Νέα δοκιμή συστημάτων ανίχνευσης παιδιών αποκάλυψε ότι εντοπίζουν αξιόπιστα μεγαλύτερα παιδιά, αλλά δυσκολεύονται στην περίπτωση νεογέννητων.

Μπορεί ένα σύγχρονο αυτοκίνητο να καταλάβει ότι έχεις ξεχάσει ένα παιδί στο πίσω κάθισμα; Η απάντηση είναι ολοένα συχνότερα «ναι». Όταν όμως πρόκειται για ένα νεογέννητο, τα πράγματα περιπλέκονται επικίνδυνα.

Το CPD μπορεί να αποτελέσει μια πολύτιμη τελευταία γραμμή άμυνας. Δεν πρέπει όμως ποτέ να γίνει η πρώτη

Τα συστήματα Child Presence Detection (CPD) εξαπλώνονται στα καινούργια αυτοκίνητα, με στόχο να αποτρέψουν ένα από τα πιο τραγικά περιστατικά που μπορούν να συμβούν μέσα σε ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο: Να παραμείνει ένα παιδί κλεισμένο στην καμπίνα χωρίς να το αντιληφθεί ο οδηγός.

Και ειδικά το καλοκαίρι, ο χρόνος μετρά αντίστροφα. Η θερμοκρασία μέσα σε ένα κλειστό αυτοκίνητο μπορεί να αυξηθεί πολύ γρήγορα, με τα βρέφη και τα μικρά παιδιά να είναι ιδιαίτερα ευάλωτα, καθώς δεν μπορούν να ρυθμίσουν τη θερμοκρασία του σώματός τους όπως ένας ενήλικος ούτε φυσικά να εγκαταλείψουν μόνα τους το αυτοκίνητο.

Νέα μελέτη που παρουσιάζει ο Touring Club Suisse (TCS) εξέτασε πόσο αποτελεσματικά λειτουργούν τα συστήματα που υπόσχονται να λειτουργήσουν ως ηλεκτρονικό δίχτυ ασφαλείας. Και τα αποτελέσματα είναι ενθαρρυντικά, αλλά όχι όσο θα θέλαμε.

Πώς καταλαβαίνει το αυτοκίνητο ότι ξέχασες ένα παιδί; Τα συστήματα CPD χωρίζονται ουσιαστικά σε δύο κατηγορίες: Έμμεσα και άμεσα. Τα έμμεσα δεν «βλέπουν» πραγματικά το παιδί. Παρακολουθούν ενέργειες που προηγήθηκαν, όπως το αν άνοιξε μια πίσω πόρτα ή αν είχε χρησιμοποιηθεί ένα πίσω κάθισμα, και ύστερα από τη διακοπή λειτουργίας του αυτοκινήτου υπενθυμίζουν στον οδηγό να ελέγξει την καμπίνα. Πρόκειται δηλαδή περισσότερο για ένα έξυπνο reminder παρά για πραγματική ανίχνευση ανθρώπου.

Τα άμεσα συστήματα είναι πολύ πιο προηγμένα. Χρησιμοποιούν αισθητήρες μέσα στην καμπίνα για να διαπιστώσουν αν υπάρχει επιβάτης και μπορούν να αναγνωρίσουν ακόμη και πολύ μικρές κινήσεις, όπως εκείνες που προκαλεί η αναπνοή ενός παιδιού που κοιμάται.

Η δοκιμή πραγματοποιήθηκε με ομοίωμα που προσομοίωνε νεογέννητο μέσα σε βρεφικό κάθισμα τοποθετημένο αντίθετα από τη φορά κίνησης, καθώς και με ομοίωμα παιδιού ενός έτους σε κάθισμα στραμμένο προς τα εμπρός. Οι δοκιμαστές έλεγξαν επίσης αν τα συστήματα μπορούσαν να αντιληφθούν την παρουσία σκύλου στο πίσω κάθισμα.

Το παιδί ενός έτους το βρήκαν. Το νεογέννητο όχι πάντα Εδώ βρίσκεται και το σημαντικότερο εύρημα. Τρία από τα τέσσερα αυτοκίνητα που εξετάστηκαν διέθεταν σύστημα άμεσης ανίχνευσης και όλα κατάφεραν να εντοπίσουν το ομοίωμα του παιδιού ενός έτους.

Η κατάσταση άλλαξε όμως όταν στη θέση του βρέθηκε το ομοίωμα του νεογέννητου. Κανένα από τα άμεσα συστήματα δεν κατάφερε να το εντοπίσει με απόλυτη αξιοπιστία. Μάλιστα, η ανίχνευση λειτουργούσε καλύτερα όταν το βρεφικό κάθισμα ήταν στερεωμένο με τη ζώνη ασφαλείας του αυτοκινήτου παρά όταν είχε τοποθετηθεί μέσω Isofix.

Μια πιθανή εξήγηση βρίσκεται στο ίδιο το μέγεθος του επιβάτη. Οι κινήσεις του σώματος και της αναπνοής ενός νεογέννητου είναι εξαιρετικά μικρές, επομένως αποτελούν πολύ δυσκολότερο στόχο για τους αισθητήρες της καμπίνας.

Το αποτέλεσμα δεν σημαίνει ότι τα συστήματα CPD αποτυγχάνουν συνολικά. Αντιθέτως, η μελέτη δείχνει ότι διαθέτουν σημαντικές δυνατότητες πρόληψης. Αναδεικνύει όμως και πόσο δύσκολο είναι να δημιουργηθεί ένα σύστημα που θα λειτουργεί αλάνθαστα με κάθε πιθανό συνδυασμό ηλικίας παιδιού, θέσης, καθίσματος και τρόπου στερέωσης.

Από ένα μήνυμα μέχρι κόρνα, αλάρμ και κλιματισμό Μεγάλες διαφορές υπάρχουν και στο τι κάνει κάθε αυτοκίνητο όταν αντιληφθεί ότι κάποιος έχει παραμείνει μέσα. Στην απλούστερη περίπτωση, εμφανίζεται απλώς μια προειδοποίηση στην οθόνη. Πιο εξελιγμένα συστήματα μπορούν να ενεργοποιήσουν τα αλάρμ ή την κόρνα, ώστε να τραβήξουν την προσοχή ανθρώπων που βρίσκονται κοντά στο αυτοκίνητο.

Άλλα μπορούν να στείλουν ειδοποίηση στο smartphone του ιδιοκτήτη, ενώ υπάρχουν και συστήματα που εμφανίζουν στην οθόνη του αυτοκινήτου πληροφορίες ώστε ένας περαστικός να καταλάβει τι συμβαίνει. Οι πιο ολοκληρωμένες εφαρμογές μπορούν να αξιοποιήσουν ακόμη και λειτουργίες που ήδη διαθέτει το όχημα. Για παράδειγμα, ενεργοποιώντας τον κλιματισμό ενώ το αυτοκίνητο είναι σταθμευμένο, μπορούν να περιορίσουν την άνοδο της θερμοκρασίας στην καμπίνα και να κερδίσουν πολύτιμο χρόνο μέχρι να υπάρξει βοήθεια.

Η τεχνολογία βοηθά, αλλά δεν αποτελεί εγγύηση Η εξάπλωση των συστημάτων ανίχνευσης παρουσίας αποτελεί ένα ακόμη βήμα στην εξέλιξη των τεχνολογιών παθητικής και ενεργητικής ασφάλειας. Από μια απλή υπενθύμιση στην οθόνη, η αυτοκινητοβιομηχανία περνά σταδιακά σε αισθητήρες που επιχειρούν να καταλάβουν ποιος βρίσκεται μέσα στην καμπίνα και αν κινδυνεύει.

Η συγκεκριμένη δοκιμή δείχνει όμως και τα σημερινά όρια αυτής της τεχνολογίας. Όσο μικρότερες είναι οι κινήσεις που πρέπει να αναγνωριστούν και όσο περισσότερες μεταβλητές προστίθενται -τύπος παιδικού καθίσματος, θέση και τρόπος στερέωσης- τόσο δυσκολότερο γίνεται το έργο των αισθητήρων.

Γι' αυτό και το TCS επιμένει στο αυτονόητο: Κανένα παιδί δεν πρέπει να μένει μόνο του μέσα σε αυτοκίνητο, ούτε για λίγα λεπτά, ανεξάρτητα από το πόσο προηγμένο είναι το σύστημα ανίχνευσης που διαθέτει το όχημα. Διότι το CPD μπορεί να αποτελέσει μια πολύτιμη τελευταία γραμμή άμυνας. Δεν πρέπει όμως ποτέ να γίνει η πρώτη.