 km/h και 14,4” για το 400άρι με το στάνταρ μπλοκέ διαφορικό Detroit, με λόγο 3,25:1. 

Για τους απαιτητικούς υπήρχε και έξτρα διαφορικό 3,9:1 που έδινε στα 400 m χρόνο 13,9”.

Στο σημείο αυτό να πούμε ότι ο κινητήρας του GTHO ήταν τόσο ισχυρός, που ο τότε υπουργός Μεταφορών της Αυστραλίας, Milton Morris, ζήτησε την απαγόρευσή του. 

Η παραγωγή του πήρε τέλος ελάχιστα αργότερα, αλλά όχι πριν το Falcon GTHO θεμελιώσει την ιστορική θέση του στo αυστραλέζικο motoring.

Σήμερα πιστεύεται ότι λιγότερα από 100 κομμάτια, βρίσκονται εν ζωή, από τα 300 που κατασκευάστηκαν μεταξύ του Μαΐου και του Νοεμβρίου του 1971. 

Το Falcon GTHO εξελίχτηκε ειδικά για αγώνες και κατέλαβε τις πέντε από τις έξι πρώτες θέσεις στο Bathurst 1000 του 1971. Η σπανιότητά του δε, το εκτοξεύει σε τιμή με 6ψήφια και πλέον και 7ψήφιο νούμερο.