Αν και το «κανονικό» Renault Twingo αποκαλύφθηκε το 1992, η ιδέα του γεννήθηκε ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’60. 

Τότε που η Renault είχε καταλάβει ότι υπάρχει χώρος για μικροσκοπικά, ευέλικτα αυτοκίνητα πόλης, στο ίδιο πνεύμα που κινούνταν και το FΙΑΤ 500 Nuova. Παράλληλα με την εξέλιξη του ορίτζιναλ Renault 5, οι Γάλλοι πειραματίζονταν με κάτι ακόμη πιο μικρό, πιο έξυπνο και πιο ευέλικτο.

Το πρώτο Renault Twingo ήταν μια ιδέα: απλότητα, ευφυΐα, προσιτότητα. Το νέο Twingo IV μοιάζει να είναι ένα στοίχημα: ντιζάιν, ηλεκτροκίνηση, κόστος

Πολύ πριν εμφανιστεί λοιπόν το Renault Twingo I, η Billancourt είχε ήδη φτάσει κοντά σε κάτι αντίστοιχο. Το πρότζεκτ με την κωδική ονομασία VBG (Véhicule Bas de Gamme) ήταν ουσιαστικά η πρώτη σοβαρή απόπειρα για ένα ούλτρα κόμπακτ μοντέλο πόλης.

Ο στόχος ήταν σαφής: αντικατάσταση του Renault 4L, χωρίς όμως να «κανιβαλιστεί» η επιτυχία του Renault 5. Κι εδώ άρχισαν τα δύσκολα. Σε τεχνικό επίπεδο, το VBG δεν ήταν ένα απλό «κόψιμο» υπάρχοντος μοντέλου. Αντιθέτως, απαιτούσε να γίνουν σχεδόν τα πάντα από την αρχή:
- Νέα πλατφόρμα, μικρότερο και πιο ευέλικτη από του R5
- Νέα αρχιτεκτονική ανάρτησης, καθώς τα μηχανικά μέρη του R4 θεωρούνταν ήδη παρωχημένα
- Πιθανός νέος 3κύλινδρος κινητήρας, για καλύτερη οικονομία και packaging
- Έμφαση στην εσωτερική ευελιξία, με πρώιμες ιδέες πολυχρηστικής καμπίνας (κάτι που τελικά είδαμε στην Twingo χρόνια μετά)

Ποιο ήταν το πρόβλημα; Όλα αυτά κόστιζαν. Η Renault της δεκαετίας του ’70 δεν είχε την πολυτέλεια να επενδύσει σε μια τόσο εξειδικευμένη κατηγορία. Η κατηγορία των μίνι ήταν περιορισμένη και το ROI αμφίβολο. Έτσι, παρά τα προχωρημένα πρωτότυπα -μερικά εκ των οποίων φωτογραφήθηκαν στα τέλη των ’70s- το πρότζεκτ μπήκε επανειλημμένα στο συρτάρι.

Κάποια στιγμή, στα μέσα της δεκαετίας, φάνηκε να παίρνει το «πράσινο φως». Υπήρχαν λειτουργικά πρωτότυπα, υπήρχε σχεδιαστική κατεύθυνση, υπήρχε ακόμη και εσωτερική βεβαιότητα ότι ένα μοντέλο τύπου «Renault 2» θα έβγαινε στην παραγωγή. Δεν βγήκε ποτέ!

Οι οικονομικές δυσκολίες της εταιρείας -με αποκορύφωμα την περιπέτεια με την AMC*- έβαλαν οριστικό τέλος στο VBG. Και κάπως έτσι, μια ιδέα που θα μπορούσε να είχε αλλάξει την κατηγορία από τα ’70s, έμεινε στα χαρτιά.

Το ενδιαφέρον είναι ότι το VBG δεν χάθηκε πραγματικά. Εξελίχθηκε. Η φιλοσοφία του -μικρές διαστάσεις, μέγιστη εκμετάλλευση χώρου, απλότητα- πέρασε από διάφορα στάδια μέσα στα χρόνια, μέχρι που βρήκε τελικά την ιδανική της έκφραση στο ορίτζιναλ Twingo. Κι εκεί που το VBG «κόλλησε» στο κόστος και στην τεχνολογία, το Renault Twingo I πέτυχε με έναν διαφορετικό τρόπο: απλοποιώντας τα πάντα στο έπακρο.

Λανσαρισμένο το 1993, το Twingo I ήταν κάτι διαφορετικό. Μονοκόμματο ντιζάιν, χαμογελαστό «πρόσωπο», και κυρίως ένα εσωτερικό-θαύμα ευελιξίας με συρόμενο πίσω κάθισμα που έδινε μήκος καμπίνας αντίστοιχο του Safrane! Ήταν ένα αυτοκίνητο πόλης που σκεφτόταν έξω από τα στερεότυπα -και γι’ αυτό αγαπήθηκε.

Στην Ελλάδα, το 1996, τη χρονιά που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το DRIVE Magazine, η τιμή του ήταν 2.990.000 δραχμές, δηλαδή περίπου 8.774 ευρώ της εποχής. Αν φέρουμε αυτό το ποσό στα σημερινά δεδομένα με βάση τον πληθωρισμό, αντιστοιχεί περίπου σε 15.000-16.000 ευρώ. Με άλλα λόγια, ένα προσιτό, ευέλικτο και πραγματικά «έξυπνο» αυτοκίνητο.

Και κάπου εδώ αρχίζουν τα δύσκολα για τη Renault που όλα έδειξαν ότι έχασε την ταυτότητά της. Η δεύτερη γενιά, το Renault Twingo II (2007), προσπάθησε να μειώσει το κόστος χρησιμοποιώντας στοιχεία από το Renault Clio II. 

Όμως έχασε το βασικό του πλεονέκτημα: τον χαρακτήρα. Το ντιζάιν έγινε αδιάφορο -σχεδόν «ανώνυμο». Και το κοινό το κατάλαβε αμέσως.

Η τρίτη γενιά, το Renault Twingo III (2014), πήγε σε άλλη κατεύθυνση: πίσω κινητήρας, κοινή βάση με τη smart. 

Ενδιαφέρουσα ιδέα, αλλά με κόστος: η θρυλική πρακτικότητα του πρώτου Twingo χάθηκε. Και μαζί της, και το κοινό.

Το 2024, το Twingo αποσύρθηκε. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζαμε. Διότι εμφανίστηκε το Twingo IV, αλλά γεννώντας ταυτόχρονα και το ερώτημα-δίλημμα: επιστροφή στο παρελθόν ή ρίσκο; Το νέο Renault Twingo IV έρχεται ως ένα νεό-ρετρό comeback. Σχεδιαστικά, θυμίζει έντονα το αρχική Twingo του ’92 -κάτι που ήδη έχουμε δει να πετυχαίνει η Renault 5 E-Tech. Και ναι, το συρόμενο πίσω κάθισμα επέστρεψε. Επιτέλους.

Όμως υπάρχουν και ερωτήματα. Η εξέλιξη έγινε σε χρόνο-ρεκόρ, ενώ η Renault δηλώνει ότι θέλει να μειώσει το κόστος παραγωγής κατά 400 ευρώ ανά αυτοκίνητο. Συνδυασμός που ιστορικά έχει αποδείξει ότι δεν είναι ό,τι καλύτερο για την ποιότητα…

Επιπλέον, το νέο Twingo είναι 100% ηλεκτρικό και έχει εξελιχθεί σε συνεργασία με την Κίνα -κάτι λογικό για την κατηγορία, αλλά που ανεβάζει το κόστος.

Στη Γαλλία, το νέο Twingo IV ξεκινά από τις 19.500 ευρώ (προ επιδοτήσεων). Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ακόμη επίσημη τιμή, αλλά μπορούμε να κάνουμε μια λογική εκτίμηση: Αν λάβουμε υπόψη ότι το Renault 5 E-Tech ξεκινά από 26.900 ευρώ (ή 22.400 ευρώ με επιδοτήσεις και απόσυρση), τότε ένα Twingo IV πιθανότατα θα τοποθετηθεί περίπου στις 18.000–21.000 ευρώ ονομαστικά ή 14.000–17.000 ευρώ με επιδοτήσεις

Και εδώ προκύπτει το μεγάλο ερώτημα: Μπορεί ένα μικρό ηλεκτρικό πόλης να είναι τόσο ακριβό και να διατηρεί το πνεύμα του αρχικού Twingo. 

Τελικά, το πρώτο Twingo ήταν μια ιδέα: απλότητα, ευφυΐα, προσιτότητα. Το Twingo IV μοιάζει να είναι ένα στοίχημα: ντιζάιν, ηλεκτροκίνηση, κόστος.

Η ιστορία κάνει κύκλους. Το θέμα είναι αν αυτή τη φορά η Renault θυμάται πραγματικά τι έκανε το Twingo τόσο ξεχωριστό.

*Στρατηγική συμμαχία και εξαγορά της αμερικανικής κατασκευάστριας εταιρείας American Motors Corporation (AMC) από τη Renault μεταξύ 1979 και 1987. Στόχος της συνεργασίας αυτής ήταν να επιτρέψει στη Renault να εδραιωθεί στην αγορά της Βόρειας Αμερικής χρησιμοποιώντας το δίκτυο διανομής της AMC, ενώ η τελευταία επωφελήθηκε από κεφαλαιακές εισφορές και σύγχρονες τεχνολογίες.
Η συνεργασία τερματίστηκε απότομα το 1987, όταν η Renault πούλησε το μερίδιό της στην Chrysler. Παρά την αρχική επιτυχία μοντέλων όπως το Renault Alliance (βασισμένο στο Renault 9), η συνεργασία κατέρρευσε λόγω οικονομικών προβλημάτων, της δολοφονίας του προέδρου της Renault, Georges Besse, το 1986, ο οποίος ήταν ο κύριος υποστηρικτής της συνεργασίας, και της αλλαγής στρατηγικής της γαλλικής εταιρείας από τη νέα διοίκηση.