Χαζεύω αυτές τις μέρες τις Singer στο Goodwood και ζαχαρώνω, μεταξύ άλλων, τον πίνακα οργάνων τους. Και ύστερα, μπαίνω στο κινεζικό/γερμανικό/you name it, new age SUV και αναρωτιέμαι πού πήγαν όλα εκείνα τα ωραία Jaeger, Veglia, Smiths, Veglia Borletti, VDO, Stewart-Warner, Nippon Seiki…

Μη με παρεξηγήσετε, δεν λέω πως οι ψηφιακοί πίνακες οργάνων είναι κακοί. Ίσα ίσα, για τους περισσότερους εξ ημών, το να μπορείς να έχεις διαφορετικά modes και παραμετροποίηση εμπρός στα μάτια σου, άλλοτε να βλέπεις χάρτες και άλλοτε καταναλώσεις και κάθε λογής πληροφορίες, είναι μια χαρά. Εδώ, δεν μιλάω για το θέμα της πρακτικότητας αλλά γι’ αυτό της αισθητικής.

Αρκεί λίγο μεράκι για να προσθέσεις ένα σωστό πίνακα οργάνων και να δώσεις χαρακτήρα σε ένα εσωτερικό αυτοκινήτου

Εδώ, δεν μιλάω για το θέμα της πρακτικότητας αλλά γι’ αυτό της αισθητικής.

Είναι σαν όλοι να αποφάσισαν μια μέρα πως προτιμούν ρολόγια φτηνά, πλαστικά, που να συνδέονται με τα κινητά τους και να μετρούν βήματα και καρδιακούς σφυγμούς, θεωρώντας πλέον τους χρονογράφους της Omega και της Tag Heuer ξεπερασμένους. 

Και το παράδειγμα αυτό μου αρέσει διότι ο πίνακας των οργάνων κάποτε αποτελούσε ακριβώς αυτό. Ένα κόσμημα, ένα μπιζουδάκι που δεν είχε μόνο στόχο να προσφέρει πληροφορία για τις στροφές του κινητήρα, την ταχύτητα και τη θερμοκρασία αλλά, πολύ περισσότερο, να σε φτιάξει, απλώς κοιτώντας τον.

Αν ήσουν 8χρονος, χάζευες και γούσταρες που το ένα αυτοκίνητο είχε «τελική» 220 km/h και το άλλο 240 km/h. Πιο μετά πάλι, που άρχιζες να μεγαλώνεις, γοητευόσουν από εκείνο το κεχριμπαρένιο χρώμα των οργάνων της BMW, την ιταλιάνικη αισθητική της Lancia Delta και τον δυναμισμό των Alfa Romeo. Για να μην μιλήσουμε για την αλληλουχία στρογγυλών οργάνων των Porsche 911 (μέχρι την 964) ή για υλοποιήσεις σε πιο εξωτικές Ferrari.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ Τα 12 πιο ψαγμένα ψηφιακά όργανα ελέγχου όλων των εποχών

Από τα παραπάνω, νομίζω καταλάβατε τι εννοώ. Και πραγματικά πιστεύω πως μπορείτε να προσθέσετε και εσείς δικές σας μνήμες στον συλλογισμό αυτό. Σήμερα πάλι, το εσωτερικό του κάθε αυτοκινήτου οι σύγχρονοι σχεδιαστές το αντιμετωπίζουν ως ένα, ενιαίο και αρραγές σύνολο. 

Ο μινιμαλισμός και τα καλά υλικά είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Οι μεγάλες οθόνες εντυπωσιάζουν τη συντριπτική πλειονότητα του κοινού. Λείπει όμως αυτός ο χαρακτήρας που δίνει ένα αναλογικό όργανο. Το να μην σβήνει, απομακρύνοντας το κλειδί από τη μίζα.

Στον αντίποδα, βλέπουμε ultra expensive εταιρίες όπως η Bugatti και η Pagani, να επιμένουν σε αυτά και μάλιστα να προσφέρουν κυριολεκτικά έργα τέχνης στα μοντέλα τους. Εντάξει, δεν χρειάζεται να φτάσουμε σε αυτό τα επίπεδο. Θα ήταν ωραίο όμως να είχαμε περισσότερα σπορ μοντέλα, που να σε φτιάχνουν με το χαρακτήρα τους και ταυτόχρονα να αποδέχονται την αναλογικότητα ως μια all time αξία. Δεν χρειάζεται τα πάντα να γίνουν ψηφιακά γύρω μας.