node/36090

Τέσσερις προσιτές, κλασικές γιαπωνέζικες superbikes

Διαλέγουμε τέσσερις κλασικές γιαπωνέζικες μοτοσικλέτες σούπερσπορ, μία από κάθε μεγάλη εταιρεία, που θα μπορούσες να τις αγοράσεις ανάμεσα στις 4.500 με τις 9.000 ευρώ.

Από τις προπολεμικές Norton, Henderson, BSA, Harley, Royal Enfield και τόσες άλλες μέχρι τις dirt bikes της δεκαετίας του ’70, η αγορά συλλεκτικών μοτοσικλετών παρουσιάζει όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον, ως εκ τούτου και μεγαλύτερη κίνηση.

Μαζί με αυτές, αυξάνεται και η αγορά για τα ιαπωνικά superbikes και τις μεγάλες σπορ μοτοσικλέτες από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 έως και αυτή του ’90 που κερδίζουν γρήγορα σε δημοτικότητα. Πολλές τους έχουν ήδη αποσυρθεί ή κανιβαλιστεί, αλλά επειδή έχουν κατασκευαστεί σε μεγάλους αριθμούς εξακολουθούν να υπάρχουν μπόλικα ακόμα κομμάτια. Και μάλιστα σε διάφορες βαθμίδες κατάστασης, πληρότητας και αυθεντικότητας. Εμείς διαλέγουμε τέσσερις από αυτές, μια από κάθε μάρκα: Honda, Kawasaki, Suzuki και Yamaha. Μοτοσικλέτες που μπορείς να τις αγοράσεις φθηνά και να τις απολαύσεις στο δρόμο, καθώς ακόμη και σήμερα τιμούν την αξία τους.

Honda CB750 1969-1978
honda

Αυτή είναι η μοτοσυκλέτα απ’ όπου ξεκίνησαν τα πάντα. Είναι η πρώτη superbike της σύγχρονης εποχής και ήταν ό,τι ταχύτερο και πιο εξελιγμένο υπήρχε πάνω σε δύο τροχούς όταν έκανε το ντεμπούτο της το 1969. Σε αντίθεση με τα βρετανικές BSA και Triumph, προσέφερε ηλεκτρική μίζα, δισκόφρενο και 5τάχυτο σασμάν ταχυτήτων με το λεβιέ στην αριστερή πλευρά. Τα φέρινγκ δεν ήταν ακόμη διαθέσιμα, έτσι οι Honda ήταν γυμνές με τον αερόψυκτο, 4κύλινδρο κινητήρα των 736 cc με τον ένα εκκεντροφόρο, σε κοινή θέα. Αν και είναι βαριά μοτοσικλέτα για τα σημερινά πρότυπα, σχεδόν 230 kg, έβγαζε περίπου 68 άλογα στις 8.000 rpm, αλλά το μοτέρ ανέβαζε αγόγγυστα μέχρι και τις 8.500. Νούμερα δυσθεώρητα για την εποχή που την εκτόξευαν στην ευθεία με 200+ km/h. Μια CB750 σε καλή κατάσταση μπορείς να τη βρεις εκεί έξω ακόμα και με λιγότερα από εννιά χιλιάρικα, αλλά οι τιμές κινούνται ολοένα και ανοδικά.

Kawasaki Z1 1972-1975
Kawasaki

Αυτή είναι η μοτό που έφτιαξε η Kawasaki για να εκθρονίσει τη Honda CB750. Και το πέτυχε. Όταν η Z1 έκανε το ντεμπούτο της, ήταν ένα αριστούργημα τεχνολογίας και η πιο γρήγορη αλλά και η ταχύτερη στις στροφές μοτοσικλέτα που θα μπορούσες να αγοράσεις. Το μοτέρ της ήταν 4κύλινδρο σε σειρά, αερόψυκτο, με δύο εκκεντροφόρους και τέσσερα καρμπιρατέρ. Ήταν η πρώτη μεγάλη ιαπωνική μοτοσυκλέτα που φορούσε DOHC, με τον κινητήρα να αποδίδει λίγο παραπάνω από 80 άλογα. Ισχύς που έχριζε την Kawasaki Z1, την ισχυρότερη τετράχρονη street μοτοσικλέτα που έφτιαχνε μέχρι τότε η γιαπωνέζικη βιομηχανία. Αλλά και την ταχύτερη, μιας και η ανώτατη ταχύτητά της ξεπερνούσε τα 210 km/h. Εδώ να σημειώσουμε ότι οι Ιάπωνες βρίσκονταν σε φάση ενίσχυσης της απόδοσης για τους κινητήρες των μοτό, σε μια εποχή που οι ιπποδυνάμεις βρίσκονταν υπό αναθεώρηση λόγω της πρώτης πετρελαϊκής κρίσης. Μια Kawasaki Z1 σε καλή κατάσταση στοιχίζει στην αγορά κλασικής μοτοσικλέτας λιγότερο από €9.000.

Suzuki GSXR1100 1986-1998
Suzuki

Είναι εκπληκτικό πόσο φθηνές είναι αυτές οι μοτοσικλέτες. Καθαρά και σε πολύ καλή κατάσταση κομμάτια αυτών των superbike βρίσκονται εκεί έξω για περίπου €7.000, ενώ πολλά κοστίζουν ακόμα και κάτω από €4.500. Όταν η Suzuki GSXR1100 έκανε το ντεμπούτο της το 1986, ήταν η Lamborghini Countach LP5000 Quattrovalvole των superbike, με χωρητικότητα πάνω από 1.000 cc και περίπου 150 άλογα. Ο κινητήρας ήταν ένας υγρόψυκτος, 4κύλινδρος σε σειρά, 16βάλβιδος, που έστελνε την GSXR1100 στα 280+ km/h. Ήταν βαριά, ζυγίζοντας περισσότερο από 250 kg, αλλά ήταν ταχύτατη. Ήταν επίσης γνωστό ότι ήταν «κοντή», οπότε η Suzuki πρόσθεσε λίγο μεταξόνιο και άλλαξε το σχεδιασμό του ψαλιδιού το 1995.

Yamaha YZF750 1993-1998
Yamaha

Αυτή η Yamaha έκανε καλή καριέρα στην Ευρώπη στα μέσα της δεκαετίας του ’90, επειδή ήταν ελαφριά, γρήγορη, κόμπακτ και έδειχνε «δολοφόνος». Μια βασική -και όχι μια SP που ήταν ειδικά ομολογκαρισμένη για το World Superbike Racing, φορά 4κύλινδρο σε σειρά κινητήρα 749 cc με περίπου 120 άλογα, υπέρ-αρκετά για τη YZF750 που ζύγιζε κάτι παραπάνω από 200 κιλά. Όπως σε όλες τις superbike της εποχής, οι βελτιώσεις ήταν κοινός τόπος, αλλά επειδή πουλήθηκε σε μεγάλους αριθμούς, μπορείς να βρεις ακόμα καθαρά, απείραχτα κομμάτια στην αγορά για λιγότερο από €4.500.

node/39177
Austin Healey 3000 Mk I

Austin Healey 3000 1959-1968: Donald’s car

Με το 6κύλινδρο μοτέρ του, το μηχάνημα του Donald Healey απέπνεε έναν αριστοκρατικό αέρα. Και παρόλο που ήταν «ένα ακόμα ρόουντστερ», έγινε έμβλημα της χρυσής εποχής των σπορ βρετανικών αυτοκινήτων.

Παρασκευή, 05 Ιουνίου 2020 | Γιάννης Κουτσουφλάκης Επικοινωνία

Austin Healey 3000 1959-1968: Donald’s car

Οδηγός αγώνων με μια νίκη στο Monte Carlo του 1931 στο παλμαρές του, αλλά και μηχανολόγος παθιασμένος με την αεροδυναμική, ο Donald Healey καταπιάστηκε το 1946 με την περιορισμένη παραγωγή μιας μικρής γκάμας σπορ μοντέλων. 

Με τυπική αγωνιστική σιλουέτα, μάλλον ακριβά και με γραμμές ελάχιστα σαγηνευτικές, η επιτυχία τους ήταν περιορισμένη. Γνωρίζοντας τα μειονεκτήματα των αυτοκινήτων του, ο Βρετανός φίλος μας αποφάσισε να σχεδιάσει ένα πιο πολιτισμένο ρόουντστερ και, κυρίως, πιο οικονομικό. Μιας που κάτω από το καπό του θα έκρυβε έναν κινητήρα της Austin. 

Με πρεμιέρα στο Σαλόνι Αυτοκινήτου στο Λονδίνο το 1952, η Healey 100 (100 για τα μίλια της τελικής ταχύτητάς της), υπέροχα σχεδιασμένη από τον Gerry Coker, προκάλεσε τον ενθουσιασμό του κοινού. Αλλά το κυριότερο ήταν ότι γοήτευσε τον Leonard Lord, τον πανίσχυρο πρόεδρο της BMC -Austin, MG, Morris και τα άλλα καλά παιδιά.

Austin Healey 100
Το Healey 100 προκάλεσε το ζωηρό ενδιαφέρον του προέδρου της BMC, Leonard Lord, που είδε μια ευκαιρία να ανοίγεται στις ΗΠΑ, σε μια πελατεία που ζητούσε κάτι παραπάνω από ένα μικρό MG.


Η σιλουέτα της Healey 100 λοιπόν, εξέπληξε ευχάριστα τον Lord. Χώρια που μια δυνητικά ανεξερεύνητη πελατεία περίμενε από την άλλη μεριά του Ωκεανού τον συνδετικό κρίκο που έλειπε ανάμεσα στα μικρά MG και τις μεγάλες Jaguar. 

Οι όροι της συμφωνίας βρέθηκαν γρήγορα ανάμεσα στα δύο μέρη και η BMC άνοιξε τις γραμμές παραγωγής εφοδιάζοντας τον Donald με κινητήρες, ενώ περιέλαβε τα Healey στους καταλόγους της. Έτσι, ο Donald Healey με μόνη του έννοια την κατασκευή των καροσερί, μπορούσε να ασχοληθεί εκ νέου και απερίσπαστος με τους αγώνες. 

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ Austin Healey Sprite 1958-1961 [video]

Το πρώτο 6κύλινδρο μοντέλο εμφανίστηκε το 1956, αλλά θα έπρεπε να περάσουν άλλα τρία χρόνια και να φτάσει το 1959, πριν προκύψει η μεγάλη μετάλλαξη: Η 3000, γρήγορα αποκαλούμενη «Big Healey», έκανε το ντεμπούτο της.

Austin Healey 3000 Mk I
Πλαισιωμένη από δύο «παχουλά» φτερά, η ουρά της 3000 δείχνει πολύ ρευστή και με πολύ φροντισμένη αεροδυναμική.


Με πιο φαρδείς κυλίνδρους, φτάνοντας τα 2,9 lt, και με τάισμα από δύο μεγάλα καρμπιρατέρ, ο 6κύλινδρος κινητήρας από την ασθματική εκδοχή του πάνω στη βαριά μπερλίνα Westminster της Austin, απέκτησε νεύρο και εντυπωσιακή ροπή. Αλλά και επιδόσεις πρώτης γραμμής, με την τελική ταχύτητα πάνω από 180 km/h. 

Με δισκόφρενα εμπρός (κάτι όχι και τόσο αυτονόητο για βρετανικό ρόουντστερ του ’59), αναθεωρημένο φινίρισμα στην καμπίνα επί τα βελτίω και πιο άνετη από τους ανταγωνιστές του, η 3000 στρογγυλοκάθισε στην κορυφή της κατηγορίας. Το αμερικανικό χαρτί μάλιστα αποδείχτηκε φλος ρουαγιάλ για τη βορειοαμερικανική αγορά που απορρόφησε κοντά στο 90% της παραγωγής της.

 

Austin Healey 3000 Mk I
Ατμόσφαιρα «so british» για το εσωτερικό που φορά ένα ταμπλό λιτής γοητείας, παρόλο που τα καντράν για τον οδηγό δημιουργούν ένα πλήρες σύνολο. 


Η 2/4θέσια 3000 υπέστη μέχρι το τέλος της ζωής της δύο αναβαθμίσεις, που την κράτησαν στη ζωή για σχεδόν δέκα χρόνια, μέχρι το 1968. Σήμερα, στην αγορά του κλασικού αυτοκινήτου για ένα κομμάτι Concours του πρώτου μοντέλου (Mk I BN7 και ΒΤ7) που κράτησε μέχρι το ’61, θα χρειαστεί να δώσεις 89 χιλιάδες ευρώ. Αν και τα καλά αυτοκίνητα ξεκινούν από τις €37.000. 

Η δεύτερη «γενιά», Mk II BJ7 και BN7, κι αυτή διατιθέμενη και σε 2θέσια μέχρι το ’62, φόρεσε ένα καρμπιρατέρ ακόμη και ανέβηκε από τα 125 στα 133 άλογα. Το ’62 επανεξετάστηκε η τροφοδοσία της με δύο διπλά καρμπιρατέρ, κερδίζοντας έτσι ακόμα δύο άλογα και φτάνοντας τα 135, ενώ καταργήθηκε το διθέσιο μοντέλο. Η τιμή της σήμερα είναι ελάχιστα πιο ψηλή από αυτή της Mk I. 

Austin Healey 3000 Mk I
Μοτέρ 6κύλινδρο με ροπή φορτηγού κάτω από το καπό ενός ρόουντστερ με πολιτισμένο χαρακτήρα. Τι άλλο να ζητήσει κάποιος για να κατακτήσει την Αμερική;


Η τελευταία εκδοχή της Austin- Healey 3000, η Mk III, ανέβηκε στα 150 άλογα, ενώ η καμπίνα αναβαθμίστηκε ιδιαίτερα, έτσι ώστε σήμερα αναγνωρίζεται ως η πιο πολυτελής Big Healey. Με την τιμή της όμως να μην ξεπερνά σε ένα Concours κομμάτι τα 100 χιλιάρικα.

Στην φωτογραφίες βλέπετε δύο μοντέλα από της Mk I…

Austin Healey 3000 Mk I
Γοητευτική και από καλή ράτσα, η Austin Healey ήταν με έναν αγνό τρόπο σπορ. Γρήγορη και επιταχύνοντας με έναν υπόκωφο βρυχηθμό, προκαλούσε δυνατές συγκινήσεις, αλλά ήταν και εύχρηστη στην καθημερινότητα. 


H Austin-Healey 3000 Mk I με μια ματιά
Κινητήρας 6κύλινδρος σε σειρά, ατμοσφαιρικός 
Χωρητικότητα 2.912 cc
Τροφοδοσία Δύο καρμπιρατέρ SU HD6
Ισχύς 126 PS/4.600 rpm 
Ροπή 237 Nm/3.000 rpm
Κιβώτιο Χειροκίνητο 4τάχυτο
Διαστάσεις 4,00 x 1,52 x 1,25 m
Μεταξόνιο 2,34 m
Ρεζερβουάρ 55 lt
Βάρος 1.118 kg
Φρένα Δισκόφρενα 286 mm εμπρός, ταμπούρα 279 mm πίσω 
Λάστιχα 5.90-15 (σ.σ. 150/90 R15)
ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ
0-100 km/h 10,7”
0-400 m 17,2” @ 128,7 km/h
0-1.000 m 32,0” @ 160,1 km/h
Τελική ταχύτητα 180 km/h
Κατανάλωση 11,3 lt/100 km
Παραγωγή 44.925 αυτοκίνητα (1959-1968)
Τιμή σήμερα Από €36.500 έως €98.000 (καλή έως κατάσταση Concours)

node/39148

Συλλογή Petitjean: Οnline δημοπρασία για 97 κλασικά μοντέλα

Τα 97 αυτοκίνητα του Γάλλου οδηγού αγώνων Marcel Petitjean θα δοθούν από τον οίκο RM Sotheby’s χωρίς τιμή επιφύλαξης.

Τετάρτη, 03 Ιουνίου 2020 | Αλέξης Γαλανόπουλος Επικοινωνία

Συλλογή Petitjean: Οnline δημοπρασία για 97 κλασικά μοντέλα

Η δημοπράτηση μιας ολόκληρης συλλογής αυτοκινήτων μονομιάς δεν είναι κάτι ανήκουστο στον κόσμο του κλασικού αυτοκινήτου -το αντίστοιχο ρεκόρ ίσως ανήκει στη συλλογή 430 αυτοκινήτων Duemila Ruote. Και σήμερα ανοίγει η περίοδος κατάθεσης προσφορών στον οίκο RM Sotheby’s για άλλη μια τέτοια περίπτωση: Τη συλλογή Petitjean.

Ο Marcel Petitjean είναι ένας Γάλλος επιχειρηματίας με μεγάλη αγάπη για το αυτοκίνητο. Από το 1968 ως το 1971 υπήρξε οδηγός αγώνων, συμμετέχοντας –και πετυχαίνοντας νίκες– σε Αναβάσεις του γαλλικού και του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, με Porsche 904 Carrera GTS, 906 και 910/8 Bergspyder. Στη συνέχεια αποφάσισε να αγοράζει και να κρατά φυλαγμένα τα πιο ξεχωριστά αυτοκίνητα εκείνης της εποχής, με σκοπό να δημιουργήσει κάποτε ένα πλήρες μουσείο αυτοκινήτου.

Ξεκίνησε με μια Ferrari 275 GTB/4 και συνέχισε αγοράζοντας τη δεκαετία του ’70 μια Ferrari 246 Dino GT, μια Mercedes-Benz 300 SL Roadster, μια Lamborghini Miura P400 κ.ά. Ο Petitjean δεν αποκτούσε όμως μόνο τα κορυφαία και πιο ακριβά αυτοκίνητα της αγοράς. Η συλλογή του περιλαμβάνει πολλά πιο προσιτά σπορ μοντέλα, όπως FIAT Dino Coupe & Spyder ή Lancia Fulvia Coupe, και βέβαια αρκετές Porsche 911.

Η Petitjean Collection περιλαμβάνει αρκετά αυτοκίνητα των Aston Martin, Lotus, Maserati, Triumph και έναν εντυπωσιακό αριθμό σπάνιων σπορ μοντέλων από κατασκευαστές όπως η DeTomaso, η TVR, η Marcos η Ligier κ.ά. Όλα τους είναι ευρωπαϊκά μοντέλα, με την εξαίρεση κάποιων Chevrolet και ενός DeLorean DMC-12 –γνωστό από το Back to the Future.

The Petitjean Collection

Ολόκληρη η συλλογή των 97 αυτοκινήτων δημοπρατείται αυτές τις μέρες διαδικτυακά από τον οίκο RM Sotheby’s, στο πλαίσιο της δημοπρασίας The European Sale, με την προθεσμία για την κατάθεση προσφορών να λήγει την Τετάρτη 10 Ιουνίου. Τα αυτοκίνητα δίνονται χωρίς τιμή επιφύλαξης, και τα πιο προσιτά από αυτά αναμένεται να αλλάξουν χέρια για λιγότερες από €10.000. Ο αναλυτικός κατάλογος με όλα τα αυτοκίνητα του Marcel Petitjean, μαζί με ένα σύντομο ιστορικό, είναι διαθέσιμος για ξεφύλλισμα εδώ.

Παρότι στον κατάλογο θα βρείτε σίγουρα μερικά μοντέλα από κάθε κατασκευαστή που στοιχειώνει τα όνειρά μας, δεν πρόκειται να βρείτε καμία Ferrari. Αυτό όμως δε συμβαίνει επειδή ο Petitjean έχει κάποια απέχθεια για τη μάρκα. Αντίθετα, αποφάσισε να περιορίσει κάπως το όνειρό του, και αντί για ένα μουσείο που να αφορά ολόκληρη την ευρωπαϊκή αυτοκίνηση, να φτιάξει ένα μουσείο αποκλειστικά για τα αυτοκίνητα της Ferrari. Οπότε κρατάει τις Ferrari της συλλογής του, και πουλάει όλα τα υπόλοιπα μοντέλα για να χρηματοδοτήσει το project…

[Πηγή: RM Sotheby’s]