Σχεδίασαν αυτοκίνητα, επινόησαν εξαρτήματα που χρησιμοποιούμε μέχρι σήμερα, διέσχισαν ηπείρους και κέρδισαν άνδρες στους αγώνες. Κι όλα αυτά σε εποχές που μια γυναίκα πίσω από το τιμόνι προκαλούσε από δυσπιστία μέχρι ανοιχτή εχθρότητα.

Η ιστορία του αυτοκινήτου γράφτηκε και από γυναίκες, ακόμη κι αν τα ονόματά τους έμειναν συχνά στη σκιά. Άλλες εξασφάλισαν αναγνώριση, άλλες είδαν τις ιδέες τους να αξιοποιούνται χωρίς να αποκομίσουν οικονομικό όφελος. 

Σε μια εποχή που οι άνδρες τούς έκλειναν τον δρόμο, εκείνες άνοιγαν δρόμους για το αυτοκίνητο

Από την Bertha Benz μέχρι την Mary Anderson και την Eliška Junek, θυμόμαστε 10+1 γυναίκες που άφησαν το αποτύπωμά τους στους τέσσερις τροχούς.

11. Helene Rother 1908-1999

Το 1943, η γερμανικής καταγωγής Helene Rother προσλήφθηκε από την General Motors για να σχεδιάσει μοντέρνα εσωτερικά για τα αυτοκίνητα της αμερικανικής εταιρείας. Τέσσερα χρόνια αργότερα μετακινήθηκε στη Nash-Kelvinator, σχεδιάζοντας τα εσωτερικά στα περισσότερα από τα μοντέλα τους, από το 1948 έως το 1956. 

Το 1951, η Rother έγινε η πρώτη γυναίκα που μίλησε εμπρός στο ακροατήριο της Society of Automotive Engineers, ενώ αργότερα κέρδισε το Μετάλλιο Jackson για τις σχεδιαστικές καινοτομίες της. Έστω και αργοπορημένα, η Helene Rother αποτελεί από τον Ιούλιο του 2020 μέλος του Automotive Hall of Fame. 

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ DRIVE Legend: Helene Rother 1908-1999, η νονά του εσωτερικού ντιζάιν

10. Elisabeth Junek 1900-1994

Η κορυφαία της εμφάνιση ήρθε στο Targa Florio του 1928. Στο τιμόνι μιας Bugatti Type 35 B, η Junek βρέθηκε να προηγείται στον εξαιρετικά απαιτητικό αγώνα της Σικελίας, απέναντι σε ονόματα όπως οι Albert Divo, Giuseppe Campari και Louis Chiron.

Ένα πρόβλημα στο σύστημα ψύξης τής στέρησε τη διεκδίκηση της νίκης, αλλά κατάφερε να τερματίσει πέμπτη. Λίγους μήνες αργότερα, ο θάνατος του συζύγου της, Vincenc Junek, στο γερμανικό Grand Prix την οδήγησε να εγκαταλείψει οριστικά τους αγώνες. Η σύντομη καριέρα της, όμως, ήταν αρκετή για να της εξασφαλίσει μια θέση στην ιστορία ως «βασίλισσα του βολάν».

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ DRIVE Legend: Elisabeth Junek 1900-1994, βασίλισσα του βολάν

9. Dorothée Pullinger 1894-1986

Η Αγγλο-Γαλλίδα Dorothée Aurélie Marianne Pullinger δεν ήταν μόνο μία από τις πρώτες γυναίκες σχεδιάστριες αυτοκινήτων -ήταν επίσης και μία από αυτές που έδωσαν έμφαση στις ανάγκες των γυναικών. Ξεκίνησε την καριέρα της στην αυτοκινητοβιομηχανία ως σχεδιαστής στο εργοστάσιο του Paisley της Arrol-Johnston στη νοτιοδυτική Σκωτία, σε ηλικία 16 ετών. Θα χρειαζόταν πολύ χρόνο και προσπάθεια προτού τελικά επιτύχει, μολονότι υπέβαλε αίτηση συμμετοχής στο Ίδρυμα Μηχανικών Αυτοκινήτων μόνο τέσσερα χρόνια αργότερα. Απορρίφθηκε με το επιχείρημα ότι «η λέξη “πρόσωπο” σημαίνει άνδρας και όχι γυναίκα». Η θέση του πατέρα της, ως διευθυντή στο εργοστάσιο της Arrol-Johnston δεν την βοήθησε να ξεπεράσει αυτή τη δυσκολία.

Η Dorothée θα είχε τελικά την ευκαιρία της κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, αναλαμβάνοντας επικεφαλής των εργαζομένων γυναικών στα πυρομαχικά στο εργοστάσιο Barrow-in-Furness στην Cumbria. Η ευθύνη για περισσότερους από 7.000 εργαζόμενους της έδωσε μια καλή ώθηση για το μέλλον. Ο πατέρας της την τοποθέτησε ως επικεφαλής της θυγατρικής της Arrol-Johnston, της Galloway Motors. Η Dorothée αποφάσισε να χρησιμοποιήσει γυναίκες από την τοπική κοινωνία αντί για άνδρες εργαζομένους και προχώρησε στη δημιουργία του Galloway 10/20, εμπνευσμένου από το FIAT 501.

Το αυτοκίνητο ήταν πιο κόμπακτ από τα περισσότερα αυτοκίνητα που ήταν διαθέσιμα εκείνη την εποχή, γοητεύοντας αμέσως τις γυναίκες. Επιπλέον, για να διευκολύνεται η μικρότερη σωματική διάπλασή τους είχε ψηλότερη θέση οδήγησης, μικρότερο τιμόνι, χαμηλότερο ταμπλό και το χειρόφρενο βρισκόταν ακριβώς δίπλα στο κάθισμα. Ο μεγαλύτερος χώρος αποσκευών, ο πιο αξιόπιστος κινητήρας και ο εσωτερικός καθρέφτης ήταν απλώς μερικά ακόμη μπόνους. Περίπου 4.000 αυτοκίνητα Galloway θα κατέληγαν να κατασκευαστούν στα επόμενα χρόνια, νούμερα αρκετά καλό για ανεξάρτητο κατασκευαστή αυτοκινήτων της δεκαετίας του ’20.

Η Dorothée, που είχε πάψει πια να θυμίζει ότι πήρε δουλειά ενός άνδρα, μετακινήθηκε στο τμήμα πωλήσεων της Arrol-Johnston και άφησε για πάντα τη μηχανολογία. Εξυπηρέτησε τη χώρα της για άλλη μια φορά κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και αργότερα εγκαταστάθηκε στο Guernsey, όπου πέθανε το 1986 στην ηλικία των 92 ετών.

8. Wilma K. Russey

Το 1915, η Wilma K. Russey έγινε η πρώτη οδηγός ταξί της Νέας Υόρκης. Ήταν γνωστή για το καπέλο και το παλτό από δέρμα λεοπάρδαλης και λέγεται ότι ποτέ δεν χανόταν μέσα στη Νέα Υόρκη, ούτε ότι χρειάστηκε ποτέ της χάρτη. «Ξεκίνησα σε καλή εποχή, αλλά και όλοι ήταν ευγενικοί μαζί μου», φέρεται ότι δήλωσε πολλά χρόνια αργότερα.

7. Florence Lawrence 1890-1938

Πόσο ασφαλή θα ήταν τα αυτοκίνητά μας σήμερα χωρίς φλας ή φώτα στοπ; Η Florence Lawrence δεν ήταν μια ακόμη εφευρέτης ή μια νοικοκυρά με μια λαμπρή ιδέα -ήταν ένα αστέρι του Βωβού Κινηματογράφου. Το 1913, ο «βραχίονας αυτόματης σηματοδότησης» δούλευε πατώντας ένα κουμπί, το οποίο θα ανύψωνε ή θα κατέβαζε ένα βραχίονα με ενσωματωμένο ένα σήμα που έδινε την κατεύθυνση της στροφής που θα ακολουθούσε ο οδηγός. Το σήμα «ΣΤΟΠ» χρησιμοποιούσε σχεδόν την ίδια ιδέα, αλλά με ένα ενσωματωμένη το λέξη «STOP».

Δυστυχώς, η Lawrence δεν κατοχύρωσε ποτέ τις ιδέες της και έτσι δεν πιστώθηκε επίσημα την εφεύρεση (ούτε κέρδισε χρήματα από αυτή) μέχρι που άλλοι, άνδρες εφευρέτες, αντέγραψαν την καινοτομία της.

6. Alice Huyler Ramsey 1886-1983

Στις 9 Ιουνίου του 1909, η Alice Huyler Ramsey, 22 ετών τότε, ξεκίνησε το ταξίδι της από τη Ανατολική στη Δυτική Ακτή –Νέα Υόρκη, San Francisco. Το ταξίδι των 6.100 km διήρκεσε 59 ημέρες, ενώ μόνο τα 245 διανύθηκαν σε πλακόστρωτους δρόμους. Χωρίς χάρτες, η Ramsey ολοκλήρωσε το ταξίδι με ασφάλεια, παρόλο που χρειάστηκε να αντικαταστήσει 11 λάστιχα, να επισκευάσει ένα σπασμένο πεντάλ φρένου και να καθαρίζει τα μπουζί καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής για να κρατήσει το αυτοκίνητό της σε λειτουργία. Το 2000, έγινε η πρώτη γυναίκα που μπήκε στο Automotive Hall of Fame.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ DRIVE Legend: Alice Huyler Ramsey 1886-1983 

5. Joan Newton Cuneo 1876-1934

Οι γυναίκες οδηγοί αγώνων, ακόμα και οι σημερινές δεν ξεπερνούν πραγματικά την Joan Newton Cuneo. Ήταν η πρώτη αξιοσημείωτη γυναίκα οδηγός αγώνων και ως εκ τούτου έκλεισε την πόρτα στις άλλες γυναίκες για πολλά χρόνια. Βλέπετε, οι άντρες της εποχής δεν ήθελαν να είναι κατώτεροι από μια γυναίκα, ειδικά όχι σε ένα παιχνίδι που παραδοσιακά θεωρείτο και θεωρούσαν το δικό τους. Εάν οι αγώνες αυτοκινήτων θα μπορούσαν να θεωρηθούν παράδοση υπό κάποια έννοια, τη στιγμή που απετέλεσαν προϊόν του 20ού αιώνα.

Το παράδοξο με την Cuneo ήταν ότι ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα απετέλεσε τα λάκτισμα για την αγωνιστική καριέρα της. Κατά τη διάρκεια του πρώτου Glidden Tour, η Cuneo προσπάθησε να αποφύγει έναν άλλον αντίπαλο, τον Harlan Whipple, πηγαίνοντας με την όπισθεν και κατέληξε σε ένα ρέμα. Βγήκε από το αυτοκίνητο αλώβητη, αλλά το ατμοκίνητο White Model C του 1903 αυτοκινήτου την πρόδωσε.

Η συμμετοχή της στους Mardi Gras Races του 1909 στη Νέα Ορλεάνη ήταν πολύ πετυχημένη, τερματίζοντας δεύτερη πίσω από το θρυλικό οδηγό της εποχής, Ralph de Palma, σε μια διοργάνωση 50 μιλίων. Η Cuneo πέτυχε επίσης πολλά ρεκόρ ταχύτητας για τις γυναίκες και κέρδισε τρεις πρώτες θέσεις σε άλλες μικρότερες διοργανώσεις. 

Αυτό μέχρι η αμερικανική ομοσπονδία η ΑΑΑ να της απαγορεύσει -και μαζί σε όλες τις δυνητικές οδηγούς αγώνων-, τη συμμετοχή σε αγώνες για τους συμπλεγματικούς λόγους που περιγράφτηκαν παραπάνω. 

Η Joan Newton Cuneo θα μπορούσε να συνεχίσει να θέτει νέα ρεκόρ ταχύτητας, αλλά σύντομα θα αποσυρόταν ολοκληρωτικά από τους αγώνες. Η κληρονομιά της, όμως, έζησε. Ήταν η πρώτη γυναίκα οδηγός αγώνων που ανταγωνίστηκε με επιτυχία τους άνδρες. Περισσότερο από αυτό, ήταν η πρώτη γυναίκα που όχι μόνο πέτυχε ό,τι πέτυχε από μόνη της, αλλά κατάφερε εύκολα να νικήσει τους περισσότερους άνδρες αγωνιζόμενους που έτρεξαν αντίπαλοί της.

4. June McCarroll 1867-1954

Αν και δεν επηρέασε ακριβώς τα αυτοκίνητα με κάποιο τρόπο, η June McCarroll βέβαια επηρέασε τις οδικές μεταφορές, όπως τις ξέρουμε. Αυτή η πρώην νοσοκόμα και ιατρός ήταν υπεύθυνη για την πρώτη διαγράμμιση στους δρόμους. Διότι ακόμα και τα πράγματα που φαίνονται απλά σήμερα, ήταν κάποτε πράγματα που έπρεπε να εφευρεθούν. 

Η McCarroll είχε αυτή την ιδέα ύστερα από μία ιδιαίτερα ενοχλητική εμπειρία της το 1917. Οδηγούσε ένα Ford Model T (τι άλλο;) όταν ένα μεγάλο φορτηγό ερχόταν κατά πάνω της. Τα φορτηγά ήταν και εξακολουθούν να είναι «βασιλιάδες του δρόμου», αλλά τουλάχιστον οι διαχωριστικές γραμμές περιορίζουν τη βασιλεία τους στους δρόμους σήμερα. Κάτι που δεν συνέβαινε τότε, οπότε η McCarroll έπρεπε να βγει από το δρόμο για να αποφύγει τη σύγκρουση με τον επερχόμενο «βασιλιά».

Σκέφτηκε την ιδέα της κεντρικής διαγράμμισης αμέσως ύστερα από το παρ’ ολίγον θανατηφόρο συμβάν, αλλά το συμβούλιο εποπτικών αρχών του Riverside Country δεν μοιράστηκε τον ενθουσιασμό της. Και πάλι, πιθανότατα επειδή ήταν γυναίκα. 

Πείσμων ως γυναίκα όμως, η γιατρός McCarroll αποφάσισε να πάρει τα πράγματα στα χέρια της και ζωγράφισε προσωπικά μια λευκή διαχωριστική λωρίδα στη σημερινή Indio Boulevard, το 1917. Μέχρι το 1924, η California ήταν η πρώτη Πολιτεία με υποχρεωτικές κεντρικές διαγραμμίσεις που την καθιέρωσαν ως πρωτοπόρο στους κανονισμούς των αυτοκινήτων.

3. Mary Anderson 1866-1953

Την επόμενη φορά που θα βρέχει καταρρακτωδώς, σκεφτείτε τη Mary Anderson. Τη γυναίκα που βραβεύτηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για τον πρώτο υαλοκαθαριστήρα το 1903. Ο σχεδιασμός της ήταν απλός, αλλά λειτουργούσε αποτελεσματικά: Ένας χειροκίνητος κινούμενος βραχίονας που συγκρατούσε μια λαστιχένια λεπίδα και τον χειριζόσουν μέσω ενός λεβιέ μέσα στο αυτοκίνητο.

Η Anderson πρέπει σαφώς να έσωσε χιλιάδες ζωές με την εφεύρεσή της. Το 1905, προσπάθησε να πουλήσει το κόνσεπτ, αλλά αυτό απορρίφθηκε από μια καναδική εταιρεία που αποφάνθηκε ότι ο υαλοκαθαριστήρας της δεν θα πετύχαινε. Παρότι οι υαλοκαθαριστήρες καθιερώθηκαν αργότερα, η Anderson δεν αποκόμισε οικονομικό όφελος από την πατέντα της.

2. Charlotte Bridgwood (Lotta Lawrence) 1861-1929

Η Charlotte Bridgwood δεν ήταν μόνο η μητέρα της Florence Lawrence που αναφέρουμε επίσης στη λίστα μας, αλλά ήταν επίσης εφευρέτης και βασικός παράγοντας στην εξέλιξη ενός πολύ κρίσιμου κατασκευαστικού στοιχείου αυτοκινήτου, το οποίο εξακολουθούμε να χρησιμοποιούμε μέχρι σήμερα. Η Bridgwood εφηύρε και κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας τον αυτόματο υαλοκαθαριστήρα το 1917, ύστερα το χειροκίνητο υαλοκαθαριστήρα της Mary Anderson που άρχισε να θεωρείται «εξαντλητικός» από τους φαν του αυτοκινήτου.

Δυστυχώς, ενώ η εφεύρεση της ήταν πράγματι πετυχημένη σχεδιαστικά, παραμέλησε να επιδιώξει την εμπορική παραγωγή της. Και όταν το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας έληξε το 1920, οι κατασκευαστές οικειοποιήθηκαν την ιδέα, εγκαθιστώντας τους επαναστατικούς υαλοκαθαριστήρες σε διάφορα μοντέλα. Μέσα σε λίγα χρόνια, η Cadillac έκανε την κίνησή της και έγινε η πρώτη εταιρεία αυτοκινήτων στον κόσμο που περιελάμβανε αυτόματους υαλοκαθαριστήρες σε κάθε αυτοκίνητο που κατασκεύαζε, καθιστώντας για πάντα την εφεύρεση αυτή ως ένα από τα πιο σημαντικά εξαρτήματα σε ένα αυτοκίνητο.

1. Bertha Benz 1849-1944

Όχι μόνο ολοκλήρωσε επιτυχώς την πρώτη διαδρομή μεγάλης απόστασης, το 1888, αλλά η Bertha Benz βοήθησε επίσης να αποκτήσει το μάρκετινγκ μομέντουμ για μια εφεύρεση που αργότερα θα αναφερόμαστε σε αυτήν ως «αυτοκίνητο». Ο σύζυγος της Bertha Benz, ο φημισμένος Γερμανός μηχανικός Karl Benz, είχε εφεύρει ήδη κάτι που το ονόμαζαν «Patent Motorwagen». 

Παρότι το όχημα λειτουργούσε καλά, ο Karl παρέλειψε να εμπορεύεται σωστά το motorwagen και το ζευγάρι αντιμετώπισε την οικονομική καταστροφή ύστερα από τις σημαντικές οικονομικές επενδύσεις και των δύο τους. Θορυβημένη από την οικονομική κατάστασή της οικογένειας και τους δισταγμούς του συζύγου της, η Bertha πήρε τους δύο έφηβους γιους της και ταξίδεψε 104 km μακριά για να επισκεφτεί τη μητέρα της, στο Pforzheim. Πριν από την αναχώρησή της δεν σκόπευε να αναφέρει το ταξίδι στο σύζυγό της, τον οποίο ενημέρωσε μόνο ύστερα από την άφιξή της με τηλεγράφημα.

Αυτό το μικρό οδικό ταξίδι σήμερα και πολύ μακρύ για το 1888 σχεδιάστηκε για να εξυπηρετήσει διάφορους σκοπούς. Πρώτα απ’ όλα, η Bertha ήθελε ειλικρινά να επισκεφθεί τη μητέρα της. Αλλά ήθελε επίσης να συγκεντρώσει όσο το δυνατόν περισσότερη προσοχή σε αυτή τη δαπανηρή επένδυση. 

Η Bertha ήταν επίσης πολύ πρόθυμη να δει πώς ακριβώς αυτό το motorwagen θα ανταποκρινόταν σε μια σκληρή και χρονοβόρα διαδρομή. Κατά τη διάρκειά του ταξιδιού χρειάστηκε να λύσει αρκετά προβλήματα, όπως τον ανεφοδιασμό που έγινε σε φαρμακείο (!) με τη χρήση ενός βιομηχανικού διαλυτικού από υδρογονάνθρακες, μια επισκευή αλυσίδας, αλλαγή στις «φόδρες» των φρένων (ένα είδος πρωτόγονου θερμουί), ξεβούλωμα ενός σωλήνα τροφοδοσίας με την καρφίτσα στερέωσης του καπέλου της και μόνωση ενός καλωδίου με την καλτσοδέτα της.

Η επιστροφή στο Mannheim έγινε μέσω άλλης διαδρομής, αλλά το εγχείρημά της είχε τέτοια επικοινωνιακή διάσταση που μάζεψε πλήθος κόσμου, η πλειονότητα του οποίου μέχρι τότε αντιμετώπιζε με σκεπτικισμό ή και φόβο το αυτοκίνητο. Αλλά και μηχανολογική διάσταση του ταξιδιού ήταν τέτοια που βοήθησε τον Karl Benz να επιφέρει σημαντικές βελτιώσεις στο Patent Motorwagen 

Το 2008, ο Bertha Benz Memorial Route εγκρίθηκε επισήμως ως διαδρομή της βιομηχανικής κληρονομιάς της ανθρωπότητας, διότι ακολουθεί το μονοπάτι της Bertha Benz κατά τη διάρκεια του πρώτου ταξιδιού μεγάλης απόστασης με αυτοκίνητο στον κόσμο, το 1888.

Στο σημείο αυτό να σημειώσουμε ότι μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του ’60, αν χρειαζόταν να κάνεις μια σχετικά μακριά διαδρομή, απαιτείτο να διαθέτεις στοιχειώδεις μηχανολογικές γνώσεις για να λύνεις μικρά ή μεγαλύτερα προβλήματα.