node/36586

Pontiac Pegasus με καρδιά Ferrari! Επισήμως!

Ναι, καλά διαβάσατε. Η Pontiac ήθελε ένα πρωτότυπο-πασπαρτού για να δοκιμάζει διάφορες μελλοντικές εφαρμογές, αισθητικές και άλλες, και του έβαλε μοτέρ Ferrari. Που ο Enzo το παρείχε μετά χαράς.

Αν μας ρωτούσε κάποιος ποια είναι τα χαρακτηριστικά στοιχεία της Pontiac, προφανώς δεν θα λέγαμε ότι αυτή η εταιρεία της GM έγινε παγκόσμια γνωστή για τις επιθετικές σχεδιαστικές σπουδές της. Στην πορεία της μάλλον βρισκόταν στη σκιά της Chevrolet που είχε αναλάβει αυτόν το ρόλο.

Ωστόσο, το 1971, η Pontiac ξέφυγε από την πεπατημένη της και έκανε κάτι ανήκουστο. Έβαλε ένα 12κύλινδρο μοτέρ Ferrari πάνω σε ένα σασί Firebird. «Αίσχος και ιεροσυλία», θα βιαστούν να κραυγάσουν όλοι όσοι κάνουν tifo για τη φίρμα του Marenello. Αλλά αυτό το «ασεβές» αυτοκινητικό βαριετέ έχει και μια εξήγηση. Οπότε ας μην βιαστούμε να προβούμε σε επιφωνήματα και χαρακτηρισμούς.

Καταρχήν να διευκρινίσουμε ότι δεν πρόκειται για αυτοκίνητο παραγωγής. Το Pegasus δεν προοριζόταν να γίνει τίποτα παραπάνω από μια σχεδιαστική σπουδή. Ο William L. Mitchell, αντιπρόεδρος της GM, επικεφαλής του σχεδιασμού της εταιρείας, γνωστός και ως «Bill», ήταν υπεύθυνος για τη μελέτη σχεδιασμού πρωτοτύπων με βάση το Firebird του 1970. Από την άλλη, μην φανταστείτε ότι το Pegasus ήταν μια συλλογή ανταλλακτικών που απλώς ο Mitchell προσπάθησε να τα ταιριάξει.

Pontiac Pegasus

Ο άνθρωπος πίσω από αυτήν την παράδοξη κατασκευή ήταν ο Jerry Palmer, στιλίστας της Chevrolet. Με στόχο να φρεσκάρει την Camaro, ο Palmer δημιούργησε ένα σκίτσο 1,20 x 0,6 m, συνδυάζοντας την Camaro με τη Ferrari 250 Testa Rossa. Το σχέδιο άρεσε στον Bill Mitchell, αλλά το προχώρησε ακόμα περισσότερο, αναθέτοντάς το και σε άλλους σχεδιαστές με την εντολή το τελικό σχέδιο να μετουσιωθεί σε μέταλλο. 

Η Pontiac λοιπόν επεξεργάστηκε ακόμη περισσότερο τον αρχικό σχεδιασμό, χρησιμοποιώντας το ως δοκιμαστικό πρωτότυπο για σχεδιαστικά στοιχεία που θα εμφανίζονταν στο Firebird τα επόμενα χρόνια. Έτσι το πίσω κρύσταλλο που γυρίζει προς τα πλάγια, wraparound που λένε και στο χωριό μου στο Πετροπούλι, εμφανίστηκε σε μοντέλα της Pontiac του ’75, ενώ η πιο στενεμένη «ουρά» στις Le Mans και Grand Amateur του ’73.

Pontiac Pegasus

Βέβαια, η εμφάνιση είναι μόνο ένα μικρό κομμάτι της ιστορίας σχεδιασμού του Pegasus. Κάτω από το καπό τοποθετήθηκε ένα μοτέρ V12, το ίδιο που έμπαινε στη Ferrari 365 GTB/4 Daytona.

O ιταλικός κινητήρας των 4,4 lt με τους τέσσερις εκκεντροφόρους και τα έξι διπλά Weber 40 DCN/20 απέδιδε 352 άλογα, ισχύς πολύ κοντινή με την γκάμα των κινητήρων Ram Air της GM -ο 400 ci Ram Air της Pontiac έβγαζε 360 ονομαστικούς bhp. Η σύγκριση αυτή, σε συνδυασμό με την αγάπη του Bill Mitchell για άνετη, χαλαρή οδήγηση, μπορεί να εξηγήσει γιατί αρχικά το 12κύλινδρο μοτέρ συνδυάστηκε με μετάδοση GM Turbo 350.

Pontiac Pegasus

To εύρος ισχύος του κορυφαίου V12 όμως δεν ταίριαζε με το αργοκίνητο αυτόματο 3άρι, οπότε οι μηχανικοί έφεραν το αυτοκίνητο πίσω στο εργαστήριο για να φορέσει το 5άρι του, αλλά και το αναβαθμισμένο V12 από την 365 GTC/4 για να είναι σίγουροι ότι θα αρέσει στον Mitchell.

Καντράν και εξατμίσεις επίσης μεταφέρθηκαν από τη Ferrari και προσαρμόστηκαν στο «υβριδικό» Pegasus. To σύστημα των τεσσάρων δισκοφρένων προήλθε από τη Chevrolet Corvette, ενώ την αισθητική εικόνα του αυτοκινήτου συμπλήρωναν τέσσερις «συρμάτινες» ζάντες της Borrani.

Pontiac Pegasus

Ο πρώτος κινητήρας έχει βρει πλέον τη θέση του στο πίσω μέρος των εγκαταστάσεων του GM Design, ενώ εξακολουθεί να φοράει τα φίλτρα και τα κολάρα με τη σήμανση «Luigi Chinetti»… Λες και έτοιμος για αναχώρηση, για να βρει κάποιο άλλο μηχανοστάστιο για να φωλιάσει ή ακόμα και να επιστρέψει στο πατρικό του.

Από την ιστορία αυτού του Pegasus, το πιο εντυπωσιακό κομμάτι είναι ότι το αυτοκίνητο οδηγείτο τακτικά από τον Bill Mitchell. Στην πραγματικότητα, το είχε σε τόσο μεγάλη εκτίμηση που το πήρε μαζί του όταν συνταξιοδοτήθηκε. Το αυτοκίνητο ενεπλάκη μάλιστα σε ατύχημα όσο βρισκόταν υπό την «κηδεμονία» του Mitchell όταν τράκαρε στη γέφυρα του Road America στη Λίμνη Elkhart, στο Wisconsin. Το αν η γέφυρα ονομάστηκε «Mitchell Bridge» πριν ή μετά από το ατύχημα είναι ασαφές. Το Pegasus επέστρεψε στην GM πολύ αργότερα και ύστερα από το θάνατο του Mitchell, το 1988.

Pontiac Pegasus

Το αρχικό σχέδιο χαρακτηριζόταν από εργοστασιακά χρυσαφιά διακοσμητικά που επελέγησαν για να αναδείξουν (!) το μελωμένο κόκκινο χρώμα του αυτοκινήτου. Κατά μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση, ο Ed Wellburn, πρώην αντιπρόεδρος της GM υπεύθυνος του Design Center όπως και ο Bill Mitchell (και ο Harley Earl) για την περίοδο 2003-2016, επανεξέτασε το αυτοκίνητο και ξήλωσε τις χρυσές ρίγες και διακοσμήσεις το 2012. Μπορεί να ακούγεται βέβηλο να επεμβαίνεις σε ένα ιστορικό αυτοκίνητο όπως είναι το Pegasus, αλλά ως επικεφαλής του GM Design στο οποίο ανήκει το αυτοκίνητο, τέτοιου είδους επεμβάσεις ήταν εντός της δικαιοδοσίας του.

Pontiac Pegasus

Σήμερα, αυτό το ακραίο, μοναδικό δείγμα Pontiac, αποτελεί μουσειακό κομμάτι και όταν δεν αναπαύεται με τα άλλα εκθέματα στη συλλογή του GM Heritage, ταξιδεύει σε διάφορες εκδηλώσεις.

[Πηγή Hagerty, GM Heritage]

node/39689
Jean Rédélé

Jean Rédélé: Monsieur Alpine

H Alpine ήταν σαφώς η Berlinette, αλλά ήταν επίσης βιομηχανική περιπέτεια και μια λαμπρή αγωνιστική πορεία που συνέθεσε ο Jean Rédélé. O άνθρωπος που άφησε ορφανή την αυτοκινητική σκηνή σαν σήμερα πριν από 13 χρόνια.

Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2020 | Γιάννης Κουτσουφλάκης Επικοινωνία

Jean Rédélé: Monsieur Alpine

Στην αυγή των μεταπολεμικών χρόνων, ο Jean Rédélé έβαλε στο συρτάρι το φρέσκο δίπλωμα της Ανωτάτης Εμπορικής -και τα όνειρά του για μια καριέρα στη Νομαρχία- για να αναλάβει στην οικογενειακή αντιπροσωπεία της Renault, στη Διέππη. Για τον πιο νέο αντιπρόσωπο στη Γαλλία (ήταν μόλις 24 ετών) αυτό φάνταζε μια ισχυρή πρόκληση. Οι βομβαρδισμένες εγκαταστάσεις της ήταν σχεδόν ερείπια και οι καθυστερήσεις στην παράδοση για ένα παλιό Juva 4 έφταναν τα δύο χρόνια! 

Ανδρική ιστορία
Πολύ γρήγορα, η έλευση του 4 CV και η σαρωτική επιτυχία του επέτρεψαν στον Rédélé να αναπτύξει την επιχείρηση, αλλά και να ανακαλύψει το πάθος του για τους αγώνες. Στο τιμόνι του 4 CV λοιπόν, διήνυε σχεδόν 100 χιλιάδες χιλιόμετρα τον χρόνο με το γκάζι στο πάτωμα. Όμως, μεταξύ της σπορ και της αγωνιστικής οδήγησης, η διαχωριστική γραμμή πολλές φορές είναι δυσδιάκριτη. Ειδικά όταν έχεις να κάνεις με μια μικρή βόμβα των… μόλις 21 αλόγων και στο παρά «τσακ» χάνεις την πρώτη θέση στο ράλι Monte-Carlo του 1952. 

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ Δοκιμάζουμε το Renault 4CV 1947-1961 [video]

Το ταλέντο του Rédélé πήρε τη ρεβάνς λίγους μήνες αργότερα, στην Ιταλία, θριαμβεύοντας στο Mille Miglia με εκθαμβωτικό τρόπο. Ωστόσο, κάθε φορά που οι στροφές σε έναν αγώνα λιγόστευαν, εξοργιζόταν που δεν μπορούσε να ακολουθήσει τους ταχύτερους με το μικρό, ανίσχυρο 4 CV. Ήδη, φανταζόταν ένα μικρό, χαμηλό κουπέ, καλοσχεδιασμένο κι ελαφρύ, βασισμένο πάνω στον «ψύλλο» της Renault -la puce.

Jean Rédélé 

Με το όνομα «Alpine», ως ανάμνηση για τη νίκη του στο Coupe des Alpes, η πρώτη δημιουργία του Rédélé έκανε την εμφάνισή της τον Ιανουάριο του 1955. Τον Jean, που δεν ήταν ούτε μηχανολόγος ούτε μηχανικός, στον σχεδιασμό αυτού του πρώτου μοντέλου καθοδηγούσαν μόνο η αίσθηση και η λογική. Εκείνο που ήξερε όμως ήταν να περιστοιχίζεται, να ακούει και να δείχνει εμπιστοσύνη σε νέους τεχνικούς χωρίς εμπειρία, αλλά δημιουργικούς και συνεγερμένους χωρίς όριο στην κοινή προσπάθεια.

"O Jean Rédélé χάρισε στη γαλλική αυτοκίνηση μια σπουδαία και ωραία περιπέτεια. Και ένα παλμαρές δαφνοστολισμένο..."

Η Alpine λοιπόν, ήταν πρώτα απ’ όλα μια μεγάλη οικογένεια, γεμάτη συναισθήματα και πάθος. Η κλιμάκωση συνεχίστηκε με την εμφάνιση της Berlinette που, υιοθετώντας τα μοτέρ του καινούργιου R8 Gordini, ξεκίνησε την εκπληκτική επιδρομή της στα ράλι. 

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ DRIVE Legends: Alpine A110 1300S 1966-1971

Εντυπωσιασμένη από αυτό το κύμα επιτυχιών, η Renault αποφάσισε, το 1965, να ανοίξει το δίκτυο πωλήσεών της στα μικρά μπλε αυτοκίνητα. Και στη συνέχεια, από την επόμενη χρονιά κιόλας, να κάνει την Alpine το «αγωνιστικό τμήμα» της. Έτσι γεννήθηκε η Alpine Renault. Αλλά θα ήταν αποκλειστικά η προσωπικότητα του Rédélé που εξέφραζε όλη την ψυχή της. Και τελικά θα απολάμβανε τις υπηρεσίες των Jean-Claude Andruet, Ove Andersson, Jean-Pierre Nicolas, Jean-Luc Thérier, Bernard Darniche...

Jean REDELE & Amédée Gordini
Ο Jean Jean Rédélé και ο Amédée Gordini στο σταντ της Alpine­Renault στις 12 Ώρες της Reims, την 1η Σεπτεμβρίου του 1965.


Οι «έμποροι στροφών» όπως αποκαλούσαν οι ίδιοι τους εαυτούς τους, κέρδιζαν σε όλα τα μέτωπα και τελικά εξασφάλισαν για την Alpine, το 1973, τον παγκόσμιο τίτλο στα ράλι.

Βιομηχανικό χάος
Βέβαια, στο βιομηχανικό-παραγωγικό γίγνεσθαι της Alpine, η περιπέτεια ήταν τέτοια στην κυριολεξία. Με άλλα λόγια, χαοτική. Εν τω μεταξύ, το 1972, μια απεργία παρέλυσε την επιχείρηση, με τη Renault να εξαγοράζει ελέγχον μερίδιο στην Alpine.

Η διαδοχή ενός μύθου όπως ήταν αυτός της Berlinette θα αποδεικνυόταν μια αποστολή σχεδόν αδύνατη για τις νέες Alpine A 310 και V6. Και τόσο αποκαρδιωτική, που ο Rédélé, που πλέον δεν αισθανόταν αφεντικό στο σπίτι του, πούλησε την εταιρεία στη Renault το 1977. Αφού προηγουμένως πήρε την υπόσχεση ότι ο Ρόμβος θα διατηρούσε τις θέσεις εργασίας στις εγκαταστάσεις της εταιρείας για 15 χρόνια. Η Alpine συνέχισε ως αγωνιστική οντότητα μέχρι το 1978, οπότε και νίκησε στις 24 Ώρες του Le Mans με τους Jean-Pierre Jaussaud και Didier Pironi στο τιμόνι της Renault Alpine A442B. 

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ Renault Alpine GTA V6 Turbo Le Mans 1990-1991

Στο «πολιτικό» επίπεδο, οι νέες Alpine, πολύ φρόνιμες, τυπικά σπορ μοντέλα «Régie», με πενιχρή διανομή από το δίκτυο της Billancourt δεν θα πουλούσαν. Και o Ρόμβος θα αποφάσιζε να βάλει τελεία και παύλα σε αυτό το ταξίδι το 1995.

Ο Rédélé συνέχισε ως μέλος της Renault Sport, όπως ονομαζόταν πια από το 1976, μέχρι τη σύνταξή του. Έτσι, ο άνθρωπος που έφτιαξε ένα δικό του «Renault» για δική του χρήση, ολοκλήρωσε την καριέρα του με τη Formula 1, ζώντας όλη τη ζωή του ταγμένος στον Ρόμβο.

Ο Rédélé έφυγε από τη ζωή στις 10 Αυγούστου του 2007, σε ηλικία 85 ετών, και αναπαύεται στο κοιμητήριο της Μονμάρτης, στο Παρίσι. 

H Alpine του Rédélé με μια ματιά
1955 Γέννηση της Alpine
1962 Παρουσίαση της Α 110
1971 Λανσάρισμα της Α 310
1973 Πρωταθλήτρια στο WRC
1977 Εξαγορά από τη Renault
1978 Νίκη στις 24 Ώρες του Le Mans
1991 Λανσάρισμα της Α 610
1995 Τερματισμός της παραγωγής 
 

node/39676
Cadillac Lyriq

Νέα Cadillac Lyriq: Το αμερικανικό e-SUV σε (σχεδόν) τελική μορφή

Γνωστή για τις επιδόσεις της στους θερμικούς κινητήρες, η Cadillac άλλαξε τον προσανατολισμό της και εισήλθε στην ηλεκτρική εποχή. Η Lyriq εγκαινιάζει αυτό το νέο κεφάλαιο για την αμερικανική φίρμα.

Κυριακή, 09 Αυγούστου 2020 | Επικοινωνία

Νέα Cadillac Lyriq: Το αμερικανικό e-SUV σε (σχεδόν) τελική μορφή

Η Cadillac είχε αποκτήσει εδώ και καιρό φήμη για τη στροφή της προς μικρότερους κινητήρες που πήγαιναν αντάμα με το επίσης downsizing στο μέγεθος των αυτοκινήτων της. Με την τάση αυτή να αποτελεί πλέον «περυσινά, ξινά σταφύλια», φαίνεται ότι πλέον κινείται σε μια νέα πορεία που θα την τοποθετήσει ως την premium φίρμα-ηλεκτρική αιχμή του ομίλου της General Motors. Και για να εγκαινιάσει αυτόν τον νέο προσανατολισμό, η Cadillac αποκαλύπτει τη Lyriq στη σχεδόν τελική μορφή της.

Βέβαια, η Lyriq ή καλύτερα το είδος αυτοκινήτου που αντιπροσωπεύει, δεν αποτελεί έκπληξη: Για την άφιξή της στον κόσμο των ηλεκτρικών αυτοκινήτων, η φίρμα του Detroit παρουσιάζει ένα ηλεκτρικό SUV. Μια πολύ δημοφιλής μορφή, ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου η αγορά κυριαρχείται από το Tesla Model X, το αιώνιο σημείο αναφοράς που οφείλει η Lyriq να κατατροπώσει. Και για να φτάσει σε αυτή την πλεονεκτική θέση, η Cadillac πιέζει τα… ποτενσιόμετρα στο μάξιμουμ.

Cadillac Lyriq

Αυτό ισχύει σφόδρα και για το στιλ, καθώς το αμερικανικό SUV ξεπατικώνει το Cadillac EV Concept, το πρωτότυπο που ανακοίνωσε τη Lyriq το 2019. Επομένως, βρίσκουμε έναν αδρό σχεδιασμό με έντονες γωνίες και ακμές, και μια πτυχωτή πρόσοψη με τεράστια νικελένια (και φωτιζόμενη) μάσκα -μια υποτιθέμενη κληρονομιά από τις Cadillac Eldorado και DeVille από τις δεκαετίες του ’50 και του ’60.

Παρόλο που η Lyriq βρίσκεται ακόμα στο στάδιο του show car (κάτι μεταξύ πρωτοτύπου και παραγωγής), το ηλεκτρικό SUV πιθανότατα θα διατηρήσει όλη την πλαστική φορεσιά του στο μοντέλο παραγωγής που θα λανσαριστεί το 2023.

Cadillac Lyriq

Το αμερικανικό SUV θα έρθει να τοποθετηθεί στην γκάμα της Cadillac μεταξύ των XT5 και XT6, κάτι που μας δίνει τη ένδειξη του μήκους της Lyriq που αναμένεται στα 4,9 m. Αυτό όμως το κάνει 14 πόντους πιο κοντό από το Tesla Model X, το οποίο είναι και ο εμπορικός στόχος του. Λεπτομέρειες σχετικά με τη χωροταξία της καμπίνας δεν έχουν ακόμη δοθεί στη δημοσιότητα, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι επιβάτες δεν θα πάσχουν από έλλειψη χώρου. Μια παρτίδα στην οποία η Lyriq θα παίξει τα ρέστα της, με μια καμπίνα σχετικά λιτή και χωρίς τούνελ μετάδοσης.

Η Lyriq θα εξοπλίζεται με μια οθόνη με την υψηλότερη πυκνότητα πίξελ στον κόσμο. Έτσι, στην καμπίνα, μια τεράστια καμπύλη οθόνη 33 ιντσών θα κλέβει την παράσταση. Η Cadillac δεν έχει δημοσιοποιήσει καμία πληροφορία σχετικά, αλλά θα μπορούσε να βασιστεί στην τεχνολογία P-OLED που είναι ήδη γνωστή από την Cadillac Escalade και υποστηρίζει/εμφανίζει ένα δισεκατομμύριο χρώματα. Μια επίδοση, 64 φορές καλύτερη από οποιοδήποτε αντίστοιχο σύστημα, διαθέσιμο σε αυτοκίνητο σήμερα. Ένα τεχνολογικό προβάδισμα που θα συνοδεύεται από σύστημα ήχου AKG με 19 ηχεία.

Cadillac Lyriq

Στα «μηχανολογικά» στοιχεία της Lyriq τώρα, το e-SUV της Cadillac θα διαθέτει συστοιχία μπαταριών Ultium, τοποθετημένη στο πάτωμα, εξασφαλίζοντας τη βέλτιστη κατανομή βάρους 50:50, ενώ η «χημεία» της περιορίζει τη χρήση κοβαλτίου.

Με χωρητικότητα 100 kWh, θα μπορούσε να πετύχει αυτονομία μέχρι 480 km. Επίδοση όμως που δεν είναι ανταγωνιστική για να αντιμετωπίσει τα 500+ km του Tesla Model X. Το οποίο αναμφίβολα θα έχει εξελιχθεί σε μεγάλο βαθμό έως το 2023.

Cadillac Lyriq

Οι υπόλοιπες προδιαγραφές, ιδίως όσον αφορά την ισχύ και την απόδοση, αποτελούν ακόμη γνώση μόνο της Cadillac. Ωστόσο, η αμερικανική φίρμα ανακοινώνει ταχεία επαναφόρτιση που θα μπορεί να ανταποκριθεί σε ισχύ 150 kW, ενώ ο ενσωματωμένος φορτιστής AC θα φτάνει τα 19 kW.

Η Cadillac Lyriq παραγωγής θα παρουσιαστεί σε κοινό και Τύπο το 2022, με το εμπορικό λανσάρισμα να έχει προγραμματιστεί έναν χρόνο αργότερα. Η γκάμα της Lyriq θα περιλαμβάνει ένα βασικό, προσθιοκίνητο μοντέλο και έκδοση 4x4 με δύο ηλεκτρομοτέρ.