node/36896

SIMCA 8 Sport 1949-1952: Ferrari υπό κλίμακα

Με γοητευτική σιλουέτα υπογεγραμμένη από τη Stabilimenti Farina, το SIMCA 8 Sport ήταν το πρώτο γαλλικό αυτοκίνητο παραγωγής που ενέδωσε στη γοητεία που πρέσβευαν οι Ιταλοί καροσερίστες.

Γνωστός για το οξύ διαφημιστικό, επικοινωνιακό πνεύμα του, ο Henri-Théodore Pigozzi, o εκρηκτικός ιδρυτής της SIMCA (Société Industrielle de Mécanique et Carrosserie Automobile) ευχόταν να βρει κάτι που θα προκαλέσει αίσθηση στο παρισινό Σαλόνι Αυτοκινήτου του 1948. 

Ο Pigozzi με την τορινέζικη καταγωγή διατηρούσε παλιές και στενές σχέσεις με τον οίκο Farina, επίσης επαγγελματικά εγκατεστημένο στην πιεμοντέζικη πρωτεύουσα. Οπότε, το πιο φυσικό όταν αποφάσισε να δημιουργήσει μια σπορ έκδοση για την μπερλίνα SIMCA 8, ήταν να απευθυνθεί στους συμπατριώτες του. 

Ο Ιταλός στιλίστας, που εργαζόταν ήδη πάνω στο πρότζεκτ της καμπριολέ Ferrari 166, αποφάσισε να υιοθετήσει το σχέδιο της καροσερί του ιταλικού μοντέλου πάνω σε ένα γαλλικό σασί. Μια «ανακύκλωση» σαφώς εύκολη, καθώς οι διαστάσεις της μελλοντικής Ferrari ήταν πανομοιότυπες με αυτές του FIAT 1100, από το οποίο εξάλλου προερχόταν το SIMCA 8.

SIMCA 8 Sport 1949-1952
Στρογγυλεμένο και κόμπακτ, το πίσω μέρος φιλοξενούσε ένα πορτμπαγκάζ με συμβολική χωρητικότητα που περιείχε και τη ρεζέρβα.


Άλλη αίσθηση
Με πρεμιέρα ως ένα απλό πρωτότυπο στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού το 1948, το καμπριολέ SIMCA 8 δημιούργησε αίσθηση ανάμεσα στα κακομοίρικα μεταπολεμικά μοντέλα. Με λατινικές γραμμές, μοντέρνες και σπορ, ο νεοφερμένος προκάλεσε τέτοιο ενθουσιασμό που ο Pigozzi αποφάσισε να το βάλει σε παραγωγή ευθύς αμέσως. 

Αγόρασε λοιπόν την άδεια από τη φίρμα του Farina και συμφώνησε με την εταιρεία Facel τη βιομηχανική παραγωγή της καροσερί που επιπλέον θα λανσαριζόταν και σε κουπέ. Με εμπορικό λανσάρισμα τον Νοέμβριο του 1949, το SIMCA 8 Sport υπέστη ελάχιστες τροποποιήσεις σε σχέση με το ορίτζιναλ μοντέλο του παρισινού Σαλονιού.

SIMCA 8 Sport 1949-1952
Zωηρό, με το μακρύ καπό και τη χαμηλή σιλουέτα του (1,3 m ύψος), το καμπριολέ SIMCA 8 Sport προσέφερε σπορ αίσθηση αντί για πραγματικές επιδόσεις.


Από την άλλη όμως, κάτω από το καπό φόρεσε τον ολοκαίνουργιο 4κύλινδρο κινητήρα των 1.221 cc, το ίδιο μοτέρ που εμφανίστηκε και στην ομώνυμη μπερλίνα στο Mondial de l’Automobile του ’49. Παρότι όμως αυτή η μονάδα διέθετε νεύρο, έβγαζε 51 άλογα, ήταν στιβαρή και με ευχάριστη λειτουργία και ήχο, ήταν μακριά από το να χρίσει το SIMCA 8 Sport… σπορ. 

SIMCA 8 Sport 1949-1952

Γνωρίζοντας την απόρριψη από τους ερασιτέχνες εραστές της ταχύτητας και του σπορ πνεύματος, το SIMCA 8 Sport θα διέπρεπε στα διάφορα concours d’elegance που ήταν πολύ της μόδας εκείνη την εποχή.  Και θα σαγήνευε μια γυναικεία πελατεία χάρη στην αιλουροειδή σιλουέτα και στη ποιότητα του φινιρίσματός του. Έτσι η φιλοδοξία του Pigozzi περιορίστηκε στο να «πουλήσει το σπορ 8άρι σε όλες τις όμορφες γυναίκες του Παρισιού».

Μια αμφιλεγόμενη δήλωση, καθώς θα έπρεπε να συμπληρώσει και «πλούσιες». Πράγματι, το SIMCA 8 Sport κόστιζε τα διπλά λεφτά από την μπερλίνα, διακηρύσσοντας με αυτόν τον τρόπο τον ελιτίστικο χαρακτήρα του. Εξ ου και οι περιορισμένες πωλήσεις που σήμερα το καθιστούν σπάνιο κομμάτι.

SIMCA 8 Sport 1949-1952
Άνετο, το εσωτερικό ξεχώριζε με τη γοητευτική σχεδίαση και τη ποιότητα του φινιρίσματός του.


Ο διάσημος ξάδερφος 
Η καμπριολέ Ferrari 166, συγγενής με το SIMCA 8 Sport και επίσης φιλοτεχνημένη από τον οίκο Farina, παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης το 1949. Με το δίλιτρο μοτέρ V12 των 110 ίππων της 166 Inter Coupé ήταν και το πρώτο κάμπριο του Maranello, με το εκθεσιακό αυτοκίνητο να πουλιέται στον Ιταλό σκηνοθέτη και σεναριογράφο Roberto Rossellini.

Στη συνέχεια κατασκευάστηκαν μόνο δύο αυτοκίνητα που όμως δεν βρήκαν αγοραστή για πολλά χρόνια. 

SIMCA 8 Sport 1949-1952

Κι ενώ την 166 Inter Coupé, εκτός από τη Stabilimenti Farina έντυσαν με καροσερί οι Touring, Ghia, Bertone και Vignale, μόνο οι δύο τελευταίοι ασχολήθηκαν με την κάμπριο, φτιάχνοντας από ένα κομμάτι ο καθένας τους.

Ferrari 166 Inter Cabriolet

Το 8 Sport με μια ματιά
Κινητήρας 4κύλινδρος σε σειρά
Χωρητικότητα 1.221 cc
Ισχύς 51 PS
Τελική ταχύτητα 130 km/h
Παραγωγή 3.726 αυτοκίνητα (1949-1952)
Τιμή σήμερα €70.000 (πολύ καλή κατάσταση)

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ
Simca 1301/1501 1966-1975
Simca 1100 1967-1981 [videos]
Matra-SIMCA (Talbot) Rancho 1977-1985 [video]
Matra Bagheera 1973-1980
Matra Murena 1980-1983 [video]

node/39148

Συλλογή Petitjean: Οnline δημοπρασία για 97 κλασικά μοντέλα

Τα 97 αυτοκίνητα του Γάλλου οδηγού αγώνων Marcel Petitjean θα δοθούν από τον οίκο RM Sotheby’s χωρίς τιμή επιφύλαξης.

Τετάρτη, 03 Ιουνίου 2020 | Αλέξης Γαλανόπουλος Επικοινωνία

Συλλογή Petitjean: Οnline δημοπρασία για 97 κλασικά μοντέλα

Η δημοπράτηση μιας ολόκληρης συλλογής αυτοκινήτων μονομιάς δεν είναι κάτι ανήκουστο στον κόσμο του κλασικού αυτοκινήτου -το αντίστοιχο ρεκόρ ίσως ανήκει στη συλλογή 430 αυτοκινήτων Duemila Ruote. Και σήμερα ανοίγει η περίοδος κατάθεσης προσφορών στον οίκο RM Sotheby’s για άλλη μια τέτοια περίπτωση: Τη συλλογή Petitjean.

Ο Marcel Petitjean είναι ένας Γάλλος επιχειρηματίας με μεγάλη αγάπη για το αυτοκίνητο. Από το 1968 ως το 1971 υπήρξε οδηγός αγώνων, συμμετέχοντας –και πετυχαίνοντας νίκες– σε Αναβάσεις του γαλλικού και του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, με Porsche 904 Carrera GTS, 906 και 910/8 Bergspyder. Στη συνέχεια αποφάσισε να αγοράζει και να κρατά φυλαγμένα τα πιο ξεχωριστά αυτοκίνητα εκείνης της εποχής, με σκοπό να δημιουργήσει κάποτε ένα πλήρες μουσείο αυτοκινήτου.

Ξεκίνησε με μια Ferrari 275 GTB/4 και συνέχισε αγοράζοντας τη δεκαετία του ’70 μια Ferrari 246 Dino GT, μια Mercedes-Benz 300 SL Roadster, μια Lamborghini Miura P400 κ.ά. Ο Petitjean δεν αποκτούσε όμως μόνο τα κορυφαία και πιο ακριβά αυτοκίνητα της αγοράς. Η συλλογή του περιλαμβάνει πολλά πιο προσιτά σπορ μοντέλα, όπως FIAT Dino Coupe & Spyder ή Lancia Fulvia Coupe, και βέβαια αρκετές Porsche 911.

Η Petitjean Collection περιλαμβάνει αρκετά αυτοκίνητα των Aston Martin, Lotus, Maserati, Triumph και έναν εντυπωσιακό αριθμό σπάνιων σπορ μοντέλων από κατασκευαστές όπως η DeTomaso, η TVR, η Marcos η Ligier κ.ά. Όλα τους είναι ευρωπαϊκά μοντέλα, με την εξαίρεση κάποιων Chevrolet και ενός DeLorean DMC-12 –γνωστό από το Back to the Future.

The Petitjean Collection

Ολόκληρη η συλλογή των 97 αυτοκινήτων δημοπρατείται αυτές τις μέρες διαδικτυακά από τον οίκο RM Sotheby’s, στο πλαίσιο της δημοπρασίας The European Sale, με την προθεσμία για την κατάθεση προσφορών να λήγει την Τετάρτη 10 Ιουνίου. Τα αυτοκίνητα δίνονται χωρίς τιμή επιφύλαξης, και τα πιο προσιτά από αυτά αναμένεται να αλλάξουν χέρια για λιγότερες από €10.000. Ο αναλυτικός κατάλογος με όλα τα αυτοκίνητα του Marcel Petitjean, μαζί με ένα σύντομο ιστορικό, είναι διαθέσιμος για ξεφύλλισμα εδώ.

Παρότι στον κατάλογο θα βρείτε σίγουρα μερικά μοντέλα από κάθε κατασκευαστή που στοιχειώνει τα όνειρά μας, δεν πρόκειται να βρείτε καμία Ferrari. Αυτό όμως δε συμβαίνει επειδή ο Petitjean έχει κάποια απέχθεια για τη μάρκα. Αντίθετα, αποφάσισε να περιορίσει κάπως το όνειρό του, και αντί για ένα μουσείο που να αφορά ολόκληρη την ευρωπαϊκή αυτοκίνηση, να φτιάξει ένα μουσείο αποκλειστικά για τα αυτοκίνητα της Ferrari. Οπότε κρατάει τις Ferrari της συλλογής του, και πουλάει όλα τα υπόλοιπα μοντέλα για να χρηματοδοτήσει το project…

[Πηγή: RM Sotheby’s]

node/39101
Ventouri 260 Atlantique

Venturi 210 & 260 1984-1994: Κόντρα στον καιρό

Καλοαναθρεμμένα και καλά φτιαγμένα, τα Venturi μπορούσαν να τα βάλουν με τα καλύτερα GT της εποχής τους. Ελλείψει φήμης όμως, η πορεία τους είχε κοντά ποδάρια…

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2020 | Γιάννης Κουτσουφλάκης Επικοινωνία

Venturi 210 & 260 1984-1994: Κόντρα στον καιρό

Διεθνές Σαλόνι του Παρισιού 1984. Στο περιθώριο των τεράστιων κατασκευών με τα αχανή σταντ που φιλοξενούσαν τους μεγάλους της παρισινής έκθεσης, ένα σταντ, μόλις και μετά βίας ταπεινό, προκαλούσε την περιέργεια των επισκεπτών. Κάτω από τη μαρκίζα που έγραφε «Ventury», με την ορθογραφία όπως την βλέπετε, με ένα «y», φιγουράριζε ένα κεντρομήχανο κουπέ. 

Με το «καλημέρα», ο σπορ προσανατολισμός του αυτοκινήτου ήταν δεδηλωμένος. Δημιούργημα του πάθους δύο ανθρώπων, του Gérard Godfroy και του Claude Poiraud, σχεδιαστή και μηχανικού αντίστοιχα, τράβηξε το ενδιαφέρον του Hervé Boulan, ενός επενδυτή o οποίος και κατάρτισε ένα σχέδιο παραγωγής. 

Στη συνέχεια όλα εξελίχτηκαν πολύ γρήγορα, με τη δημιουργία της MVS -Manufacture de Voitures de Sport- και την κατασκευή ενός πρωτοτύπου που φορούσε κινητήρα από Peugeot 505 Turbo. To δημιούργημα αυτό, πολύ βιοτεχνικό, εγκαταλείφθηκε εις όφελος ενός πιο φιλόδοξου πρότζεκτ που για καρδιά του θα είχε τον V6 Turbo PRV, το ίδιο 3λιτρο μοτέρ που φορούσε το Renault 25 V6 Turbo.

Ventouri 260 Atlantique
Ταχύτατο και ομοιογενές, το 260 με τον V6 PRV τούρμπο 2.8 αναδείχτηκε στην πιο επιτυχημένη έκδοση της σύντομης εποποιίας της Venturi.


Τους τρεις άνδρες ήρθε να συνδράμει ο Jean Rondeau. O οδηγός, κατασκευαστής και νικητής των 24 Ωρών του Le Mans του 1980, ενεπλάκη με τη σειρά του σε αυτήν την περιπέτεια για να εξελίξει το σασί και τις αναρτήσεις. Κοντά σε αυτόν και ο Jean-Pierre Beltoise και ο Mauro Bianchi, παλιός οδηγός της Alpine Renault, που συμμετείχαν στις πρώτες δοκιμές εξέλιξης στον δρόμο. 

Με λανσάρισμα το 1986, η τελική έκδοση παραγωγής της Venturi επιβλήθηκε μονομιάς ως μια αδιαμφισβήτητη αισθητική επιτυχία. Προκαλώντας τη σιλουέτα της Lotus Esprit, η γραμμή του αυτοκινήτου συνταίριαζε τη λιτή γοητεία και τα πολύτιμα αεροδυναμικά στοιχεία που του εξασφάλιζαν το καλό πάτημα στον δρόμο σε υψηλή ταχύτητα.

Με αυτοφερόμενο πλαίσιο μεγάλης στρεπτικής ακαμψίας και κοφτερό εμπρός σύστημα με διπλά ψαλίδια και πολλαπλούς συνδέσμους πίσω, η Venturi 260 έκανε πάρτι επίσης και στις φιδίσιες διαδρομές. Σχεδόν σωστό σε επιδόσεις με τον «γηραλέο» κινητήρα PRV, ωρίμασε για τα καλά το 1990, υιοθετώντας τον 2.8 V6 τούρμπο. Ισχυρό, γρήγορο και ελαστικό (430+ Nm από τις 2.000 rpm), αυτό το Venturi φιγουράριζε ανάμεσα στα δέκα ταχύτερα αυτοκίνητα στον κόσμο.

Ventouri 260 Atlantique
Παρότι το μοτέρ δεν είχε ευγενική καταγωγή, έφτανε και αρκούσε στο Venturi για να τα βάζει στον δρόμο με ό,τι καλύτερο (και ακριβότερο) κυκλοφορούσε στην πιάτσα των GT.


Σε αντίθεση όμως με τα δυναμικά πλεονεκτήματα και τη σοβαρότητα στην κατασκευή του, η εμπορική επιτυχία του σημείωνε χαμηλές πτήσεις, αφενός λόγω της ορατότητας, αφετέρου λόγω έλλειψης ενός πραγματικού δικτύου διανομής.

Οι δυσκολίες αυτές έκοβαν την όρεξη όσων θα ήθελαν να επενδύσουν στη διανομή της Venturi ή των εμπόρων που ήδη διατηρούσαν επιχειρήσεις που εμπορεύονταν εξωτικά ή λιγότερο εξωτικά αυτοκίνητα. Κατάσταση που οδήγησε μοιραία στη διακοπή του εγχειρήματος το 1999. Και την κήρυξη πτώχευσης το 2000.

Την ίδια χρονιά, ο Μονεγάσκος Gildo Pallanca Pastor αγόρασε τη Venturi και αποφάσισε να επικεντρωθεί στους ηλεκτροκινητήρες. Αυτή η αλλαγή προσανατολισμού ήταν που γέννησε το περιορισμένης παραγωγής Fétish, το πρώτο ηλεκτρικό σπόρτσκαρ στον κόσμο. Η υποδοχή του Fétish ήταν ενθουσιώδης από το κοινό, οδηγώντας σε ακόμη πέντε καινοτόμα, πρωτότυπα αυτοκίνητα.

Ventouri 260 Atlantique
Καθαρό και λιτό όπως οι γραμμές του αυτοκινήτου, τo ταμπλό και η ατμόσφαιρα της καμπίνας γενικότερα ξεχώριζαν για το καλό γούστο που συνδυαζόταν με ακριβό δέρμα και -κατά περίπτωση- ξύλο -δείτε στην γκάλερι.


Ο ηλεκτρικός πυρετός της Venturi ήταν που την ώθησε να γίνει η πρώτη ομάδα που εντάχθηκε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Formula Ε, υπό την ονομασία ROKiT Venturi Racing, με οδηγούς τους Felipe Massa και Edoardo Mortara. Σήμερα, η Venturi ειδικεύεται στην εξέλιξη ηλεκτρικών οχημάτων υψηλής απόδοσης που προορίζονται να σπάσουν ρεκόρ ή να λειτουργήσουν σε ακραίες συνθήκες.

Έναν χρόνο πριν η «θερμική» Venturi κατεβάσει ρολά, τον Ιούλιο του 1998, είχα την τύχη να γνωρίσω τον αντιπρόσωπό της στο Χονγκ Κονγκ. Επρόκειτο για μια τελείως τυχαία γνωριμία, καθώς πιάσαμε κουβέντα στην επίσημη παρουσίαση της Maserati 3200GT στο Polo de Paris. H γνωριμία μας συνεχίστηκε σε ένα εκπληκτικό κινεζικό εστιατόριο (δεν το ’πιανε το μάτι σου) στο 17ο Διαμέρισμα του Παρισιού και την άλλη μέρα που διαμεσολάβησε για να μου δώσουν να κάνω βόλτα με μια Venturi 300 Atlantique. Παίρνοντας έτσι μυρωδιά την ευκαιρία που χάθηκε και, στο μέτρο του δυνατού, που αντιλήφθηκα τη σοβαρότητα της κατασκευής αυτών των αυτοκινήτων.

Ventouri 260 Atlantique

Αν σήμερα θελήσει κάποιος να αποκτήσει μια Venturi 210 ή 260, η υπόθεση δεν είναι πανάκριβη. Για μια 260 Coupé SPC σε πολύ καλή κατάσταση η τιμή δεν υπερβαίνει τις 50 χιλιάδες, ενώ για μια 260 Atlantique θα χρειαστεί μέχρι 70.000. Για μια 210 η τιμή είναι ελαφρώς πιο χαμηλή. 

H Venturi 260 με μια ματιά
Κινητήρας 6κύλινδρος σε V, τούρμπο, στο κέντρο
Χωρητικότητα 2.849 cc
Τροφοδοσία Ψεκασμός πολλαπλών σημείων Renix-EIA, τούρμπο Garrett T3, ιντερκούλερ
Ισχύς 260 PS/5.750 rpm 
Ροπή 432 Nm/2.000 rpm
Κιβώτιο Χειροκίνητο 5τάχυτο
Διαστάσεις 4,09 x 1,70 x 1,17 m
Μεταξόνιο 2,4 m
Ρεζερβουάρ 90 lt
Βάρος 1.265 kg
Φρένα Αεριζόμενα δισκόφρενα σε όλους τους τροχούς, 280 mm εμπρός και πίσω 
Λάστιχα Michelin MXX 205/55 ZR16 εμπρός, Michelin MXX 245/55 ZR16 πίσω
ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ
0-100 km/h 5,2”
0-400 m 13,2”
0-1.000 m 24,4”
Τελική ταχύτητα 270 km/h
Κατανάλωση 11,3 lt/100 km
Παραγωγή 264 αυτοκίνητα (1984-1994)
Τιμή σήμερα Από €60.000 έως €75.000 (πολύ καλή έως άριστη κατάσταση)