node/37735

Bugatti 57 Ventoux Coupé 1934-1939

H τελευταία γαλλική Bugatti, η 57, σχεδιασμένη από τον Jean Bugatti, γιο του αφεντικού, ήθελε να είναι ο συνδυασμός της παράδοσης με τον μοντερνισμό. Αλλά ήταν επίσης και το πιο πετυχημένο GT της γαλλικής φίρμας.

Ύστερα από την τρελή δεκαετία του ’20, o ούριος άνεμος των επιτυχιών καταλάγιασε για την Bugatti. Οι μπλε βολίδες δεν σάρωναν πια τους πάντες στα Grand Prix και το οικονομικό κραχ του 1929 αποδεκάτισε ένα ευρύ φάσμα πελατείας. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η μεγαλειώδης Royale αποδείχτηκε εμπορικό φιάσκο. 

Απογοητευμένος ή απλώς κουρασμένος, ο Ettore Bugatti αποστασιοποιήθηκε από την επιχειρηματική δραστηριότητα της εταιρείας και εμπιστεύτηκε το 1932 το τιμόνι του αλσατικού εργοστασίου στο Molsheim στον γιο του, Jean. Στα 23 του χρόνια, αυτός όχι μόνο ανέλαβε το ρόλο και τις ευθύνες που του αναλογούσαν, αλλά έφερε και μια ισχυρή πνοή μοντερνισμού στην επιχείρηση. Και είχε πολλά να κάνει…

Αν και η γκάμα των Bugatti για το δρόμο, παρότι γερασμένη και με εξαιρετική πολυπλοκότητα, διατηρούσε το κύρος της, υπάκουε σε οικονομικά κριτήρια που ήταν πλέον εκτός εποχής.

Bugatti 57 Ventoux Coupé 1934-1939
Εμπνευσμένo από τον Jean Bugatti, το προφίλ της Ventoux συνδύαζε τη μακριά σφηνοειδή μουσούδα με το ελαφρά ογκώδες πίσω μέρος, θέλοντας να κάνει μια δήλωση υψηλής ισχύος.


Βελούδινη επανάσταση
Μέσα σε ένα πνεύμα αναγέννησης και απλούστευσης, ο Jean Bugatti άδραξε την ευκαιρία για να λανσάρει ένα μοναδικό μοντέλο, την Type 57, σε τρεις εκδόσεις καροσερί: Μπερλίνα, κουπέ και καμπριολέ. 

Ο 8κύλινδρος κινητήρας σε σειρά, πραγματικό κομμάτι υψηλής τέχνης και τεχνικής, ως είθισται σε μια Bugatti, ερχόταν σε σύγκρουση με την παράδοση. Το χρονισμό του μοτέρ αναλάμβαναν δύο εκκεντροφόροι επικεφαλής, ενώ η μονοκόμματη δομή του ενσωμάτωνε το κιβώτιο και τον συμπλέκτη. Ο Jean ήθελε να το πάει ακόμα μακρύτερα με μια ανεξάρτητη εμπρός ανάρτηση, κεκλιμένη μάσκα και τιμόνι με κρεμαγέρα, αλλά ο Ettore τα στήλωσε. Μια Bugatti αντάξια του ονόματός της όφειλε να πατάει εμπρός στο θρυλικό σφυρήλατο άκαμπτο άξονα… Και να φορά την όχι λιγότερο θρυλική κάθετη μάσκα σε σχήμα πέταλου αλόγου.

Bugatti 57 Ventoux Coupé 1934-1939
Τυπικό εσωτερικό Bugatti, με ξύλινο τιμόνι πάνω σε χρωμιωμένη κολόνα και απογυμνωμένο αλλά λειτουργικό ταμπλό.


Παρά τους περιορισμούς αυτούς, η 57, ειδικά στη διαμόρφωση «Ventoux Coupé», αποδεικνυόταν ιδιαίτερα ομοιογενής: Το μοτέρ έσφυζε από ελαστικότητα, ενώ οι αναρτήσεις και το τιμόνι, παρότι απαρχαιωμένα, ήταν σφιχτά και αποτελεσματικά αντίστοιχα. 

Γρήγορη και προικισμένη με εκπληκτική οδική συμπεριφορά σε πείσμα του βάρους της (1.600 kg), η 57άρα επικαθόριζε το μοντέρνο σούπερ σπορ αυτοκίνητο, παίρνοντας κεφάλι επί μακρόν έναντι των ανταγωνιστών της.

Bugatti 57 Ventoux Coupé 1934-1939
Ξεχωριστή για την αγνότητα του σχεδίου της, το μικρό πίσω τζάμι της 57 παρείχε συμβολική ορατότητα. 


Αντιπροσωπεύοντας πάνω από τα δύο τρία των πωλήσεων της Type 57, η Ventoux, με τις αδρές γραμμές της, ήταν για όλους το αυτοκίνητο του «Monsieur Jean», συμβολίζοντας με αυτόν τον τρόπο μια ελπίδα για το μέλλον.

Το πεπρωμένο όμως αποφάσισε διαφορετικά. Ο Jean Bugatti σκοτώθηκε τον Αύγουστο του 1939 στο τιμόνι μιας 57 που όδευε προς τη νίκη στις 24 Ώρες του Le Mans. Η θρυλική φίρμα θα σαρωνόταν στη συνέχεια από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και δεν θα ξαναστεκόταν στα πόδια της...

Bugatti 57 Ventoux Coupé 1934-1939

Σήμερα, στην αγορά του κλασικού αυτοκινήτου μια Type 57 Ventoux Coupé Série I ’34-’36 κοστίζει 450 χιλιάδες ευρώ, ενώ μια Série II ’36-’39 ανεβαίνει στις 520 χιλιάδες. Στις φωτογραφίες, το μαύρο-κίτρινο αυτοκίνητο είναι Série I, ενώ το μπλε δεύτερης γενιάς.

Η Bugatti 57 Ventoux Coupé με μια ματιά
Κινητήρας Οκτώ κύλινδροι σε σειρά
Χωρητικότητα 3.255 cc
Ισχύς 136 PS
Τελική ταχύτητα 153 km/h
Παραγωγή 546 αυτοκίνητα (1934-1939)
Τιμή σήμερα €450-€520 χιλιάδες (κατάσταση Concours)

H μπλε Bugatti Type 57 Ventoux Coupé  1938 της γκάλερι είναι φωτογραφημένη το 2014 από τον Tim Scott  με την ευγενική χορηγία των RM Sotheby's Auctions

node/39643

Renault 4L 1961-1967: Μπλουτζίν

Πρώτο προσθιοκίνητο για την Billancourt, το R4 ήταν ταυτόχρονα ένα από τα πιο ευφυή αυτοκίνητα της εποχής του. Και ένα από τα πιο λατρεμένα, επίσης.

Τετάρτη, 05 Αυγούστου 2020 | Γιάννης Κουτσουφλάκης Επικοινωνία

Renault 4L 1961-1967: Μπλουτζίν

«Ας το ονομάσουμε μπλουτζίν, όπως το ρούχο που μπορούμε να φορέσουμε σε κάθε περίσταση». Με αυτά τα λόγια περιέγραψε ο Pierre Dreyfus, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Régie Renault, το αυτοκίνητο που προοριζόταν να αντικαταστήσει το θρυλικό 4CV. Μια προδιαγραφή τόσο σύντομη όσο και απίστευτα φιλόδοξη που θα οδηγoύσε σε ένα άνευ προηγουμένου μείγμα στιβαρότητας και καινοτομίας. 

Εκτός από δημοφιλές και οικονομικό, αυτό το μικρό Renault όφειλε επίσης να δώσει μια δυναμική εικόνα της Régie που ταίριαζε στην εποχή, σημαίνοντας με αυτόν τον τρόπο τη ρήξη με τα παρελθόντα μοντέλα της εταιρείας.

Renault R4 1961-1967
Το τετράγωνο προφίλ και η τεράστια, ευήλια καμπίνα άλωσε επί 32 χρόνια μόδες και κοινωνικές τάξεις. 


Εμπνευσμένοι από τον παράδειγμα του μεγάλου εθνικού αντιπάλου της με το φθηνό και χρηστικό Citroën 2CV, οι μηχανικοί του γραφείου μελετών της Renault βάλθηκαν να παρουσιάσουν χώρους και χρηστικότητα σε πρωτόγνωρο επίπεδο για την εποχή.

Από τα πρώτα βήματα του πρότζεκτ κιόλας, το αυτοκίνητο σχεδιάστηκε με πέμπτη πόρτα, πίσω κάθισμα με εύκολη αναδίπλωση και πορτμπαγκάζ με επίπεδο πάτωμα που θα διασφάλιζε μεγάλη δυνατότητα φόρτωσης. 

Renault R4 1961-1967
Προερχόμενο από τον παλιό, καλό 4κύλινδρο «Billancourt» του 4CV, το μοτέρ του R4 όση δύναμη του έλειπε την αναπλήρωνε δηλώνοντας αγόγγυστα, καθημερινά και απροβλημάτιστα, «παρών». 


Η βούληση να προσφέρουν όσο το δυνατόν περισσότερο χώρο, απαιτούσε την τοποθέτηση του κινητήρα και της μετάδοσης εμπρός. Έτσι, το R4 κατέληξε να γίνει το πρώτο προσθιοκίνητο μοντέλο της φίρμας. Με το μυαλό στη συμπίεση του κόστους εξέλιξης και παραγωγής, ο παλιός, καλός 4κύλινδρος «Billancourt» του 4CV κλήθηκε στην υπηρεσία και του R4, ενσωματώνοντας όμως μια μικρή επαναστατική καινοτομία.

Φιλόξενο, το R4 όφειλε επίσης να είναι εύκολο στην καθημερινή χρήση. Να είναι με άλλα λόγια, «voiture à vivre», κατά πώς έλεγε το μότο της Renault. Έτσι, εγκαινίασε ένα κλειστό, σφραγισμένο κύκλωμα ψύξης για να ξεχάσεις μια και καλή την αγγαρεία του ελέγχου και την επίσης επίπονη διαδικασία της αφαίρεσης του ψυκτικού την άνοιξη.

Renault R4 1961-1967
Η πέμπτη πόρτα, πουθενά σχεδόν απαντώμενη εκείνη την εποχή, αποκάλυπτε ένα τεράστιο χώρο φόρτωσης με επίπεδο πάτωμα που ήταν και ένα από τα κλειδιά της επιτυχίας του R4.


Δοκιμαζόμενο με απόλυτη μυστικότητα και στις πιο απαιτητικές συνθήκες, το R4 παρουσιάστηκε στον Τύπο τον Ιούλιο του 1961, στους δρόμους της Camargue. Και παρά την αρνητική κριτική για την σιλουέτα του που ήταν λες και κομμένη με μαχαίρι και κάμποσους που ξενέρωσαν και χλεύασαν την πίσω πόρτα, η υποδοχή του από το κοινό ήταν θερμή. 

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ 122 Χρόνια Renault: Voitures à vivre [video]

Μέσα σε λίγες εβδομάδες, το R4 έγινε η καλοκαιρινή ατραξιόν, ενώ το κοινό ανυπομονούσε να το συναντήσει από κοντά στο Σαλόνι του Παρισιού τον Οκτώβριο. Εκεί, η Regie γέμισε το σταντ της με μια ολόκληρη γκάμα. Έτσι το γαλλικό «μπλουτζίν» περιελάμβανε μια οικονομική έκδοση R3 (3CV), της οποίας η καριέρα αποδείχτηκε εφήμερη, το R4 (4CV), το 4L με τα έξι πλευρικά τζάμια, το επαγγελματικό Fourgonnette και τέλος το R4 Super, πιο πολυτελές, με πίσω πόρτα που έφτανε μέχρι χαμηλά αντί της θρυλικής πέμπτης πόρτας.

Renault R3 1961-1962
Το εξαιρετικά σπάνιο R3 ήταν ένα απογυμνωμένο R4 με μοτέρ 603 cc. Με παραγωγή μόνο 2.571 κομμάτια σε ένα χρόνο, σήμερα στην αγορά του κλασικού αυτοκινήτου πιάνει τα 15 χιλιάρικα!


Αυτό το τελευταίο που λανσαρίστηκε εμπορικά τον Μάρτιο του '62, φορούσε μοτέρ με την ισχύ ανεβασμένη στα 32 άλογα. Εκτός από την πόρτα που κατέβαινε χαμηλότερα, ανακλινόμενο ήταν και το κρύσταλλό της, ενώ η καμπίνα πιο φροντισμένη με καθίσματα με πιο παχιά γέμιση και ανακλινόμενο το πίσω. Αργότερα, το R4 Super θα έφτανε φτάνει τα 845 cc χωρίς αύξηση στην ισχύ του, θα φορούσε (όπως και η υπόλοιπη γκάμα) σασμάν φουλ συγχρονιζέ, αλλά το 1963 θα εξαφανιζόταν από τον κατάλογο ύστερα από παραγωγή 33.000 μονάδων.

Renault R4 1961-1967
Τα καθίσματα του R4 ήταν ένας απλός σωληνωτός σκελετός, όπως απλό ήταν και το ταμπλό αλλά με δύο πολύ μεγάλους χώρους για μικροπράγματα.


Το μικρό Renault, πολιτογραφημένο γρήγορα υπό τη γενική ονομασία «4L», όργωνε τις πόλεις και τους κάμπους, άλωνε μόδες και κοινωνικές τάξεις, για να φτάσει τελικά να εξελιχτεί σε ιερό τέρας της γαλλικής αυτοκίνησης. Ύστερα από 32 χρόνια ευδοκίμου υπηρεσίας σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου όμως ήρθε η ώρα να αφυπηρετήσει. Το 1992 λοιπόν υποκλίθηκε στο κοινό του, καθώς πλέον δεν μπορούσε να αντεπεξέλθει στις νέες αντιρρυπαντικές νόρμες. Το κοντέρ της παραγωγής είχε εν τω μεταξύ γράψει πάνω από οκτώ εκατομμύρια αυτοκίνητα!

Το R4 με μια ματιά
Κινητήρας 4κύλινδρος σε σειρά, ατμοσφαιρικός, επικεφαλής βαλβίδες
Χωρητικότητα 747 cc
Τροφοδοσία Ένα καρμπιρατέρ Solex 26 IDS 
Ισχύς* 27 PS/4.700 rpm 
Ροπή* 57 Nm/2.600 rpm
Κιβώτιο Χειροκίνητο 3τάχυτο με λεβιέ στο ταμπλό
Διαστάσεις 3,61 x 1,49 x 1,53 m
Μεταξόνιο 2,42
Πορτμπαγκάζ 480 lt
Ρεζερβουάρ 26 lt
Βάρος 570 kg
Φρένα Ταμπούρα 180 mm εμπρός, ταμπούρα 160 mm πίσω 
Λάστιχα 135-330
ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ*
0-100 km/h 37,1”
0-400 m 23,4” @ 88,5 km/h
0-1.000 m 45,3” @ 102 km/h
Τελική ταχύτητα 105 km/h
Κατανάλωση 5,7 lt/100 km
Παραγωγή 8.135.424 αυτοκίνητα (1961-1992)
Τιμή σήμερα Από €12.500 έως €20.000 (καλή έως κατάσταση Concours για πρώτης γενιάς ’61-’67)
*Αφορούν R4 ’63 με κινητήρα «Renault Billancourt 680-02»

node/39614

Christiano Ronaldo: Αγόρασε την Bugatti Centodieci των €8 εκατομμυρίων;

Ο ποδοσφαιριστής της Juventus βρήκε ένα καλό τρόπο να γιορτάσει την κατάκτηση του φετινού πρωταθλήματος της Ιταλίας.

Δευτέρα, 03 Αυγούστου 2020 | Θάνος Παππάς Επικοινωνία

Christiano Ronaldo: Αγόρασε την Bugatti Centodieci των €8 εκατομμυρίων;

Σύμφωνα με την ιταλική Corriere Della Sera, ο άσσος της Juventus, Christiano Ronaldo, αγόρασε μια από τις 10 Bugatti Centodieci για να γιορτάσει τον φετινό τίτλο στο πρωτάθλημα Ιταλίας.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ Επίσημο: Bugatti Centodieci [video]

Το υπεραυτοκίνητο πρωτοπαρουσιάστηκε πριν από ένα χρόνο και αποτελεί φόρο τιμής στην EB110 (1991) και στην ιταλική περίοδο της Bugatti, με τιμή €8 εκατομμύρια (προ φόρων)! Και οι 10 μονάδες είχαν προπωληθεί στην πρεμιέρα με τις πρώτες παραδόσεις να είναι προγραμματισμένες για το 2021.

H Centodieci βασίζεται στα μηχανικά μέρη της Chiron όμως τo αμάξωμα έχει ανασχεδιαστεί πλήρως υιοθετώντας στοιχεία από την ΕΒ110 όπως τα μακρόστενα φώτα με ενσωματωμένους αεραγωγούς, το τοξωτό σχήμα του προφίλ, τις στρογγυλές εσοχές πίσω από τα παράθυρα, οι ζάντες με επτά ακτίνες, η σταθερή αεροτομή και τα πίσω φώτα που καλύπτουν όλο το πλάτος. Επιπλέον, ο κινητήρας W16 8,0 λίτρων έχει αυξημένη ισχύ 1.600 PS χαρίζοντας επιτάχυνση 0-100 km/h σε 2,4" και τελική ταχύτητα 380 km/h (λόγω του αεροδυναμικού πακέτου).

Christiano Ronaldo Bugatti

 

Πέρυσι, κυκλοφόρησαν φήμες πως ο Christiano Ronaldo είχε αγοράσει τη μοναδική La Voiture Noire, τις οποίες διέψευσε εκπρόσωπος του ποδοσφαιριστή. Μένει να δούμε αν οι πληροφορίες για την Centodieci είναι έγκυρες.

Πάντως είναι γνωστό ότι στη συλλογή με πανάκριβα υπεραυτοκίνητα του Ronaldo υπάρχει μια Chiron και μια Veyron οπότε ο Πορτογάλος είναι καλός πελάτης της Bugatti. Πρόσφατα μάλιστα μοιράστηκε με τους 233 εκατομμύρια followers του στο Instagram μια φωτογραφία του με την Chiron η οποία φέρει την επιγραφή CR7 (Christiano Ronaldo 7) στο προφίλ.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ Ποιο αυτοκίνητο έκανε δώρο στον Christiano Ronaldo η σύντροφός του; [video]