Η αποκάλυψη έγινε από την Automobile Association, που έδωσε στη δημοσιότητα στοιχεία για πολύ ακραίες περιπτώσεις υποψηφίων για δίπλωμα οδήγησης. Αναδεικνύοντας ταυτόχρονα τη συστημική δυσλειτουργία 

Σύμφωνα με τον οργανισμό, ένας άλλος υποψήφιος απέτυχε 75 φορές μόνο στο θεωρητικό τμήμα της εξέτασης, ξοδεύοντας πάνω από €2.000 για μαθήματα στην τάξη. Και ένας τρίτος -η πλέον ακραία περίπτωση- ξεπέρασε σε κόστος τις £3.000 (~€3.326) σε θεωρητικά μαθήματα, χωρίς επιτυχία στις εξετάσεις.

Το δίπλωμα οδήγησης σήμερα αποτελεί ένα «παλιόχαρτο», κατάλληλο στην ουσία του μόνο για τροχονομικούς ελέγχους

Αυτή η εικόνα, αν και ακραία, φωτίζει ένα κρίσιμο ζήτημα: Η απόκτηση διπλώματος δεν είναι απλώς γραφειοκρατική διαδικασία και συνδέεται μόνο μερικώς με τα αντίστοιχα προβλήματα -υψηλό κόστος, μεγάλη διάρκεια, επαναλήψεις, άγχος. Το κυρίως ζητούμενο παραμένει συστημικό, επειδή δεν ακολουθεί τις εξελίξεις της κοινωνίας της κινητικότητας.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Δεν είναι μόνο η Βρετανία -οι δοκιμασίες για απόκτηση διπλώματος δεν είναι εύκολες ούτε σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Η περίπτωση των 128 αποτυχιών υπογραμμίζει ότι η επανάληψη δεν είναι θεωρητική μόνο πιθανότητα, αλλά πραγματικότητα για κάποιους. Το ερώτημα που προκύπτει όμως, είναι ποιο; Χρειάζεται να τις κάνουμε πιο εύκολες; Ή να τις προσαρμόσουμε με βάση ένα σύγχρονο πλαίσιο που θα λαμβάνει υπόψη τη ραγδαία εξέλιξη της κινητικότητας;

Ανάγκη για μεταρρυθμίσεις -όπως στην περίπτωση του Ηνωμένου Βασιλείου, όπου τέτοιες ακραίες αποτυχίες βγαίνουν στη δημοσιότητα, έτσι και στην Ελλάδα η συζήτηση για βελτίωση του συστήματος πρέπει επιτέλους να (ξανά)ανοίξει. Ή ακόμα καλύτερα να αναδομηθεί εκ βάθρων. Ξεκινώντας από τη φιλοσοφία της εκπαίδευσης και της αξιολόγησης και φτάνοντας στον υπολειτουργούντα ψηφιακό προγραμματισμό των εξετάσεων. Και φυσικά όλη εκείνη η αναχρονιστική, χρονοβόρα και πελατειακή βάση της διαδικασίας που στην ουσία υποθάλπεται από την Πολιτεία. 

Τα ποσοστά επιτυχία το αποδεικνύουν. Ενώ οι εξετάσεις στο θεωρητικό μέρος μόλις που ξεπερνούν το 60%, στο πρακτικό μέρος κινούνται πάνω από το 90%. Και σε ορισμένες Περιφέρειες αγγίζουν το 100%! Το «δούναι και λαβείν» και οι «κοινωνικές σχέσεις» καλά κρατούν, δίνοντας στην κυκλοφορία ανέτοιμους οδηγούς. Σε νοοτροπία και κατάρτιση. 

Ας καταλάβουν επιτέλους εκεί στο υπουργείο Μεταφορών και Υποδομών ότι η σύγχρονη κινητικότητα έχει για επίκεντρο τον άνθρωπο. Και βέβαια τις σύγχρονες τεχνολογίες. Με το δίπλωμα αυτοκινήτου να αποτελεί ένα παλιόχαρτο, μόνο για τροχονομικούς ελέγχους. Η σύγχρονη κοινωνία της κινητικότητας απαιτεί «δίπλωμα κινητικότητας», όπως έχει υπογραμμίσει ο φίλος και συνεργάτης Άρης Ζωγράφος, πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλόγου Εκπαιδευτών Οδήγησης και Κυκλοφοριακής Αγωγής. Είτε είσαι εποχούμενος -με πατίνι, δίκυκλο ή τετράκυκλο- είτε είσαι χειριστής-παρατηρητής αυτόνομου οχήματος είτε είσαι πεζός. Όλα τα άλλα είναι, «να 'χαμε να λέγαμε».