Το κοινωνικό leasing, στοχεύει στον εκσυγχρονισμό του γερασμένου στόλου αυτοκινήτων, καθιστώντας παράλληλα την ηλεκτροκίνηση πιο προσιτή και βιώσιμη για τα πιο ευάλωτα νοικοκυριά.

Στο πλαίσιο της διυπουργικής συνέντευξης Τύπου για τις δράσεις ενίσχυσης των ατόμων με αναπηρία, ο αναπληρωτής υπουργός Υποδομών και Μεταφορών Κωνσταντίνος Κυρανάκης παρουσίασε το σύνολο των παρεμβάσεων του υπουργείου με σημεία αναφοράς την ενίσχυση της προσβασιμότητας στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και το κοινωνικό leasing.

Η μέση επιδότηση για το κοινωνικό leasing θα ανέρχεται σε €13.000 με επιπλέον ενίσχυση €2.000 για άτομα με αναπηρία και πρόσθετη επιδότηση για αγορά οικιακού φορτιστή

Όπως τόνισε ο κύριος Κυρανάκης, το σχέδιο δράσεων που μεταξύ άλλων αφορά και το κοινωνικό leasing, εγκρίθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή μέσω του Κοινωνικού Κλιματικού Ταμείου. Συγκεκριμένα, η μέση επιδότηση θα ανέρχεται σε €13.000 με επιπλέον ενίσχυση €2.000 για άτομα με αναπηρία και πρόσθετη επιδότηση για αγορά οικιακού φορτιστή. Στόχος του συγκεκριμένου μέτρου δεν είναι άλλος από την ουσιαστική μείωση του κόστους μετακίνησης.

Στη συνέχεια, ο Υπουργός Υποδομών και Μεταφορών ανέδειξε τόσο τις παρεμβάσεις που έχουν ήδη υλοποιηθεί όπως η ενίσχυση του στόλου ειδικών οχημάτων για δωρεάν μετακινήσεις ΑμεΑ, η καθολική προσβασιμότητα του στόλου της ΟΣΥ με ράμπες και η εφαρμογή της ευρωπαϊκής κάρτας αναπηρίας. Τονίζοντας πως η προσβασιμότητα δεν αποτελεί πλέον στόχο επί χάρτου, αλλά μετρήσιμη πολιτική με συγκεκριμένες υπηρεσίες και αποτελέσματα.

Κατά την άποψή μας, το κοινωνικό leasing έρχεται να καλύψει ένα υπαρκτό κενό: την πρόσβαση στη μετακίνηση για νοικοκυριά που δεν μπορούν να αγοράσουν αυτοκίνητο, στρέφοντας ταυτόχρονα την αγορά προς την ηλεκτροκίνηση. Ωστόσο, η επιτυχία του δεν θα κριθεί από το ύψος της επιδότησης ή το χαμηλό μηνιαίο κόστος, αλλά από το πόσο απλό, δίκαιο και εφαρμόσιμο θα αποδειχθεί στην πράξη.

Αν τα κριτήρια είναι υπερβολικά περιοριστικά ή οι όροι αποθαρρυντικοί, υπάρχει ο κίνδυνος να μείνει ένα «ελκυστικό στα χαρτιά» μέτρο. Αν όμως σχεδιαστεί με ρεαλισμό και διαφάνεια, μπορεί να αποτελέσει ένα ουσιαστικό εργαλείο κοινωνικής πολιτικής και ενεργειακής μετάβασης. Το ερώτημα, λοιπόν, παραμένει ανοιχτό: πρόκειται για μια πραγματική ευκαιρία ή για μια καλοδιατυπωμένη υπόσχεση που θα δοκιμαστεί στην πράξη;