node/34202

Peugeot 204 Coupé 1967-1970

Πρώτη δημιουργία του γραφείου σχεδίασης της Peugeot, το 204 Coupé, μοντέρνο αλλά και προσιτό, διέγραψε μια σύντομη αλλά αξιοπρόσεκτη εμπορική καριέρα.

Φρένα με δίσκους εμπρός, ολοκαίνουργιο αλουμινένιο μοτέρ, εμπρός κίνηση, ανάρτηση με τέσσερις ανεξάρτητους τροχούς. Αυτά ήταν τα βασικά συστατικά του 204 που λανσαρίστηκε το 1965. Ήταν η πιο μοντέρνα από τις μικρές γαλλικές μπερλίνες της εποχής και μια από τις πιο γοητευτικές με τη σιλουέτα της να συνδυάζει την κομψότητα με τους χώρους. 

Σε πείσμα της τιμής που ήταν μάλλον υψηλή, η εμπορική επιτυχία ήταν καλή. Η Peugeot, πιστή στην παράδοση που εγκαινίασε στη δεκαετία του ’30, εμπλούτισε την προσφορά της γκάμας με μοντέλα κουπέ και καμπριολέ. 

Με ντεμπούτο στο Mondial de l’Automobile στο Παρίσι το 1966, ταυτόχρονα με το καμπριολέ, το κουπέ ξεκίνησε την εμπορική καριέρα του στην αυγή της επόμενης χρονιάς. Με δανεικό το σύνολο των μηχανικών μερών της μπερλίνας, αλλά με βάση ένα κοντύτερο πλαίσιο κατά 27 πόντους, ξεχώριζε από το καμπριολέ με τις κόμπακτ και τραβηγμένες γραμμές του. Αλλά και πρόδιδε την καταγωγή του από τα στενά λάστιχα (135/14) που κολυμπούσαν μέσα στους φαρδείς θόλους.

Peugeot 204 Coupé 1967-1970

Σπιτικό φαγητό
Η οροφή χαμήλωσε κατά δέκα πόντους και ολοκληρωνόταν προς τα πίσω με τη χυτή πίσω πόρτα που ενσωμάτωνε το κρύσταλλο. Όμορφα σχεδιασμένο από το κέντρο σχεδιασμού του Sochaux -πάνω στο αρχικό σχέδιο του Battista Pininafrina-, του οποίου προΐστατο ο Paul Bouvot, η μαζεμένη ουρά του 204 Coupé  ήταν επίσης η απόδειξη της πρακτικής πλευράς που αξίωνε ο Γάλλος κατασκευαστής. Επιπλέον έκρυβε από κάτω της σπάνια χωρητικότητα για κουπέ (300 lt), χάρη στο συνδυασμό της τρίτης πόρτας και του αναδιπλούμενου πίσω καθίσματος. 

Πέρα όμως από την επιτυχημένη λύση στην άσκηση της πολυχρηστικότητας, το 204 Coupé  είχε να επιδείξει ευκολία στην καθημερινότητα, χωρίς ο ιδιοκτήτης του να ταλαιπωρείται από τα συνήθη καπρίτσια των μοντέλων αυτής της κατηγορίας. Αντίθετα, για να αποφευχθούν όλα τα θέματα της αξιοπιστίας, αλλά και για λόγους οικονομίας, απομακρύνθηκε εθελοντικά από κάθε σπορ προσανατολισμό. Έτσι το μικρό μπλοκ των 1.100 κυβικών κλήθηκε απλώς να αντέξει με ελαφρά αύξηση στην ιπποδύναμη, κάτι που το έκανε χωρίς επιπτώσεις. Ως εκ τούτου, χωρίς σπορ φιλοδοξίες και μόλις πιο γρήγορο από την μπερλίνα, το 204 Coupé  ήταν πιο ακριβές και ζωντανό στο δρόμο χάρη στο πιο κοντό μεταξόνιο.

Peugeot 204 Coupé 1967-1970

Οικονομική προσέγγιση ακολουθήθηκε και στο εσωτερικό του 204 Coupé, μεταφερόμενο σχεδόν αυτούσιο από την μπερλίνα. Οι διαφορές τους ήταν τα πιο παχιά καθίσματα, ένα ταμπλό με πιο έντονο παρουσιαστικό με τρία καντράν, αλλά και με το λεβιέ του σασμάν να παραμένει στη δεξιά πλευρά της κολόνας του τιμονιού.

Peugeot 204 Coupé 1967-1970

Με τιμή στη Γαλλία 20% παραπάνω από την αντίστοιχη μπερλίνα -99.000 δραχμές την πουλούσε τότε η Ιμπορτέξ- και με το πολύ καλό ιστορικό αξιοπιστίας και ευχρηστίας της τελευταίας, αυτό το μικρό κουπέ χωρίς αξιώσεις ταίριαξε μια χαρά στην ατμόσφαιρα της εποχής. Και τελικά βίωσε την εμπορική καριέρα του ήρεμα, πριν δώσει τη θέση του το φθινόπωρο του 1970 στο κουπέ 304. Ένα αυτοκίνητο που βασίστηκε σε παρόμοιο χαρακτήρα.

Το 204 Coupé  με μια ματιά
Κινητήρας 4κύλινδρος σε σειρά
Χωρητικότητα 1.130 cc
Ισχύς 53 PS/5.800 rpm
Ροπή 8,4 kgm/3.000 rpm
0-100 km/h 17” 6
Τελική ταχύτητα 142 km/h
Βάρος 875 kg
Παραγωγή 42.756 αυτοκίνητα (1967-1970)
Τιμή σήμερα €4.000 σε πολύ καλή κατάσταση 

node/39951

Έρχεται το Peugeot Le Mans Hypercar σε συνεργασία με την Total

Το αγωνιστικό υπεραυτοκίνητο της Peugeot θα κάνει ντεμπούτο στις πίστες το 2022.

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2020 | Θάνος Παππάς Επικοινωνία

Έρχεται το Peugeot Le Mans Hypercar σε συνεργασία με την Total

Η Peugeot σε συνεργασία με την Total, δημοσίευσαν τα πρώτα σκίτσα και τεχνικά χαρακτηριστικά για το Le Mans Hypercar Project, ένα αγωνιστικό υπεραυτοκίνητο που εξελίσσεται για συμετοχή σε αγώνες αντοχής και πιο συγκεκριμένα στη νεοσύστατη (και ομώνυμη) κατηγορία LMH.

Όπως δήλωσε ο Jean Philippe Imparato, CEO της Peugeot: «Το Le Mans είναι το ιερό δισκοπότηρο για τον κόσμο της αυτοκίνησης. Είναι ο αγώνας που καθορίζει το νικητή του. Για εμάς, συμβολίζει 3 νίκες αλλά και άπειρο ιδρώτα, δάκρυα και χαρά και ένα απίστευτο κλίμα ομαδικότητας με την Total, με την οποία γιορτάζουμε φέτος 25 χρόνια συνεργασίας.»

Σύμφωνα με την Peugeot, η κατηγορία πρωτοτύπων LMH επιλέχθηκε για την ελευθερία που δίνει σε επίπεδο αεροδυναμικής, επιτρέποντας την ενσωμάτωση της σχεδιαστική γλώσσας της Peugeot. 

Ο Matthias Hossann, υπεύθυνος σχεδιασμού της γαλλικής φήρμας δήλωσε: «Ο σχεδιασμός των αγωνιστικών οχημάτων δεν θα είναι απλά το αποτέλεσμα δοκιμών σε αεροδυναμική σήραγγα, κάτι που μας επιτρέπει να δημιουργήσουμε ένα εξειδικευμένο και εμβληματικό προιόν, συνδυάζοντας μέγιστη απόδοση και εκφραστικότητα.»

«Τα σκίτσα που βλέπετε είναι τα προσχέδια που έχουν σκοπό να μας βοηθήσουν να εντοπίσουμε τα σημαντικότερα στοιχεία στα οποία θα επικεντρωθούμε. Η υπογραφή με τρεις "νυχιές" στα φώτα και η επιλογή χρωμάτων είναι σύμβολα που θα θέλαμε να ενσωματώσουμε στο υπεραυτοκίνητό μας.»

Peugeot Sport

Στην εξέλιξή συμμετέχει και το τμήμα Peugeot Sport που είναι υπεύθυνο για τα μοντέλα παραγωγής με το έμβλημα Peugeot Sport Engineered αρχής γενομένης από την αντίστοιχη έκδοση του 508.

Σύμφωνα με τον Olivier Jansonnie, τεχνικό διευθυντή του προγράμματος της Peugeot Sport στο WEC, το αγωνιστικό υπεραυτοκίνητο θα είναι είναι υβριδικό με συνδυαστική απόδοση 500 kW (680 PS) και τετρακίνηση - ένας ηλεκτροκινητήρας με 200 kW (272 PS) θα κινεί τον εμπρός άξονα. Το υβριδικό σύστημα καθιστά το Peugeot LMH βαρύτερο από ένα πρωτότυπο της κατηγορίας LMP1, ενώ οι διαστάσεις του θα είναι μεγαλύτερες με μήκος μεταξύ 4,65 m και 5 m και πλάτος μεταξύ 1,9 m και 2,0 m).

To Peugeot Le Mans Hypercar Project θα κάνει το αγωνιστικό του ντεμπούτο το 2022, αφού ολοκληρώσει ένα κύκλο από εξαντλητικές δοκιμές εξέλιξης. Όπως αναφέρει η γαλλική φίρμα, η βασική ιδέα όσον αφορά την αεροδυναμική και το υβριδικό σύστημα κίνησης, όπως και οι βάσεις για το σχεδιασμό έχουν τεθεί, όμως απαιτείται πολλή δουλειά ακόμη μέχρι το όχημα να είναι έτοιμο να βγει στις πίστες.

[Πηγή: Peugeot]

node/39946
Robert Kearns 1927-2005

DRIVE Legend: Robert Kearns 1927-2005

Σε όλη τη ζωή του, ο Kearns έκανε δόγµα του να µην οδηγεί αυτοκίνητα που εξοπλίζονταν την εφεύρεσή του: Υαλοκαθαριστήρες µε διακοπτόµενη λειτουργία. Ήταν ένας τρόπος διαµαρτυρίας για την αδικία που ένιωθε ότι είχε υποστεί από τις αυτοκινητοβιοµηχανία.

Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2020 | Γιάννης Κουτσουφλάκης Επικοινωνία

DRIVE Legend: Robert Kearns 1927-2005

Flash of Genius: Πιθανόν να έχετε δει την ταινία του 2008, αν και δεν σηµείωσε επιτυχία στις ελληνικές αίθουσες. Η ιστορία ενός ανθρώπου που, όπως περιγράφουν τα παιδιά του, ήταν «πεισµατάρης, αποφασιστικός, ιδιαίτερος και ακλόνητος». 

Ένας άνθρωπος που δεν πτοήθηκε από το µέγεθος και την επιρροή της Ford και της Chrysler, σέρνοντάς τις στα δικαστήρια και κερδίζοντας δύο από τις πιο γνωστές υποθέσεις διπλωµάτων ευρεσιτεχνίας κατά εταιριών.

Πατέρας µιας εφεύρεσης
Ο Kearns γεννήθηκε το 1927 στο Gary της Indiana και µεγάλωσε στο προάστιο River Rouge του Detroit. Ύστερα από το γυµνάσιο κατατάχτηκε στον Στρατό των ΗΠΑ και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσµίου Πολέµου ήταν µέλος του Γραφείου Στρατηγικών Υπηρεσιών, το οποίο αργότερα έγινε η CIA. Ύστερα από τον πόλεµο, απέκτησε πτυχίο µηχανικού από το Πανεπιστήµιο του Detroit και το Πανεπιστήµιο της Πολιτείας του Wayne, ενώ υπηρετούσε στους Έφεδρους Πεζοναύτες. Αργότερα εργάστηκε για την Burroughs Corp. επίσης στο Detroit.

Η ιδέα για τους καθαριστήρες µε διακοπτόµενη λειτουργία του καρφώθηκε στη δεκαετία του ’50, όταν ένας φελλός σαµπάνιας χτύπησε και τραυµάτισε το αριστερό µάτι του στον µήνα του µέλιτος. Ένα ατύχηµα που ταλαιπωρούσε τον Kearns όταν οδηγούσε το αυτοκίνητό του υπό ελαφρά βροχή λόγω της συνεχούς κίνησης των µάκτρων, επιδεινώνοντας την όρασή του. «Γιατί να µην εξελίξουµε υαλοκαθαριστήρες που θα “βλεφαρίζουν”, καθαρίζοντας διακοπτόµενα το παρµπρίζ;», σκέφτηκε.

Μέχρι το 1962, η εφεύρεση της διακοπτόµενης λειτουργίας του είχε γίνει πάθος και ο Kearns εργαζόταν µέχρι το ξηµέρωµα στο υπόγειο εργαστήριό του, στο σπίτι του στο Detroit. Και τελικά τοποθέτησε την εφεύρεσή του στο οικογενειακό κονβέρτιµπλ Ford Galaxie 500. To 1967, κατέθεσε την πατέντα και πήρε δίπλωµα ευρεσιτεχνίας, ενώ ενθαρρυνόταν τόσο από τη σύζυγό του Phyllis όσο και από έναν φίλο του, προµηθευτή της Ford, να προσπαθήσει να πουλήσει την ιδέα του στο Μπλε Οβάλ.

Καθώς λοιπόν ήταν καθηγητής στο Wayne State, ο Kearns είχε µια ευκαιρία να δείξει στους µηχανικούς της Ford πώς δουλεύουν αυτοί οι καθαριστήρες. «Τον κάλεσαν ως σύµβουλο», είχε πει η Phyllis κάποια στιγµή. «Ήταν πολύ ιδεαλιστής. Νόµιζε ότι θα ήταν σπουδαίο αν µπορούσε να προµηθεύσει µε καθαριστήρες τη Ford. Νόµιζε ότι ήταν η µεγάλη αµερικανική εταιρεία και τους εµπιστευόταν. Ήταν πολύ αφελής». Η Ford δήλωσε ότι ενδιαφέρεται. «Δείξε µας πώς λειτουργούν και θα τους αγοράσουµε. Αλλά δεν αγόρασαν την εφεύρεση», είχε εξιστορήσει ο γιος του Kearns, Dennis.

Ο ίδιος δήλωσε ότι ο πατέρας του δεν πληρώθηκε για το συµβουλευτικό έργο για τους υαλοκαθαριστήρες. «Έκανε κάποια συµβουλευτική εργασία για τη Ford και αργότερα πληρώθηκε γι’ αυτό, αλλά δεν είχε καµία σχέση µε τους υαλοκαθαριστήρες».

Το 1969, υαλοκαθαριστήρες με διακοπτόμενη λειτουργία εµφανίστηκαν για πρώτη φορά σε μοντέλο της Ford. «Θυµάµαι τις κραυγές και τις φωνές του όταν το ανακάλυψε», εξιστορούσε η Phyllis.

Robert Kearns 1927-2005
Ο πραγµατικός φόβος για τις Ford και Chrysler ήταν ότι ο Kearns δεν ήθελε χρήµατα, αλλά δικαιοσύνη...


Στα δικαστήρια
Το 1976, υαλοκαθαριστήρες που χρησιµοποιούσαν έναν µηχανισµό παρόµοιο µε του Kearns εµφανίστηκαν σε µια Mercedes-Benz. Αυτή η ανακάλυψη και άλλες πιέσεις τον οδήγησαν σε ψυχολογική κατάρρευση. «Τράβηξε τον υαλοκαθαριστήρα µιας Mercedes-Benz και τον έσπασε», είπε ο Dennis.

Ο Kearns εξαφανίστηκε για µέρες. Βρέθηκε σε ένα σταθµό λεωφορείων στο Tennessee, όπου η Phyllis, ο Dennis και ο άλλος γιος του, ο Pat, τον µάζεψαν. «Τα κόκκινα µαλλιά του είχαν ασπρίσει σε λίγες µέρες… Ποτέ δεν ξαναέγινε όπως παλιά». 

Ο Kearns κατέληξε σε ψυχιατρικό νοσοκοµείο του Maryland, για αρκετό καιρό πριν επιστρέψει σπίτι του. Το 1978, ανέθεσε την υπόθεση σε µια µικρή νοµική φίρµα των προαστείων του Detroit, τη Harness, Dickey & Pierce, για να τον εκπροσωπήσει στο δικαστήριο στη δίωξη κατά της Ford.

Ύστερα από 12 χρόνια νοµικής διαµάχης, τα δικαστήρια επιδίκασαν στον Kearns $5,16 εκατ. δολάρια, ψήγµα των 300 εκατοµµυρίων που ζητούσε µε την αγωγή του. Έτσι εφεσίβαλε την πρωτόδικη απόφαση, ανεβάζοντας την αποζημίωση το φθινόπωρο του 1990 στα $10,2 εκατ.

Επί σειρά ετών, ο Kearns κατέθετε αγωγές κατά 26 αυτοκινητοβιοµηχανιών, περιλαµβανοµένης της General Motors, Γερµανών και Ιαπώνων κατασκευαστών. Μέσα από αυτό τον ένδικο «πολυβολισµό», το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ του επιδίκασε ακόµα $20 εκατ. για την αγωγή κατά της Chrysler. «Τα µισά και παραπάνω από αυτά πήγαν προς πληρωµή των δικηγόρων και των νοµικών αµοιβών», δήλωσε ο Dennis Kearns. Οι αγωγές κατά της Ford και Chrysler ήταν οι µόνες που τελικά κέρδισε ο Robert Kearns.

Η εµµονή του Kearns µε την υπόθεση αυτή και οι ατέρµονες δικαστικές διαµάχες είχαν σηµαντική επίπτωση στην οικογενειακή και εργασιακή ζωή του. Η ανέχεια δεν τον εµπόδιζε να απορρίπτει σηµαντικές επαγγελµατικές προτάσεις, ενώ ήταν διαρκώς απών για τη σύζυγό του (µε την οποία χώρισε το 1981) και τα έξι παιδιά του. Παρόλα τα εκατοµµύρια που κέρδισε τελικά, η ζωή του ήταν απλή και µετρηµένη. 

Ο Kearns που πάλευε µε τη νόσο του Alzheimer, πέθανε από καρκίνο του εγκεφάλου το 2005 σε ηλικία 77 ετών. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του οδηγούσε ένα παλιό Ford pick-up του ’78 κι ένα ακόµα παλιότερο Chrysler New Yorker του ’65, που κανένα από τα δυο τους δεν είχε διακοπτόµενη λειτουργία καθαριστήρων...