Robert Benoist
node/39894

DRIVE Legend: Marcel Charles Benoist (ή Robert Benoist) 1895-1944

Πρωταθλητής Grand Prix, νικητής του Le Mans, πιλότος μαχητικού στο Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και ήρωας της Αντίστασης. Μια αξιοθαύμαστη προσωπικότητα που τελικά έδωσε τη ζωή του υπηρετώντας την πατρίδα του.

Ο Marcel Charles Benoist ή Robert Benoist γεννήθηκε και ανατράφηκε από ταπεινή οικογένεια στα νότια του Παρισιού, στο Auffargis στην Yvelines. Ο πατέρας του εργαζόταν ως φύλακας για τον βαρόνο Henri de Rothschild. 

Ο Benoist ήταν μαθητευόμενος μηχανικός στην αυτοκινητοβιομηχανία Automobiles Grégoire, στις Βερσαλλίες, πριν στρατολογηθεί στο Γαλλικό Πεζικό κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Εθελοντικά μεταφέρθηκε στην Πολεμική Αεροπορία όταν αυτή ήταν το πιο επικίνδυνο «επάγγελμα» που μπορούσε να κάνει κάποιος εκείνη την εποχή. Η κατάρριψη και η πτώση του αεροσκάφους του μεταξύ των δύο γραμμών του μετώπου και τελικά η διαφυγή του στις γαλλικές γραμμές έδωσε το πρώτο στίγμα της πορείας του.

Ύστερα από την αποστράτευσή του το 1919, ο Benoist έκανε αγωνιστικό ντεμπούτο στον αγώνα αντοχής Παρίσι-Νίκαια το 1921. Κάτι που τον οδήγησε για δύο σεζόν στην ομάδα της θρυλικής φίρμας Salmson, που στέφθηκε με νίκη στο γαλλικό Cyclecar Grand Prix και σε μια θερμή σχέση με τον team-mate του, Lucien Desvaux, με τον οποίο νίκησαν στο 24ωρο Bol d’Or της επόμενης χρονιάς.

Robert Benoist
Ο Benoist στο τιμόνι μιας  Delage Type 15 S 8 στο Grand Prix του San Sebastián το 1926 1926


Τα χρόνια της Delage
Όταν η Salmson αποχώρησε από τους αγώνες, ο Benoist υπέγραψε συμβόλαιο με την Delage και οι επιτυχίες στις Αναβάσεις ακολούθησαν σύντομα. Με την Delage έκανε και το ντεμπούτο του στα Grand Prix, όπου στον παρθενικό αγώνα του το 1924, στη Lyon, τερμάτισε τρίτος.

Η παρθενική νίκη του όμως ήρθε ένα χρόνο αργότερα, στην πίστα του Montlhéry, με μια Delage 2LCV και δεύτερο οδηγό τον Albert Divo. Αυτή ήταν και η πρώτη γαλλική νίκη μέσα στη Γαλλία, από το 1913.

Robert Benoist
Ο Robert Benoist στην πίστα του Montlhéry με την Delage 2LCV σε ένα στιγμιότυπο αμέσως ύστερα από τη νίκη του, στις 13 Μαρτίου του 1927.


Το 1927 ήταν η χρονιά του Benoist. Με ένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα GP να έχει ήδη θεσπιστεί, ο Benoist νίκησε στους τέσσερις από τους πέντε κατατακτήριους γύρους, καθώς δεν συμμετείχε στο Indianapolis 500. Οι νίκες του έδωσαν τον παγκόσμιο τίτλο στην Delage και παρόλο που δεν υπήρχε πρωτάθλημα οδηγών παρά μόνο κατασκευαστών, δεν υπήρχε καμία αμφιβολία για το ποιος ήταν ο ανεπίσημος παγκόσμιος πρωταθλητής.

Παρά την επιτυχία και τις επακόλουθες πωλήσεις αυτοκινήτων, η Delage αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα και αποσύρθηκε από τους αγώνες, αφήνοντας τον καλύτερο οδηγό της εποχής… άνεργο. Όταν επανήλθε ο Benoist στους αγώνες, η οδηγική δεινότητά του επανεπιβεβαιώθηκε με νίκη υπό βροχή στις 24 Ώρες του Spa-Francorchamps του 1929, όπου μοιράστηκε μια Alfa Romeo 6C-1750 με τον Attilio Marinoni.

Τα χρόνια της Bugatti
Με απόλυτη ανάγκη να εργαστεί και παράλληλα ψάχνοντας για την επόμενη ευκαιρία στα GP, ο Benoist προσλήφθηκε στην Bugatti ως διευθυντής πωλήσεων στην έκθεση του Παρισιού. Η φίρμα επέστρεψε στα Grand Prix το 1934 με τον Benoist ως οδηγό, αλλά το η Type 59 είχε μακράν ξεπεραστεί από τις νέες ομάδες της Mercedes-Benz με την W25 και της Auto Union με τον τύπο Α. Η τέταρτη θέση του Benoist στη Γαλλία και στο Βέλγιο ήταν πίσω στην κατάταξη και ανάρμοστες για το ταλέντο του.

Robert Benoist
Νικητής του Le Mans το 1937 με Bugatti Type 57 G, ύστερα από 257 γύρους.


Δυσαρεστημένες βλέποντας τις γερμανικές ομάδες να κυριαρχούν στα Grand Prix, οι γαλλικές αρχές από το 1936 άλλαξαν τους κανονισμούς των αγώνων στη χώρα με αυτούς των σπορ αυτοκινήτων. Αν και άτυχος στο γαλλικό GP, ο Benoist νίκησε το 1937 στις 24 Ώρες του Le Mans μαζί με τον Jean-Pierre Wimille οδηγώντας μια Bugatti T59G, επιβιώνοντας υπό καταρρακτώδη βροχή.

Ήρωας της Αντίστασης
Ο τελευταία πράξη των αγώνων του Benoist δόθηκε όταν επανακατατάχτηκε στο γαλλικό στρατό το 1938, με τα σύννεφα του πολέμου να πυκνώνουν πάνω από την Ευρώπη. Όταν οι γερμανικές δυνάμεις κατέλαβαν τη Γαλλία το 1940, ο Benoist και ο συνάδελφος και φίλος του, βετεράνος των GP, William Charles Frederick Grover-Williams γνωστός ως «W. Williams» κατέφυγαν στη Βρετανία. Εκεί εντάχθηκαν ως μυστικοί πράκτορες στην Special Operations Executive (SOE). Αποστολή τους ήταν η οργάνωση αντιστασιακών δικτύων και σαμποτάζ στην κατεχόμενη Γαλλία.

Robert Benoist

Και οι δύο θα έχαναν τη ζωή τους στα χέρια της Γκεστάπο -ο W.Williams στο στρατόπεδο του Sachsenhausen την άνοιξη του 1945. Ο Benoist συνελήφθη άλλη μια φορά το 1943, αλλά κατάφερε να δραπετεύσει πηδώντας από το καμιόνι που τον μετέφερε. Το 1944 έπεσε πάλι στα χέρια Γκεστάπο, προδομένος πιθανώς από τον αδελφό του, Maurice. Η «ανάκριση» της γερμανικής μυστικής αστυνομίας στα τρομακτικά κρατητήρια της Avenue Foch στο Παρίσι προφανώς δεν άνοιξε τα χείλη του Benoist. Τελικά μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Buchenwald, στη Γερμανία, όπου εκτελέστηκε μια μέρα σαν χτες, στις 9 Σεπτεμβρίου του 1944.

node/39946
Robert Kearns 1927-2005

DRIVE Legend: Robert Kearns 1927-2005

Σε όλη τη ζωή του, ο Kearns έκανε δόγµα του να µην οδηγεί αυτοκίνητα που εξοπλίζονταν την εφεύρεσή του: Υαλοκαθαριστήρες µε διακοπτόµενη λειτουργία. Ήταν ένας τρόπος διαµαρτυρίας για την αδικία που ένιωθε ότι είχε υποστεί από τις αυτοκινητοβιοµηχανία.

Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2020 | Γιάννης Κουτσουφλάκης Επικοινωνία

DRIVE Legend: Robert Kearns 1927-2005

Flash of Genius: Πιθανόν να έχετε δει την ταινία του 2008, αν και δεν σηµείωσε επιτυχία στις ελληνικές αίθουσες. Η ιστορία ενός ανθρώπου που, όπως περιγράφουν τα παιδιά του, ήταν «πεισµατάρης, αποφασιστικός, ιδιαίτερος και ακλόνητος». 

Ένας άνθρωπος που δεν πτοήθηκε από το µέγεθος και την επιρροή της Ford και της Chrysler, σέρνοντάς τις στα δικαστήρια και κερδίζοντας δύο από τις πιο γνωστές υποθέσεις διπλωµάτων ευρεσιτεχνίας κατά εταιριών.

Πατέρας µιας εφεύρεσης
Ο Kearns γεννήθηκε το 1927 στο Gary της Indiana και µεγάλωσε στο προάστιο River Rouge του Detroit. Ύστερα από το γυµνάσιο κατατάχτηκε στον Στρατό των ΗΠΑ και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσµίου Πολέµου ήταν µέλος του Γραφείου Στρατηγικών Υπηρεσιών, το οποίο αργότερα έγινε η CIA. Ύστερα από τον πόλεµο, απέκτησε πτυχίο µηχανικού από το Πανεπιστήµιο του Detroit και το Πανεπιστήµιο της Πολιτείας του Wayne, ενώ υπηρετούσε στους Έφεδρους Πεζοναύτες. Αργότερα εργάστηκε για την Burroughs Corp. επίσης στο Detroit.

Η ιδέα για τους καθαριστήρες µε διακοπτόµενη λειτουργία του καρφώθηκε στη δεκαετία του ’50, όταν ένας φελλός σαµπάνιας χτύπησε και τραυµάτισε το αριστερό µάτι του στον µήνα του µέλιτος. Ένα ατύχηµα που ταλαιπωρούσε τον Kearns όταν οδηγούσε το αυτοκίνητό του υπό ελαφρά βροχή λόγω της συνεχούς κίνησης των µάκτρων, επιδεινώνοντας την όρασή του. «Γιατί να µην εξελίξουµε υαλοκαθαριστήρες που θα “βλεφαρίζουν”, καθαρίζοντας διακοπτόµενα το παρµπρίζ;», σκέφτηκε.

Μέχρι το 1962, η εφεύρεση της διακοπτόµενης λειτουργίας του είχε γίνει πάθος και ο Kearns εργαζόταν µέχρι το ξηµέρωµα στο υπόγειο εργαστήριό του, στο σπίτι του στο Detroit. Και τελικά τοποθέτησε την εφεύρεσή του στο οικογενειακό κονβέρτιµπλ Ford Galaxie 500. To 1967, κατέθεσε την πατέντα και πήρε δίπλωµα ευρεσιτεχνίας, ενώ ενθαρρυνόταν τόσο από τη σύζυγό του Phyllis όσο και από έναν φίλο του, προµηθευτή της Ford, να προσπαθήσει να πουλήσει την ιδέα του στο Μπλε Οβάλ.

Καθώς λοιπόν ήταν καθηγητής στο Wayne State, ο Kearns είχε µια ευκαιρία να δείξει στους µηχανικούς της Ford πώς δουλεύουν αυτοί οι καθαριστήρες. «Τον κάλεσαν ως σύµβουλο», είχε πει η Phyllis κάποια στιγµή. «Ήταν πολύ ιδεαλιστής. Νόµιζε ότι θα ήταν σπουδαίο αν µπορούσε να προµηθεύσει µε καθαριστήρες τη Ford. Νόµιζε ότι ήταν η µεγάλη αµερικανική εταιρεία και τους εµπιστευόταν. Ήταν πολύ αφελής». Η Ford δήλωσε ότι ενδιαφέρεται. «Δείξε µας πώς λειτουργούν και θα τους αγοράσουµε. Αλλά δεν αγόρασαν την εφεύρεση», είχε εξιστορήσει ο γιος του Kearns, Dennis.

Ο ίδιος δήλωσε ότι ο πατέρας του δεν πληρώθηκε για το συµβουλευτικό έργο για τους υαλοκαθαριστήρες. «Έκανε κάποια συµβουλευτική εργασία για τη Ford και αργότερα πληρώθηκε γι’ αυτό, αλλά δεν είχε καµία σχέση µε τους υαλοκαθαριστήρες».

Το 1969, υαλοκαθαριστήρες με διακοπτόμενη λειτουργία εµφανίστηκαν για πρώτη φορά σε μοντέλο της Ford. «Θυµάµαι τις κραυγές και τις φωνές του όταν το ανακάλυψε», εξιστορούσε η Phyllis.

Robert Kearns 1927-2005
Ο πραγµατικός φόβος για τις Ford και Chrysler ήταν ότι ο Kearns δεν ήθελε χρήµατα, αλλά δικαιοσύνη...


Στα δικαστήρια
Το 1976, υαλοκαθαριστήρες που χρησιµοποιούσαν έναν µηχανισµό παρόµοιο µε του Kearns εµφανίστηκαν σε µια Mercedes-Benz. Αυτή η ανακάλυψη και άλλες πιέσεις τον οδήγησαν σε ψυχολογική κατάρρευση. «Τράβηξε τον υαλοκαθαριστήρα µιας Mercedes-Benz και τον έσπασε», είπε ο Dennis.

Ο Kearns εξαφανίστηκε για µέρες. Βρέθηκε σε ένα σταθµό λεωφορείων στο Tennessee, όπου η Phyllis, ο Dennis και ο άλλος γιος του, ο Pat, τον µάζεψαν. «Τα κόκκινα µαλλιά του είχαν ασπρίσει σε λίγες µέρες… Ποτέ δεν ξαναέγινε όπως παλιά». 

Ο Kearns κατέληξε σε ψυχιατρικό νοσοκοµείο του Maryland, για αρκετό καιρό πριν επιστρέψει σπίτι του. Το 1978, ανέθεσε την υπόθεση σε µια µικρή νοµική φίρµα των προαστείων του Detroit, τη Harness, Dickey & Pierce, για να τον εκπροσωπήσει στο δικαστήριο στη δίωξη κατά της Ford.

Ύστερα από 12 χρόνια νοµικής διαµάχης, τα δικαστήρια επιδίκασαν στον Kearns $5,16 εκατ. δολάρια, ψήγµα των 300 εκατοµµυρίων που ζητούσε µε την αγωγή του. Έτσι εφεσίβαλε την πρωτόδικη απόφαση, ανεβάζοντας την αποζημίωση το φθινόπωρο του 1990 στα $10,2 εκατ.

Επί σειρά ετών, ο Kearns κατέθετε αγωγές κατά 26 αυτοκινητοβιοµηχανιών, περιλαµβανοµένης της General Motors, Γερµανών και Ιαπώνων κατασκευαστών. Μέσα από αυτό τον ένδικο «πολυβολισµό», το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ του επιδίκασε ακόµα $20 εκατ. για την αγωγή κατά της Chrysler. «Τα µισά και παραπάνω από αυτά πήγαν προς πληρωµή των δικηγόρων και των νοµικών αµοιβών», δήλωσε ο Dennis Kearns. Οι αγωγές κατά της Ford και Chrysler ήταν οι µόνες που τελικά κέρδισε ο Robert Kearns.

Η εµµονή του Kearns µε την υπόθεση αυτή και οι ατέρµονες δικαστικές διαµάχες είχαν σηµαντική επίπτωση στην οικογενειακή και εργασιακή ζωή του. Η ανέχεια δεν τον εµπόδιζε να απορρίπτει σηµαντικές επαγγελµατικές προτάσεις, ενώ ήταν διαρκώς απών για τη σύζυγό του (µε την οποία χώρισε το 1981) και τα έξι παιδιά του. Παρόλα τα εκατοµµύρια που κέρδισε τελικά, η ζωή του ήταν απλή και µετρηµένη. 

Ο Kearns που πάλευε µε τη νόσο του Alzheimer, πέθανε από καρκίνο του εγκεφάλου το 2005 σε ηλικία 77 ετών. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του οδηγούσε ένα παλιό Ford pick-up του ’78 κι ένα ακόµα παλιότερο Chrysler New Yorker του ’65, που κανένα από τα δυο τους δεν είχε διακοπτόµενη λειτουργία καθαριστήρων...

node/39882
Roland Paulze d’Ivoy de la Poype

Drive Legend: Roland Paulze d’Ivoy de la Poype 1920-2012

Ο καπιταλιστής Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης που «εφηύρε» το Citroën Méhari.

Τετάρτη, 09 Σεπτεμβρίου 2020 | Γιάννης Κουτσουφλάκης Επικοινωνία

Drive Legend: Roland Paulze d’Ivoy de la Poype 1920-2012

Άσος του σμήνους Normandy- Niémen και ο δημιουργός του θαλάσσιου πάρκου Marineland στην Antibes, «Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης» και Compagnon de la Libération, εφευρέτης της πλαστικής συσκευασίας Dop για τη L’Oreal και του Citroën Méhari, o Roland de la Poype, διήνυσε τον 20ό αιώνα ως κορυφαίος πιλότος και μεγάλος καπετάνιος της βιομηχανίας.

Ο Roland de la Poype πήρε την τελευταία διάκρισή του τον Δεκέμβριο του 2008, με το βραβείο «Honneur et Patrie» στο Παρίσι, που του απονεμήθηκε από την Εταιρεία Αλληλοβοήθειας της Λεγεώνας της Τιμής για το βιβλίο του «Το έπος της Normandie-Niémen». Μια έκδοση στην οποία αυτός ο όμορφος ηλικιωμένος άνθρωπος με τη λευκή κόμη και το ένα γαλάζιο μάτι εξιστορούσε την πιο σημαντική περίοδο της εκπληκτικής, ασυνήθιστης ζωής του.

«Το όνομα ενός από τους προγόνους μου είναι γραμμένο πάνω στην Αψίδα του Θριάμβου», έλεγε o de la Poype, υπενθυμίζοντας μάλλον στον εαυτό του ότι ήταν εθνικό χρέος του να συνεχίσει την οικογενειακή παράδοση. Ο πατέρας του, έφεδρος συνταγματάρχης, σκοτώθηκε στο μέτωπο το 1940. Ένα χρόνο πριν σε ηλικία 19 ετών, ο Roland εκπαιδευόταν ήδη στην γαλλική πολεμική αεροπορία, ολοκληρώνοντας την εκπαίδευσή του τον Μάρτιο του 1940, λίγο πριν από τη γερμανική εισβολή στη Γαλλία.

Roland Paulze d’Ivoy de la Poype

Εν μέσω της κατάρρευσης του γαλλικού μετώπου, με συμμαθητές του από τη Σχολή Ικάρων στην Étampes, πέρασε στις Forces Aériennes Françaises Libres στη Γαλλική Ισημερινή Αφρική. Στη συνέχεια προσεχώρησε στη RAF όπου τον Αύγουστο του 1942 πέτυχε την πρώτη του νίκη, καταρρίπτοντας ένα Messerschmitt Bf 109, στο κόκπιτ ενός Supermarine Spitfire. Την ίδια χρονιά, προσφέρθηκε εθελοντικά να γίνει πιλότος στην καταδιωκτική μοίρα «Νορμανδία». Απόφαση που τον έφερε τον Νοέμβριο, με άλλους έντεκα Γάλλους πιλότους, στη Σοβιετική Ένωση, σε μια επικίνδυνη πορεία μέσω Λιβάνου και Ιράκ.

Η δράση του στο σοβιετικό μέτωπο άρχισε τον Απρίλιο του 1943, και με ένα σύνολο 200 και πλέον αποστολών κατάφερε να πετύχει 16 επιβεβαιωμένες καταρρίψεις και άλλες 12 πιθανές. Η μαχητική δεινότητα του de la Poype του απέφερε τη διάκριση του «Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης», παράσημο που πήραν μόνο τέσσερις Γάλλοι πιλότοι της μοίρας.

Roland Paulze d’Ivoy de la Poype

Στις 20 Ιουνίου 1945, όπως και όλοι οι πιλότοι της καταδιωκτικής μοίρας Normandie-Niémen, ο σμηναγός πλέον Roland de la Poype έφερε τιμητικά το Yak 3 πίσω στη Γαλλία, στο αεροδρόμιο Le Bourget, με εξουσιοδότηση του ίδιου του Στάλιν. Μια μοναδική αναγνώριση για την προσφορά των Γάλλων πιλότων στο Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο –από τους 97 σκοτώθηκαν οι 42.

Ο Roland συνέχισε να υπηρετεί στην αεροπορία μέχρι το 1947, αλλά αυτή τη φορά από διπλωματικό πόστο και από τη θέση του αεροπορικού ακολούθου, πρώτα στο Βέλγιο και κατόπιν στη Γιουγκοσλαβία. «Έφυγα από τον στρατό το 1947, επειδή δεν μπορείς εκεί να κάνεις περιουσία», είχε πει με την αφοπλιστική ειλικρίνειά του.

Roland Paulze d’Ivoy de la Poype

Η συνέχεια της καριέρας του δόθηκε στη βιομηχανία, όπου επίσης κατέγραψε μια εξαιρετική πορεία. Η αρχή έγινε με τη δημιουργία της Société d’Etudes et d’Applications du Plastique, εταιρεία μελετών και εφαρμογών στα πλαστικά, προβλέποντας πριν από όλους τους άλλους την άνοδο των συσκευασιών από πολυμερή. Το σαμπουάν Dopal της L’Oréal θα γνώριζε την επιτυχία διά μέσου τη πυραμιδοειδούς μικροσυσκευασίας Dop, που τη σχεδίασε ο Victor Vasarely και την παρήγαγε το 1952 ο Roland de la Poype.

Για χρόνια, το Dop, μέσω της εφευρετικής διαφήμισής του, πουλιόταν σε δεκάδες εκατομμύρια κομμάτια ετησίως με τη μορφή ενός μικροσκοπικού διαφανούς πλαστικού «μαξιλαριού» που ήταν γεμάτο με ένα μπλε, πράσινο, κίτρινο, κόκκινο, μοβ… σαμπουάν. Μεμονωμένα ή σε πολύχρωμα «ροζάρια».

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ Δοκιμάζουμε το Citroën Méhari 1968-1987

Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, ο Roland de la Poype επανήλθε στο προσκήνιο. Αυτή τη φορά, εφευρίσκοντας το Citroën Méhari, του οποίου το πλαστικό αμάξωμα, χάρη σε ένα ανθεκτικό συμπολυμερές βαμμένο στη μάζα του κατά την παρασκευή, ήταν πανεύκολο να συναρμολογηθεί. Η Citroën θα κατασκεύαζε 140.000 κομμάτια, τα οποία έκαναν παγκόσμια καριέρα, περιλαμβανομένων των ΗΠΑ, σε χρώματα που δεν είχε ξαναδεί η αυτοκινητοβιομηχανία: Κόκκινο, πράσινο, πορτοκαλί, μπεζ της ερήμου, κίτρινο...

Roland Paulze d’Ivoy de la Poype

Παρότι πιλότος, ο Roland de la Poype ήταν εραστής της θάλασσας και το περιβάλλοντός της. Έτσι, το 1970 δημιούργησε τη Marineland στην Antibes στη γαλλική Ριβιέρα για να «γνωρίσουν οι άνθρωποι τη ζωή των μεγάλων θαλάσσιων ζώων». Την ημέρα των εγκαινίων, έλεγε ο Roland de la Poype, «υπήρχε μόνο μια θεατής». Σήμερα, πάνω από ένα εκατομμύριο επισκέπτες θαυμάζουν όρκες και άλλα μεγάλα θηλαστικά των ωκεανών.