node/33402

Peugeot Coupé 203 1952-1954

Με την πολύ προσωπική γραμμή και τον ιδιότυπο χαρακτήρα του, το κουπέ αυτό αναζητούσε μάταια πελατεία. Εξ ου και η σπανιότητά του ανάμεσα στα άλλα Peugeot 203.

Με επαίνους για τη ζωντάνια του μοτέρ, τη στιβαρότητα και την ποιότητά του, το 203 οδηγούσε τη φίρμα του Sochaux στο δρόμο της επιτυχίας. Ύστερα από την επίλυση των προβλημάτων παραγωγής σε μια Γαλλία που βρισκόταν ακόμα σε παράλυση με λογιών λογιών ελλείψεις, η Peugeot εμπλούτιζε τον κατάλογό της.

Η γαλλική εταιρεία, έμπλεη φιλοδοξίας, αφού κλιμάκωσε την εμπορική προσφορά της με επαγγελματικά μοντέλα και μπερλίνες, θέλησε να λανσάρει και μοντέλα υψηλής κλάσης. Έτσι το 1952, ένα καμπριολέ 203 ήρθε να προστεθεί στην γκάμα του μοντέλου. Αλλά η πραγματική έκπληξη ήρθε στο Σαλόνι του Παρισιού της ίδια χρονιάς, με την Peugeot να παρουσιάζει ένα κουπέ σε στενή σχέση με το καμπριολέ, στην ενισχυμένη πλατφόρμα του οποίου και πατούσε. 

Ντεμοντέ πριν από την ώρα του
Και όταν μιλάμε για στενή σύνδεση το λέμε στην κυριολεξία. Αυτό το κουπέ δεν ήταν τίποτε άλλο από το Cabriolet 203 με μια λαμαρινένια οροφή. Τονίζοντας τη χυτή, μακριά όψη του πορτμπαγκάζ, ο βολβοειδής κλωβός, πολύ κοντός, έμοιαζε με κομμάτι που μπήκε εκ των υστέρων, διαταράσσοντας την ισορροπία της σιλουέτας.

Σφόδρα εμπνευσμένοι από τα αμερικανικά μοντέλα, οι στιλίστες της Peugeot αναπαρήγαγαν τις φόρμες του «business coupé», πολύ της μόδας στην αυγή της δεκαετίας του ’40. Μια γοητεία νόστιμη για κάποιους, αλλά και μια σιλουέτα ξεπερασμένη και κρινόμενη ως επιτηδευμένη για τους περισσότερους. Αυτή η συντριπτική πλειονότητα εσκεμμένα θα αγνοούσε το μοντέλο.

Peugeot Coupé 203 1952-1954
Tο αυτοκίνητο δεν είχε καμία σπορ φιλοδοξία, αλλά η σύγχρονη αίσθηση οδήγησης και η στιβαρότητα το έκαναν ικανό να γράφει αγόγγυστα χιλιάδες χιλιόμετρα.


Πέρα από τη συζητήσιμη αισθητική του, το πολύ ιδιαίτερο Coupé 203 ήταν σχεδόν πειστικό. Με ποιότητα και υλικά κατασκευής από τα καλά της εποχής, συντίθετο μια πολύ καλή παρουσίαση αν και χωρίς φαντασία, με φτωχή χρωματική παλέτα (μαύρο, γκρι, μπλε και μπορντό) ενώ ακουμπούσε ταυτόχρονα στην κατηγορία υψηλής κλάσης.
 

Peugeot Coupé 203 1952-1954
Πέρα από μια προσπάθεια σπορ αύρας με τα καλύμματα των καθισμάτων, το ταμπλό παρέμενε το ίδιο με αυτό της μπερλίνας με το θρυλικό κοντέρ σε σχήμα ημισελήνου.


Από την άλλη, η αισθητική του σε συνδυασμό με το φρόνιμο χαρακτήρα γοήτευε αποκλειστικά μια ελιτιστική πελατεία, ολίγον έως πολύ σνομπ, αφήνοντας αδιάφορους όσους έψαχναν για ένα σπορ αυτοκίνητο υψηλής κλάσης.

Peugeot Coupé 203 1952-1954
Ο πολύ κοντός κλωβός έδινε μια όψη σχεδόν δυσανάλογη στο πίσω μέρος, που απλώς τονιζόταν από τα νικελένια σιρίτια. 


Μοτέρ χωρίς σπορ μπρίο
Κάτω από το καπό, έβρισκες το σχεδόν τετράγωνο (75 x 73 mm) 4κύλινδρο μοτέρ που γνώριζες από την μπερλίνα του 203, με βαλβίδες επικεφαλής και ένα καρμπιρατέρ Solex 32 PBIC. Ένας κινητήρας που θα σήκωνε άνετα καμιά 15αριά άλογα παραπάνω, ενισχύοντας έτσι το χαρακτήρα του αυτοκινήτου. Παραμένοντας όμως στα 45 άλογα που είχαν να κινήσουν 930 kg, οι επιδόσεις του Coupé 203 ήταν μόλις καλύτερες από αυτές της μπερλίνας, πετυχαίνοντας στο δρόμο με το ζόρι αξιοπρεπείς μουαγέν. 
 

Peugeot Coupé 203 1952-1954
O 4κύλινδρος κινητήρας των 1.290 cc απέδιδε 45 άλογα στις 4.500 rpm και 8,8 kgm στις 2.500 rpm και συνδυαζόταν με 4άρι σασμάν με την 4η να είναι overdrive.


Χωρίς να έχει λοιπόν σαφή προσανατολισμό, το Coupé 203 δεν πουλιόταν εύκολα. Έτσι, η Peugeot διέκοψε την παραγωγή του την άνοιξη του 1954, κατασκευάζοντας συνολικά λιγότερα από χίλια κομμάτια. Νούμερο που το καθιστά σπάνιο και περιζήτητο μεταξύ των συλλεκτών, ανεβάζοντας την τιμή για ένα κομμάτι Concours ακόμα και πάνω από τις 60.000 ευρώ. 

Peugeot Coupé 203 1952-1954

Το Coupé 203 με μια ματιά
Κινητήρας 4κύλινδρος σε σειρά
Χωρητικότητα 1.290 cc 
Ισχύς 45 PS
Τελική ταχύτητα 120 km/h 
Παραγωγή 953 αυτοκίνητα (1952-1954)
Τιμή σήμερα €60.000 (Concours)

node/39674

Τι θα λέγατε για ένα Peugeot 508 Coupé;

Το Peugeot Palladium είναι μια ανεξάρτητη σχεδιαστική μελέτη για δίπορτο γαλλικό κουπέ με αρκετά στοιχεία από muscle car.

Κυριακή, 09 Αυγούστου 2020 | Θάνος Παππάς Επικοινωνία

Τι θα λέγατε για ένα Peugeot 508 Coupé;

Μπορεί οι εποχές των 406 Coupé (1996) και 407 Coupé (2005) να έχουν περάσει προπολού και το νέο Peugeot 508 να μην ακολούθησε την παράδοση με μια αντίστοιχη έκδοση, όμως ο ανεξάρτητος σχεδιαστής Ali Shoghimojarad οραματίστηκε ένα δίθυρο premium coupé με τα σήματα της γαλλικής φίρμας - το Peugeot Palladium.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ Η Peugeot μας εξηγεί γιατί έχουν πεθάνει τα coupé

Ο Ιρανός σχεδιαστής ολοκλήρωσε το project κατά τη διάρκεια του master του στο αμερικανικό College for Creative Studies. Στόχος ήταν να σχεδιάσει ένα μοντέλο που θα βοηθούσε την Peugeot να επιστρέψει υποθετικά στην αγορά της Βόρειας Αμερικής από το 2026.

Όπως βλέπουμε από τις εικόνες, ο Ali συνδύασε στοιχεία από τη σχεδιαστική γλώσσα των μοντέλων παραγωγής της Peugeot με στοιχεία από muscle cars, εμπνευσμένος από την επερχόμενη συγχώνευση Groupe PSA και FCA Group στον όμιλο Stellantis.

Πιο συγκεκριμένα, η γρίλια, το αιχμηρό ρύγχος, τα επιθετικά εμπρός φώτα με τις χαρακτηριστικές κάθετες προεκτάσεις, η ενιαία εισαγωγή αέρα χαμηλά στον προφυλακτήρα και τα τριπλά γραφικά στα πίσω φώτα, είναι όλα στοιχεία που συναντάμε στα σύγχρονα Peugeot.

Peugeot Palladium

Το προφίλ έχει αναλογίες τριών όγκων, πισωκίνητου μοντέλου με μακρύ καπό, τροχούς μεγάλης διαμέτρου, μεγάλες πόρτες, «αόρατα» πλευρικά παράθυρα βαμμένα στο χρώμα του αμαξώματος, έντονη οπισθόκλιση της οροφής και μακριά ουρά με έντονες πτυχώσεις. Επιπλέον, οι δυναμικές γραμμές στο καπό, η οριζόντια character line που διατρέχει όλο το μήκος του αμαξώματος, το μυώδες προφίλ και τα όμορφα τονισμένα φτερά είναι στοιχεία που προσδίδουν δυναμισμό.

Ιδανικά, το Peugeot Palladium θα βασιζόταν σε μια ηλεκτρική ή υβριδική πισωκίνητη πλατφόρμα η οποία θα του επέτρεπε να κινηθεί σε premium μονοπάτια και να τοποθετηθεί απέναντι σε μοντέλα όπως το Polestar 1.

Γνωρίζουμε πως η Peugeot δεν μπορεί να διαθέσει τα κεφάλαια που απαιτούνται για την εξέλιξη ενός τέτοιου νέου μοντέλου το οποίο πιθανότατα δεν θα ήταν κερδοφόρο στην αγορά λόγω της μεγάλης προτίμησης που δείχνει ο κόσμος σε SUV. Παρόλα αυτά, δεν μπορούμε παρά να δεχτούμε πως ένα γαλλικό coupé θα ήταν ευπρόσδεκτο από το σύνολο της αυτοκινητιστικής κοινότητας. Οπότε θα κλείσουμε με ένα «ποτέ μη λες ποτέ» και θα συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε κάθε σχέδιο - ανεξάρτητου σχεδιαστή ή μη - το οποίο διευρύνει τους ορίζοντες της κάθε εταιρείας και εξάπτει τη φαντασία μας.

Σημείωση: Το Peugeot Palladium είναι μια δημιουργία του ανεξάρτητου σχεδιαστή Ali Shoghimojarad και δεν σχετίζεται με την Peugeot ή το σχεδιαστικό της κέντρο.

[Πηγή CarExpert]

node/39652
Alice Huyler Ramsey

DRIVE Legend: Alice Huyler Ramsey 1886-1983

Σε πείσμα της συμπλεγματικής αντίληψης και των ηθών στις αρχές του 20ού αιώνα υπήρξαν γυναίκες που προσέφεραν τα μέγιστα στην αυτοκινητοβιομηχανία. Μια από αυτές ήταν η Ramsey που, σαν σήμερα το 1909, ολοκλήρωσε τη διάσχιση των ΗΠΑ από Ανατολή σε Δύση...

Πέμπτη, 06 Αυγούστου 2020 | Γιάννης Κουτσουφλάκης Επικοινωνία

DRIVE Legend: Alice Huyler Ramsey 1886-1983

Αν ξεχωρίζαμε δέκα γυναίκες που η αυτοκινητοβιομηχανία πρέπει να τους υποκλιθεί αυτές θα ήταν οι Bertha Benz, Helene Rother, Dorothée Pullinger, Wilma K. Russey, Florence Lawrence, Alice Huyler Ramsey, Joan Newton Cuneo, June McCarroll, Mary Anderson και η Charlotte Bridgwood. Με αυτή ή με οποιαδήποτε άλλη σειρά αξιολογεί ο καθένας.

Όμως, για την πρώτη που ολοκλήρωσε το cross-country των ΗΠΑ από την Ανατολική στη Δυτική Ακτή και για την πρώτη που μπήξε Automotive Hall of Fame θεωρούμε ότι χρειάζεται ιδιαίτερη μνεία. Ένα «ταξίδι» που η Alice Ramsey όχι μόνο το πραγματοποίησε στο περιθώριο της οικιακής ενασχόλησης και των μητρικών καθηκόντων της, αλλά και στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, μια εποχή διόλου προνομιακή για μια γυναίκα. 

Η Alice γεννήθηκε ως Huyler στο New Jersey το 1886 και λίγα πράγματα είναι γνωστά για την νεότητά της. Γνωρίζουμε όμως ότι αποφοίτησε από το Vassar College σε μια εποχή που λιγότερο από το 7% των γυναικών πήγαιναν στο κολέγιο. Κάτι που αποτελεί για τα ήθη της εποχής προκλητικό και επαναστατικό από μόνο του. Αν και πήρε κορυφαία εκπαίδευση, δεν μπήκε ποτέ στο εργατικό δυναμικό των ΗΠΑ. Αντ’ αυτού, παντρεύτηκε τον γερουσιαστή John R. Ramsey και από τα 22 κιόλας ήταν νοικοκυρά με δύο μικρά παιδιά. Ωστόσο, η παραμονή στο σπίτι δεν την ικανοποιούσε και όταν αγόρασε το πρώτο της αυτοκίνητο, το 1908, σύντομα μπήκε σε… περιπέτειες. 

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ Οι τοπ 10 γυναίκες στην αυτοκινητική ιστορία

Παρότι οι Αμερικανίδες αποθαρρύνονταν από το περιβάλλον τους και γενικότερα από την κοινωνία να οδηγούν αυτοκίνητο, η Alice όχι μόνο έμαθε να σοφάρει, αλλά έγινε και οδηγάρα. Μόλις λίγους μήνες αφότου έπιασε για πρώτη φορά τιμόνι, συμμετέσχε στον αγώνα αντοχής του Montauk Point που απαιτούσε να οδηγήσει 200 μίλια σε μη ασφαλτοστρωμένους δρόμους. Και ενώ ήταν μία από τις δύο μόνο γυναίκες στον αγώνα, όχι μόνο ολοκλήρωσε το ταξίδι, αλλά πέτυχε τέλεια επίδοση τερματίζοντας στην τρίτη θέση.

Alice Huyler Ramsey

Η φανταστική επίδοση της Alice πήρε διάσταση στον Τύπο, με την αυτοκινητοβιομηχανία Maxwell να έχει μια ιδέα για μια διαφημιστική καμπάνια με πρωταγωνίστρια την Alice: Θα της έδινε ένα καινούργιο 4κύλινδρο Maxwell DA με 30 άλογα για να διασχίσει ολόκληρη τη χώρα με όλα τα έξοδα πληρωμένα. Και σε αντάλλαγμα, η Alice θα έδειχνε στον κόσμο ότι η Maxwell είχε φτιάξει ένα τόσο καλό αυτοκίνητο, ώστε ο καθένας -μπρρρ! ακόμα μια γυναίκα!- θα μπορούσε να το οδηγήσει. Η Alice συμφώνησε και στις 9 Ιουνίου του 1909 μαζί με άλλες τρεις φίλες της, που σημειωτέον καμία τους δεν ήξερε να οδηγεί, ξεκίνησαν τη διάσχιση της χώρας για πρώτη φορά με γυναικείο πλήρωμα.

Προφανώς η οδήγηση στην Αμερική το 1909 δεν έχει καμία σχέση με ό,τι γνωρίζουμε σήμερα. Από τα 5.800 km που διήνυσε η Alice από τη Νέα Υόρκη στο San Francisco, μόλις τα 250 ήταν λιθόστρωτα. Μάλιστα οι περισσότεροι δρόμοι δεν είχαν καν όνομα ή σήμανση, οπότε η Ramsey έπρεπε να χρησιμοποιήσει οδηγούς της εποχής που ονομάζονταν The Blue Book, κάτι αντίστοιχο με τους Guides Bleu της Michelin. Βέβαια, και πάλι οι οδηγίες ήταν ασαφείς ή παραπλανητικές και χωρίς καμία εικονογράφηση.

Μια οδηγία που έλεγε «στρίψε αριστερά στην πράσινη αγροικία» θα μπορούσε να σε στείλει εκατοντάδες μίλια εκτός πορείας, επειδή ο αγρότης είχε αποφασίσει εν τω μεταξύ να βάψει το σπίτι του κίτρινο. Τα πράγματα δε, έγιναν ακόμη χειρότερα καθώς για πέρα από το Μισισιπή δεν υπήρχαν οδηγίες στο Blue Book, οπότε η Alice θα έπρεπε κυριολεκτικά να μαντέψει το δρόμο της προς τη Δύση. Και για να έχει μεγαλύτερες πιθανότητες, ακολουθούσε τους πιο πατημένους δρόμους ή αυτούς που είχαν τους τηλεφωνικούς στύλους με τα περισσότερα καλώδια.

Εκτός από την πλοήγηση σε σχεδόν αδιάβατους δρόμους, η Alice έδειξε εντυπωσιακές μηχανικές δεξιότητες. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της άλλαξε τουλάχιστον 11 λάστιχα, επισκεύασε το σπασμένο πεντάλ του φρένου, καθάριζε διαρκώς τα μπουζί για να κρατήσει το μοτέρ σε λειτουργία και χρειάστηκε να ψύξει το συμπλέκτη του Maxwell, μεταφέροντας νερό από τα πλευρικά χαντάκια του δρόμου με ένα ποτήρι .

Alice Huyler Ramsey

Οι δρόμοι δεν ήταν οι μοναδικές προκλήσεις που αντιμετώπιζε η Alice και οι σύντροφοί της. Στη Nebraska, βρέθηκαν εν μέσω ενός ανθρωποκυνηγητού για έναν δολοφόνο. Στο Wyoming, «τσακώθηκαν» με τους κοριούς του ξενοδοχείου και στη Nevada αντιμετώπισαν μια ομάδα ιθαγενών Αμερικανών που κρατούσαν τόξα και βέλη. Ωστόσο, η Alice δεν τα παράτησε.

Παρόλα τα εμπόδια που αντιμετώπισαν, η Alice και οι συντρόφισσές της ολοκλήρωσαν με επιτυχία το ταξίδι τους στις 6 Αυγούστου του 1909, φτάνοντας στο San Francisco τρεις εβδομάδες αργότερα από το προγραμματισμένο. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, έγιναν τα αγαπημένα παιδιά του Τύπου και λαϊκοί ήρωες. Οι άνθρωποι έρχονταν καβάλα σε άλογα και άμαξες από για μίλια μακριά για να τις συναντήσουν σχεδόν σε κάθε στάση του ταξιδιού τους, συχνά περιμένοντας ώρες για να δουν εκείνες τις «pretty women motorists».

Ύστερα από το συνταρακτικό ταξίδι της, η Alice επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, μεγάλωσε τα παιδιά της και το 1961 έγραψε το βιβλίο «Veil, Duster and Tire Iron» εξιστορώντας το ταξίδι της. Ποτέ δεν έπαψε να αγαπάει τα αυτοκίνητα και ολοκλήρωσε ακόμα πάνω από 30 cross-country, πριν περάσει στην αιωνιότητα το 1983 σε ηλικία 96 ετών. Το 2000 έγινε η πρώτη γυναίκα που μπήκε Automotive Hall of Fame, ενώ της απενεμήθη επίσης ο τίτλος της «First Lady of Automotive Travel» και της «Woman Motorist of the Century».