node/37727

Ferrari 500 Superfast 1964-1966

Ferrari στον υπερθετικό: Ναυαρχίδα του Ιταλού κατασκευαστή, η Superfast ήθελε να ενσωματώσει τη μοναδικότητα διά μέσου της ισχύος και της πολυτέλειας.

Το 1964, η Ferrari βρισκόταν στο απόγειο της δόξας της. Τα ιταλικά πρωτότυπα έπαιρναν την όγδοη νίκη τους στις 24 Ώρες του Le Mans, οι υπέροχες 250GTO κυριαρχούσαν εδώ και τρία χρόνια στους αγώνες Μεγάλου Τουρισμού και, ύστερα από μια στείρα περίοδο, η Scuderia σημάδευε τη Formula 1 με την επιστροφή της στην κορυφαία θέση, επιτέλους εμπρός από τις BRM, Lotus-Climax και Brabham-Climax.

Μέσα σε αυτό το κλίμα ευφορίας, ο Enzo Ferrari ευχόταν να πάρει το πάνω χέρι στην κατηγορία των σπόρτσκαρ κύρους. Και παρόλο που ο «Commendatore» δεν είχε κάποιο ακατασίγαστο πάθος για τα αυτοκίνητα παραγωγής, δεν μπορούσε να δεχτεί ως τέτοιο για το Maranello κάτι που δεν θα ήταν το πιο ισχυρό, το πιο γρήγορο, αλλά και το πιο ραφινάτο μεταξύ όλων των GT του κόσμου.

Από το 1960, η 400 Superfast είχε πιάσει τα πόστα στην πιάτσα, αλλά με την πολύ χαμηλή σιλουέτα της δεν ταίριαζε απόλυτα στα γούστα μιας πελατείας άπληστης περισσότερο για άνεση παρά για δυνατές συγκινήσεις. Για να διασφαλίσει τη διαδοχή, το Maranello εμπιστεύτηκε εκ νέου τον Pininfarina που, εδώ και κάμποσα χρόνια, είχε αναλάβει ένα προεξάρχοντα ρόλο στην παραγωγή μοντέλων δρόμου.

Ferrari 500 Superfast 1964-1966
Μακριά, λίγο δυσκίνητη, αλλά με πολύ ρευστή γραμμή, η 500 Superfast τιμούσε μέχρι κεραίας το όνομά της. Το 1964 δεν υπήρχε στον κόσμο GT παραγωγής που να την ξεπερνά στην ευθεία. 


Αυτοκίνητο για πρίγκιπες
Με ντεμπούτο στο Σαλόνι της Γενεύης τον Μάρτιο του 1964, η καινούργια 500 Superfast ενεγράφη μονομιάς στο βιβλίο των μοναδικών αυτοκινήτων. Και ως τέτοιο ήταν διαθέσιμη μόνο κατόπιν ειδικής παραγγελίας. Βασισμένη πάνω στην πλατφόρμα της 330GT 2+2 αλλά με δύο μόνο θέσεις, η 500 έπαιζε με αποφασιστικότητα το χαρτί του στάτους και του χώρου. 

Ferrari 500 Superfast 1964-1966
Ικανή για υπέρ-υψηλές επιδόσεις, η 500 Superfast δεν ήταν στην ουσία της καθαρόαιμο σπορ αυτοκίνητο. Περισσότερα ήταν ένα πούλμαν πολυτελείας, φτιαγμένο για να πηγαίνει γρήγορα στις ατελείωτες ευθείες.


Με το εσωτερικό της υπέροχα ντυμένο με αφράτο, μυρωδάτο δέρμα και ακριβό, λουστραρισμένο ξύλο, και τιμή… σουρεαλιστική (διπλάσια από της 250GT Lusso), απευθυνόταν σε μια χούφτα πάμπλουτους ερασιτέχνες της «δυναμικής» και λουσάτης οδήγησης.

Προσωπικότητες όπως ο Σάχης της Περσίας, ο Πρίγκιπας Bernhard του Lippe-Biesterfeld στις Κάτω Χώρες ή ακόμη και ηθοποιοί όπως ο Peter Sellers… 

Ferrari 500 Superfast 1964-1966
Μπορεί καθένα από τα 37 αυτοκίνητα να εξατομικευόταν σύμφωνα με τις επιθυμίες του ιδιοκτήτη του, αλλά δέρμα και ξύλο αποτελούσε τον κοινό τόπο για όλες τις 500 Superfast. 


Όλοι τους όμως θα έπρεπε να περιμένουν κάμποσους μήνες πριν πάρουν στα χέρια το βολάν του τελευταίου καπρίτσιου τους. Βλέπετε, η καροσερί της 500 Superfast ήταν φτιαγμένη εξ ολοκλήρου στο χέρι από μάστορες καροσερίστες. Και πριν παραδοθεί στον κροίσο ιδιοκτήτης της, αποτελούσε αντικείμενο ενδελεχών δοκιμών στο δρόμο, προκειμένου να εξαλειφθεί ο παραμικρός θόρυβος ή παρασιτικός κραδασμός. 

ΔEITE AKOMH Ferrari 365 California Spider 1966-1967

Αλλά η 500 Superfast δεν ικανοποιείτο με το να είναι ένα παλάτι με ρόδες. Κάτω από το μακρύ καπό, φώλιαζε ένας 5λιτρος κινητήρας V12 με αστείρευτη δύναμη (400 PS) και γενναιόδωρη ροπή (476 Nm). Με τελική ταχύτητα 280 km/h, ανάλογα με την κλιμάκωση του σασμάν, και 0-100 km/h σχεδόν σε πέντε δευτερόλεπτα, έγινε μονομιάς ο πιο γρήγορος δρομέας μεγάλων αποστάσεων της εποχής. Και ο πιο μοναδικός… καθώς κατασκευάστηκε μόλις σε 37 κομμάτια στα δύο χρόνια που διήρκεσε η καριέρα του.

Ferrari 500 Superfast 1964-1966

Σήμερα, στην αγορά του κλασικού αυτοκινήτου μια 500 Superfast σε κατάσταση Concours στοιχίζει 2,9 εκατ. ευρώ. Αλλά ακόμη και σε κατάσταση «Fair» να τη βρεις δεν πρόκειται να πέσει κάτω από δύο εκατομμύρια.

Η 500 Superfast με μια ματιά
Κινητήρας 12 κύλινδροι σε V
Χωρητικότητα 4.963 cc
Ισχύς 400 PS/6.500 rpm
Ροπή 476 Nm/4.750 rpm
ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ
0-100 km/h 5,1”
0-200 km/h 17,2”
0-400 m 13,2” @ 176 km/h
0-1.000 m 23,8” @ 222 km/h
Παραγωγή 37 αυτοκίνητα (1964-1966)
Τιμή σήμερα €2,9 εκατ. (κατάσταση Concours)

node/39689
Jean Rédélé

Jean Rédélé: Monsieur Alpine

H Alpine ήταν σαφώς η Berlinette, αλλά ήταν επίσης βιομηχανική περιπέτεια και μια λαμπρή αγωνιστική πορεία που συνέθεσε ο Jean Rédélé. O άνθρωπος που άφησε ορφανή την αυτοκινητική σκηνή σαν σήμερα πριν από 13 χρόνια.

Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2020 | Γιάννης Κουτσουφλάκης Επικοινωνία

Jean Rédélé: Monsieur Alpine

Στην αυγή των μεταπολεμικών χρόνων, ο Jean Rédélé έβαλε στο συρτάρι το φρέσκο δίπλωμα της Ανωτάτης Εμπορικής -και τα όνειρά του για μια καριέρα στη Νομαρχία- για να αναλάβει στην οικογενειακή αντιπροσωπεία της Renault, στη Διέππη. Για τον πιο νέο αντιπρόσωπο στη Γαλλία (ήταν μόλις 24 ετών) αυτό φάνταζε μια ισχυρή πρόκληση. Οι βομβαρδισμένες εγκαταστάσεις της ήταν σχεδόν ερείπια και οι καθυστερήσεις στην παράδοση για ένα παλιό Juva 4 έφταναν τα δύο χρόνια! 

Ανδρική ιστορία
Πολύ γρήγορα, η έλευση του 4 CV και η σαρωτική επιτυχία του επέτρεψαν στον Rédélé να αναπτύξει την επιχείρηση, αλλά και να ανακαλύψει το πάθος του για τους αγώνες. Στο τιμόνι του 4 CV λοιπόν, διήνυε σχεδόν 100 χιλιάδες χιλιόμετρα τον χρόνο με το γκάζι στο πάτωμα. Όμως, μεταξύ της σπορ και της αγωνιστικής οδήγησης, η διαχωριστική γραμμή πολλές φορές είναι δυσδιάκριτη. Ειδικά όταν έχεις να κάνεις με μια μικρή βόμβα των… μόλις 21 αλόγων και στο παρά «τσακ» χάνεις την πρώτη θέση στο ράλι Monte-Carlo του 1952. 

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ Δοκιμάζουμε το Renault 4CV 1947-1961 [video]

Το ταλέντο του Rédélé πήρε τη ρεβάνς λίγους μήνες αργότερα, στην Ιταλία, θριαμβεύοντας στο Mille Miglia με εκθαμβωτικό τρόπο. Ωστόσο, κάθε φορά που οι στροφές σε έναν αγώνα λιγόστευαν, εξοργιζόταν που δεν μπορούσε να ακολουθήσει τους ταχύτερους με το μικρό, ανίσχυρο 4 CV. Ήδη, φανταζόταν ένα μικρό, χαμηλό κουπέ, καλοσχεδιασμένο κι ελαφρύ, βασισμένο πάνω στον «ψύλλο» της Renault -la puce.

Jean Rédélé 

Με το όνομα «Alpine», ως ανάμνηση για τη νίκη του στο Coupe des Alpes, η πρώτη δημιουργία του Rédélé έκανε την εμφάνισή της τον Ιανουάριο του 1955. Τον Jean, που δεν ήταν ούτε μηχανολόγος ούτε μηχανικός, στον σχεδιασμό αυτού του πρώτου μοντέλου καθοδηγούσαν μόνο η αίσθηση και η λογική. Εκείνο που ήξερε όμως ήταν να περιστοιχίζεται, να ακούει και να δείχνει εμπιστοσύνη σε νέους τεχνικούς χωρίς εμπειρία, αλλά δημιουργικούς και συνεγερμένους χωρίς όριο στην κοινή προσπάθεια.

"O Jean Rédélé χάρισε στη γαλλική αυτοκίνηση μια σπουδαία και ωραία περιπέτεια. Και ένα παλμαρές δαφνοστολισμένο..."

Η Alpine λοιπόν, ήταν πρώτα απ’ όλα μια μεγάλη οικογένεια, γεμάτη συναισθήματα και πάθος. Η κλιμάκωση συνεχίστηκε με την εμφάνιση της Berlinette που, υιοθετώντας τα μοτέρ του καινούργιου R8 Gordini, ξεκίνησε την εκπληκτική επιδρομή της στα ράλι. 

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ DRIVE Legends: Alpine A110 1300S 1966-1971

Εντυπωσιασμένη από αυτό το κύμα επιτυχιών, η Renault αποφάσισε, το 1965, να ανοίξει το δίκτυο πωλήσεών της στα μικρά μπλε αυτοκίνητα. Και στη συνέχεια, από την επόμενη χρονιά κιόλας, να κάνει την Alpine το «αγωνιστικό τμήμα» της. Έτσι γεννήθηκε η Alpine Renault. Αλλά θα ήταν αποκλειστικά η προσωπικότητα του Rédélé που εξέφραζε όλη την ψυχή της. Και τελικά θα απολάμβανε τις υπηρεσίες των Jean-Claude Andruet, Ove Andersson, Jean-Pierre Nicolas, Jean-Luc Thérier, Bernard Darniche...

Jean REDELE & Amédée Gordini
Ο Jean Jean Rédélé και ο Amédée Gordini στο σταντ της Alpine­Renault στις 12 Ώρες της Reims, την 1η Σεπτεμβρίου του 1965.


Οι «έμποροι στροφών» όπως αποκαλούσαν οι ίδιοι τους εαυτούς τους, κέρδιζαν σε όλα τα μέτωπα και τελικά εξασφάλισαν για την Alpine, το 1973, τον παγκόσμιο τίτλο στα ράλι.

Βιομηχανικό χάος
Βέβαια, στο βιομηχανικό-παραγωγικό γίγνεσθαι της Alpine, η περιπέτεια ήταν τέτοια στην κυριολεξία. Με άλλα λόγια, χαοτική. Εν τω μεταξύ, το 1972, μια απεργία παρέλυσε την επιχείρηση, με τη Renault να εξαγοράζει ελέγχον μερίδιο στην Alpine.

Η διαδοχή ενός μύθου όπως ήταν αυτός της Berlinette θα αποδεικνυόταν μια αποστολή σχεδόν αδύνατη για τις νέες Alpine A 310 και V6. Και τόσο αποκαρδιωτική, που ο Rédélé, που πλέον δεν αισθανόταν αφεντικό στο σπίτι του, πούλησε την εταιρεία στη Renault το 1977. Αφού προηγουμένως πήρε την υπόσχεση ότι ο Ρόμβος θα διατηρούσε τις θέσεις εργασίας στις εγκαταστάσεις της εταιρείας για 15 χρόνια. Η Alpine συνέχισε ως αγωνιστική οντότητα μέχρι το 1978, οπότε και νίκησε στις 24 Ώρες του Le Mans με τους Jean-Pierre Jaussaud και Didier Pironi στο τιμόνι της Renault Alpine A442B. 

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ Renault Alpine GTA V6 Turbo Le Mans 1990-1991

Στο «πολιτικό» επίπεδο, οι νέες Alpine, πολύ φρόνιμες, τυπικά σπορ μοντέλα «Régie», με πενιχρή διανομή από το δίκτυο της Billancourt δεν θα πουλούσαν. Και o Ρόμβος θα αποφάσιζε να βάλει τελεία και παύλα σε αυτό το ταξίδι το 1995.

Ο Rédélé συνέχισε ως μέλος της Renault Sport, όπως ονομαζόταν πια από το 1976, μέχρι τη σύνταξή του. Έτσι, ο άνθρωπος που έφτιαξε ένα δικό του «Renault» για δική του χρήση, ολοκλήρωσε την καριέρα του με τη Formula 1, ζώντας όλη τη ζωή του ταγμένος στον Ρόμβο.

Ο Rédélé έφυγε από τη ζωή στις 10 Αυγούστου του 2007, σε ηλικία 85 ετών, και αναπαύεται στο κοιμητήριο της Μονμάρτης, στο Παρίσι. 

H Alpine του Rédélé με μια ματιά
1955 Γέννηση της Alpine
1962 Παρουσίαση της Α 110
1971 Λανσάρισμα της Α 310
1973 Πρωταθλήτρια στο WRC
1977 Εξαγορά από τη Renault
1978 Νίκη στις 24 Ώρες του Le Mans
1991 Λανσάρισμα της Α 610
1995 Τερματισμός της παραγωγής 
 

node/39665

Όσοι παρήγγειλαν Ferrari SF90 Stradale θα πρέπει να περιμένουν

Αυξάνονται οι χρόνοι αναμονής για την υβριδική Ferrari SF90 Stradale των 1.000 PS.

Παρασκευή, 07 Αυγούστου 2020 | Θάνος Παππάς Επικοινωνία

Όσοι παρήγγειλαν Ferrari SF90 Stradale θα πρέπει να περιμένουν

Η Ferrari ανακοίνωσε πως οι πρώτες παραδόσεις της SF90 Stradale θα καθυστερήσουν ως αποτέλεσμα της παύσης παραγωγής στο εργοστάσιο του Maranello λόγω της πανδημίας. Να θυμίσουμε πως το εργοστάσιο της Ferrari παρέμεινε κλειστό από τις 15 Μαρτίου μέχρι τις 3 Μαΐου, καθώς εκείνη την περίοδο ο κορονοϊός προκάλεσε σημαντικά προβλήματα στην Ιταλία.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ Δείτε πώς παράγεται η Ferrari SF90 Stradale [video]

Η SF90 Stradale έκανε πρεμιέρα τον Μαΐου του 2019 ως η υβριδική ναυαρχίδα της Ferrari με υπερτροφοδοτούμενο V8 κινητήρα 4,0 λίτρων και τρεις ηλεκτροκινητήρες συνδυαστικής απόδοσης 1.000 PS. Οι παραδόσεις του μοντέλου ήταν προγραμματισμένο να ξεκινήσουν μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2020, κάτι που δεν έγινε εφικτό.

Τελικά, οι πρώτοι που παρήγγειλαν την SF90 Stradale θα παραλάβουν τα αυτοκίνητά τους μέσα στο τέταρτο τρίμηνο του 2020 όπως προανήγγειλε ο CEO της Ferrari, Louis Camilleri. Παράλληλα, ο χρόνος αναμονής για την απόκτηση του ιταλικού σούπερκαρ θα αυξηθεί πάνω από 18 μήνες - τουλάχιστον προς το παρόν. Ενδεικτικά, να αναφέρουμε ότι η τιμή του μοντέλου στην ιταλική αγορά ξεκινά από τα €430.000.