Η FIAT έχει σήμερα όλα όσα δεν είχε ποτέ στο παρελθόν: ηλεκτρικές πλατφόρμες, αρχιτεκτονική software-defined, προηγμένα ηλεκτρονικά και τεχνολογία που μπορεί να υποστηρίξει ακόμη κι ένα μεγάλο GT. Το ερώτημα είναι αν θα τολμούσε ποτέ να επιστρέψει σε μια κατηγορία που εγκατέλειψε πριν από μισόν αιώνα.

Η FIAT βρίσκεται σήμερα σε μια από τις πιο ξεκάθαρες φάσεις της ιστορίας της. Με το Grande Panda, τα επερχόμενα Grizzly και Grizzly Fastback και το pick-up, η ιταλική μάρκα επιστρέφει στις λαϊκές της ρίζες: προσιτά, έξυπνα, πρακτικά αυτοκίνητα με έντονη προσωπικότητα.

Υπάρχει όμως μια σελίδα της ιστορίας της που παραμένει σχεδόν ξεχασμένη. Η εποχή που η FIAT κατασκεύαζε αυτοκίνητα τα οποία κοιτούσαν στα μάτια τις Mercedes-Benz, τις BMW και τις Jaguar. Το κορυφαίο παράδειγμα ήταν φυσικά η οικογένεια των FIAT 130 και 130 Coupé, με το τελευταίο να είναι από τα ομορφότερα ιταλικά grand tourer της δεκαετίας του '70, σχεδιασμένο από τον Pininfarina.

Το πραγματικό εμπόδιο για τα μοντέλα υπό σχεδίαση και εξέλιξη δεν είναι πλέον η μηχανολογία, αλλά η τοποθέτηση κάθε μάρκας μέσα στο χαρτοφυλάκιο του Ομίλου Stellantis

Και κάπου εκεί γεννήθηκε η σκέψη. Θα μπορούσε άραγε να επιστρέψει σήμερα; Η απάντηση της λογικής είναι «όχι!» Πριν λοιπόν ενθουσιαστεί κάποιος σκεπτόμενος «ας μην είμαστε τόσο κατηγορηματικοί», υπάρχει ένας πολύ σοβαρός λόγος. Ο Όμιλος Stellantis διαθέτει ήδη την Alfa Romeo για τον σπορ premium χαρακτήρα, τη Lancia για την ιταλική πολυτέλεια, την DS Automobiles για το γαλλικό luxury και τη Maserati για την κορυφή της πυραμίδας.

Μέσα σε αυτό το οικοσύστημα, ένα premium FIAT θα δημιουργούσε περισσότερες εσωτερικές συγκρούσεις παρά νέες πωλήσεις. Με απλά λόγια; Δεν υπάρχει επιχειρηματικός χώρος. Και όμως, τεχνικά θα ήταν πιο εύκολο από ποτέ. Κι εδώ είναι που η ιστορία αποκτά ενδιαφέρον.

Πίσω από αυτή την ιδέα δεν υπάρχει μόνο σχεδίαση, αλλά και μια τεχνολογική βάση που δεν μοιάζει πλέον επιστημονική φαντασία. Η επερχόμενη αρχιτεκτονική STLA One, η οποία θα συνδυάζει τις τεχνολογίες STLA Brain, STLA SmartCockpit και STLA AutoDrive, φιλοδοξεί να μετατρέψει τα μελλοντικά μοντέλα του Ομίλου Stellantis σε πραγματικά software-defined vehicles.

Η υποστήριξη συστημάτων steer-by-wire, οι συνεχείς αναβαθμίσεις μέσω OTA και η δυνατότητα κάθε μάρκας να αποκτά τη δική της ξεχωριστή ψηφιακή προσωπικότητα σημαίνουν ότι ένα μεγάλο ηλεκτρικό GT δεν θα διαφοροποιείται πλέον μόνο από την πλατφόρμα ή από τους κινητήρες του, αλλά κυρίως από το λογισμικό και την εμπειρία που προσφέρει στον οδηγό.

Βέβαια, όλα αυτά απαντούν μόνο στο ερώτημα αν θα μπορούσε να κατασκευαστεί. Όχι αν θα έπρεπε. Εκεί αρχίζουν οι ισορροπίες του Ομίλου Stellantis, όπου οι ρόλοι των FIAT, Alfa Romeo, Lancia, DS Automobiles και Maserati είναι ήδη αυστηρά καθορισμένοι.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ FIAT 130 1969-1977, ιδανικός αυτόχειρας [video]

Αλλά ας επανέλθουμε στον... κόσμο μας. Από την ίδια μηχανολογική βάση λοιπόν θα μπορούσε θεωρητικά να γεννηθεί ένα μεγάλο φάστμπακ ή ένα shooting brake ή ένα εντυπωσιακό ηλεκτρικό κουπέ. Χωρίς η FIAT να χρειαστεί να εξελίξει ούτε μία νέα πλατφόρμα.

Οι νέοι, σύγχρονοι αισθητικοί κώδικες υπάρχουν ήδη και ορίζουν τη νέα οικογενειακή ταυτότητα του Torino. Τα πίξελ σε κάθε τη μάσκα στο εμπρός μέρος, οι καθαρές γεωμετρικές επιφάνειες, οι έντονες ακμές, η σχεδόν αρχιτεκτονική απλότητα. Όλα αυτά δεν είναι στοιχεία αποκλειστικά ενός μικρού αυτοκινήτου. Αντίθετα, μεταφέρονται εντυπωσιακά και σε μεγαλύτερες αναλογίες.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ Δοκιμάζουμε το FIAT 130 Coupé 1971-1977

Γι' αυτό και αποφασίσαμε να το δοκιμάσουμε με τη δική μας σχεδιαστική άσκηση, με σημείο εκκίνησης το ορίτζιναλ FIAT 130 Coupé και διατηρώντας τη φιλοσοφία του: μακρύ καπό, καθαρές αναλογίες, χαμηλή γραμμή οροφή, αρχιτεκτονικός όγκος αμαξώματος.

Στη συνέχεια ντύσαμε το αυτοκίνητο με τη νέα σχεδιαστική ταυτότητα της FIAT. Το αποτέλεσμα είναι ένα μεγάλο ηλεκτρικό κουπέ με έντονη ιταλική προσωπικότητα, φωτεινή υπογραφή πίξελ εμπρός και πίσω, καθαρές επιφάνειες χωρίς περιττές γραμμές και μια παρουσία που θυμίζει περισσότερο concept car παρά μοντέλο παραγωγής.

Στο εσωτερικό, η αντίθεση με το αυθεντικό 130 είναι ακόμη πιο εντυπωσιακή. Το ξύλο και τα αναλογικά όργανα έδωσαν τη θέση τους σε μία ενιαία ψηφιακή επιφάνεια που εκτείνεται σε όλο το πλάτος του ταμπλό, με ξεχωριστές περιοχές για τον οδηγό, το infotainment και τον συνοδηγό. Το τετράγωνο τιμόνι, εμπνευσμένο από τη νέα γενιά του i-Cockpit, τα εξελιγμένα γραφικά HUD και οι διακριτικοί φωτισμοί δημιουργούν ένα περιβάλλον που θα μπορούσε να ανήκει σε μια premium πρόταση της επόμενης δεκαετίας.

Ας υποθέσουμε ότι ένα τέτοιο πρότζεκτ υπάρχει στην τράπεζα ιδεών της FIAT. Θα είχε θέση στην αγορά; Ίσως... Θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ένα «halo car» που θα αναδείκνυε την τεχνογνωσία της εταιρείας και θα αναβίωνε ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια της ιστορίας της παρότι εμπορικά τότε αποτυχημένο.

Το πρόβλημα είναι ότι οι αποφάσεις στις σύγχρονες αυτοκινητοβιομηχανίες και δη στους ομίλους δεν λαμβάνονται με βάση μόνο το συναίσθημα. Εξάλλου οι Ιταλοί έχουν καεί ουκ ολίγες φορές από αυτό. Λαμβάνονται με βάση τις επικαλύψεις μεταξύ μαρκών. Και εκεί το συγκεκριμένο πρότζεκτ δύσκολα θα έβρισκε χώρο ανάμεσα σε Alfa Romeo, Lancia και Maserati.

Δεν πρόκειται να συμβεί. Ίσως όμως άξιζε να το δούμε.

Οι εικόνες που βλέπετε δεν αποτελούν διαρροή, ούτε κάποιο μυστικό πρωτότυπο του Ομίλου Stellantis. Είναι μια δημιουργική άσκηση του DRIVE, βασισμένη στην ιστορία του FIAT 130 Coupé και στη σημερινή σχεδιαστική γλώσσα της FIAT.

Μια άσκηση που γεννήθηκε από ένα απλό ερώτημα: Πώς θα έμοιαζε σήμερα το πιο αριστοκρατικό FIAT όλων των εποχών;

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ 30 υπέροχα FIAT κάμποσα χρόνια πριν… και πολλά video

Η απάντηση ίσως να μην αλλάζει τη στρατηγική του Ομίλου Stellantis. Σαφώς όμως μας θυμίζει ότι, όταν η ιταλική σχεδίαση συναντά τη φαντασία, το αποτέλεσμα εξακολουθεί να έχει τη δύναμη να μας κάνει να ονειρευόμαστε.

Ο Όμιλος Stellantis έχει επενδύσει τα τελευταία χρόνια σε κοινές ηλεκτρικές πλατφόρμες και κοινές αρχιτεκτονικές λογισμικού, γεγονός που καθιστά τεχνικά εφικτή τη δημιουργία πολλών διαφορετικών μοντέλων πάνω στην ίδια βάση. Το πραγματικό εμπόδιο πλέον δεν είναι η μηχανολογία, αλλά η τοποθέτηση κάθε μάρκας μέσα στο χαρτοφυλάκιο του Ομίλου. Κι αυτό εξηγεί γιατί πολλές φορές τα πιο ενδιαφέροντα αυτοκίνητα είναι εκείνα που δεν θα φτάσουν ποτέ στις γραμμές παραγωγής.