node/37331

Alfa Romeo Giulia TZ: H Ferrari GTO του «φτωχού» [+video]

Σύγχρονη και συντοπίτισσα της GTO, της μοιάζει σαν μικρή αδελφή, αλλά κοστίζει 30 φορές λιγότερο.

Ποιο είναι το πιο ποθητό αυτοκίνητο στον κόσμο – άρα και το ακριβότερο; Η απάντηση είναι γνωστή: η Ferrari 250 GTO της δεκαετίας του 1960. 

Μια τέτοια Ferrari, μοντέλο του 1962, πουλήθηκε πέρσι σε δημοπρασία του οίκου RM Sotheby’s, στο Monterey της California, αντί –κρατηθείτε– 43.750.000 ευρώ!

Εξωφρενικό; Σίγουρα. Αλλά μην απογοητεύεστε. Μπορείτε να αποκτήσετε ένα υποκατάστατο, 32 φορές φθηνότερα. Βέβαια, αυτό σημαίνει 1.350.000 ευρώ, αλλά αν τα έχετε (λέμε τώρα…), παίρνετε ένα σπορ/αγωνιστικό αυτοκίνητο της ίδιας περιόδου με την GTO, της ίδιας ιταλικής προέλευσης, αντίστοιχα όμορφο, επίσης σπάνιο και με πλούσιο αγωνιστικό παλμαρέ.

Η Alfa Romeo Giulia Tubolare Zagato (ή σύντομα, ΤΖ) παρουσιάστηκε στην Έκθεση του Torino το 1962. Μπορεί να λεγόταν (αρχικά) Giulia και να είχε τον ίδιο εργοστασιακό κωδικό Tipo 105, όμως ελάχιστη σχέση είχε με τη γνωστή μας μπερλίνα. Είχε ένα πανάλαφρο σωληνωτό (tubolare) πλαίσιο που ζύγιζε μόλις 62 kg, ένα επίσης ελαφρύ αλουμινένιο αμάξωμα (92 kg) και όλη μαζί δεν ξεπερνούσε τα 660 kg.

O κινητήρας ήταν ο γνωστός bialbero 1.570 κυβικών της Giulia, αλλά με το 8μπουζο, twin spark καπάκι της GTA. Απέδιδε 112 άλογα στην έκδοση δρόμου και μέχρι 160 στην αγωνιστική, και συνδυαζόταν με το κλασικό 5άρι κιβώτιο της Alfa. H TZ είχε όμως ανεξάρτητη πίσω ανάρτηση, αντί για τον άκαμπτο άξονα των Giulia, με τα δισκόφρενα τοποθετημένα εσωτερικά, για μείωση των μη φερόμενων μαζών.

Η μεγαλύτερη διαφορά με τις υπόλοιπες Giulia ήταν όμως στην εμφάνιση. Σχεδιασμένη από τον θρυλικό Ercole Spada της Zagato, η ΤΖ είχε εξαιρετική αεροδυναμική, με λείες επιφάνειες, σχήμα σταγόνας και την κομμένη ουρά (coda tronca) που είχε λανσάρει ο καθηγητής Wunibald Kamm και έδινε τον μικρότερο Cd μαζί με μεγάλη σταθερότητα στις υψηλές ταχύτητες.

Alfa Romeo TZ1 rear 34
Η κατασκευή της ΤΖ –στο χέρι βέβαια– γινόταν στο εργοστάσιο της Delta (μετέπειτα Autodelta) στο Udine, υπό την επίβλεψη ενός άλλου θρύλου: του Carlo Chiti, του «μάγου» της Ferrari Formula 1 και μετέπειτα της Alfa Romeo.

Μην πάει ο νους σας σε μεγάλη, εν σειρά παραγωγή. Μόλις 101 Alfa  Romeo TZ1 (η πρώτη έκδοση) κατασκευάστηκαν, ίσα-ίσα για να πάρει το αυτοκίνητο αγωνιστική πιστοποίηση (ομολογκασιόν). Το αγωνιστικό του ντεμπούτο έγινε το 1963 στη Monza και ήταν νικηφόρο, ενώ στη συνέχεια η ΤΖ κέρδισε την κλάση της σε πολλούς μεγάλους αγώνες: Le Mans, Sebring, Nurburgring, Targa Florio και Coupes des Alpes.

Λόγω του παλμαρέ, της εμφάνισης και της σπανιότητάς της, κάθε ΤΖ που σώζεται σήμερα είναι πολύτιμη και περιζήτητη. Οπότε γίνεται αντικείμενο της πιο σχολαστικής και πολυέξοδης αποκατάστασης. Όπως η ΤΖ1 του παρακάτω video, που εξήχθη στις ΗΠΑ το 1964, είχε μια μακρά αγωνιστική καριέρα –στα χέρια κυρίως της… συζύγου του ιδιοκτήτη, που αποδείχτηκε πιο γρήγορη από αυτόν– είχε αναπόφευκτα και κάποια ατυχήματα, αλλά πρόσφατα ξεκαινουργιώθηκε μέχρι και την τελευταία βίδα για να ξαναβρεί την παλιά της δόξα.

[Πηγή: Petrolicious]

node/39699

Η Alfa Romeo έχει τον δικό της καουμπόι [video]

Στα 77 του χρόνια ο Arturo Merzario παραμένει μια από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές των αγώνων αυτοκινήτου. 

Τρίτη, 11 Αυγούστου 2020 | Επικοινωνία

Η Alfa Romeo έχει τον δικό της καουμπόι [video]

Ακόμα και σήμερα, στα 77 του χρόνια, ο Arturo Merzario αρνείται να αποχωριστεί το χαρακτηριστικό καουμπόικο καπέλο που τον έκανε μια από τις πλέον αναγνωρίσιμες μορφές των αγώνων αυτοκινήτου. Γεννημένος στο Κόμο μέσα στη δίνη του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, από μικρή ηλικία ανέπτυξε ιδιαίτερη αγάπη για το μηχανοκίνητο αθλητισμό, κάτι που κληρονόμησε από τον πατέρα του Ugo, φανατικό λάτρη των Alfa Romeo και Ferrari.

Όπως και εκατοντάδες άλλοι οδηγοί αγώνων, τα πρώτα «βήματα» του Arturo έγινα πίσω από το τιμόνι ενός Abarth. Ο νεαρός οδηγός το 1969 κατακτά τη νίκη στο Grand Prix του Mugello τραβώντας την προσοχή του Enzo Ferrari, ο οποίος το 1970 τον επιλέγει για την κατηγορία των σπορ πρωτοτύπων, «αναβαθμίζοντας» τον τελικά το 1972 στην ομάδα της Scuderia Ferrari στη Formula 1.

μερζ

Ο Merzario παρέμεινε στην κορυφαία μορφή του μηχανοκίνητου αθλητισμού μέχρι το 1979, με τα τρία τελευταία χρόνια να έχει δημιουργήσει τη δική του ομάδα, χωρίς όμως να καταφέρει να κατακτήσει κάποια ιδιαίτερη διάκριση στα 85 Gran Prix που πήρε εκκίνηση.

Παρόλα αυτά ήταν ένας από τους πλέον αγαπητούς οδηγούς στο grid, ενώ είναι και ο πρωταγωνιστής της διάσωσης του NikiLauda μετά το τρομακτικό ατύχημα του Αυστριακού το 1976 στο Grand Prix του Nurburgring. Εκεί ο Ιταλός σταμάτησε για να απεγκλωβίσει με κίνδυνο της ζωής του το συναθλητή του μέσα από το φλεγόμενο μονοθέσιο της Ferrari. Χωρίς την «τρέλα» του Merzario είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο Lauda δεν θα είχε επιζήσει. 

Αντίθετα με τη Formula 1, ο Arturo Merzario γεύθηκε σειρά επιτυχιών σε άλλες μορφές αγώνων, με τις σημαντικότερες από αυτές να πραγματοποιούνται κατά την 5ετη περίοδο που ήταν εργοστασιακός οδηγός της Alfa Romeo. Στο τιμόνι των 33ΤΤ12 και 33SC12, δύο εκ των πλέον επιτυχημένων αγωνιστικών αυτοκινήτων όλων των εποχών, ο Merzario ξεδίπλωσε όλο του το ταλέντο, συμβάλλοντας τα μέγιστα στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Σπορ Αυτοκινήτων από την Ιταλική μάρκα το 1975 και το 1977.

μερζα

Ο δυναμικός του χαρακτήρας και η ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ, τον έκαναν αγαπητό στο κοινό και την ομάδα, ενώ ο ίδιος συνέχισε να αγωνίζεται μέχρι και το 2019. Άλλωστε η σύζυγος του «καουμπόι» της Alfa Romeo, συνηθίζει να λέει ότι ο χειρότερος χαρακτηρισμός που μπορεί να ακούσει ο Arturo για το πρόσωπο του είναι το «πρώην οδηγός αγώνων».       

Η αγάπη του Merzario για την Alfa Romeo, όπου έζησε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της καριέρας του, παραμένει δυνατή μέχρι σήμερα, με τον αειθαλή οδηγό να συμμετέχει ενεργά στους εορτασμούς για τα 110 χρόνια της μάρκας τον περασμένο Ιούνιο. Λίγο νωρίτερα, είχε οδηγήσει την αγαπημένη του 33ΤΤ12 με την οποία κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1975.
Δείτε το video από την «επανένωση» του οδηγού με το αγωνιστικό του αυτοκίνητο.

[πηγή: Alfa Romeo] 

node/39689
Jean Rédélé

Jean Rédélé: Monsieur Alpine

H Alpine ήταν σαφώς η Berlinette, αλλά ήταν επίσης βιομηχανική περιπέτεια και μια λαμπρή αγωνιστική πορεία που συνέθεσε ο Jean Rédélé. O άνθρωπος που άφησε ορφανή την αυτοκινητική σκηνή σαν σήμερα πριν από 13 χρόνια.

Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2020 | Γιάννης Κουτσουφλάκης Επικοινωνία

Jean Rédélé: Monsieur Alpine

Στην αυγή των μεταπολεμικών χρόνων, ο Jean Rédélé έβαλε στο συρτάρι το φρέσκο δίπλωμα της Ανωτάτης Εμπορικής -και τα όνειρά του για μια καριέρα στη Νομαρχία- για να αναλάβει στην οικογενειακή αντιπροσωπεία της Renault, στη Διέππη. Για τον πιο νέο αντιπρόσωπο στη Γαλλία (ήταν μόλις 24 ετών) αυτό φάνταζε μια ισχυρή πρόκληση. Οι βομβαρδισμένες εγκαταστάσεις της ήταν σχεδόν ερείπια και οι καθυστερήσεις στην παράδοση για ένα παλιό Juva 4 έφταναν τα δύο χρόνια! 

Ανδρική ιστορία
Πολύ γρήγορα, η έλευση του 4 CV και η σαρωτική επιτυχία του επέτρεψαν στον Rédélé να αναπτύξει την επιχείρηση, αλλά και να ανακαλύψει το πάθος του για τους αγώνες. Στο τιμόνι του 4 CV λοιπόν, διήνυε σχεδόν 100 χιλιάδες χιλιόμετρα τον χρόνο με το γκάζι στο πάτωμα. Όμως, μεταξύ της σπορ και της αγωνιστικής οδήγησης, η διαχωριστική γραμμή πολλές φορές είναι δυσδιάκριτη. Ειδικά όταν έχεις να κάνεις με μια μικρή βόμβα των… μόλις 21 αλόγων και στο παρά «τσακ» χάνεις την πρώτη θέση στο ράλι Monte-Carlo του 1952. 

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ Δοκιμάζουμε το Renault 4CV 1947-1961 [video]

Το ταλέντο του Rédélé πήρε τη ρεβάνς λίγους μήνες αργότερα, στην Ιταλία, θριαμβεύοντας στο Mille Miglia με εκθαμβωτικό τρόπο. Ωστόσο, κάθε φορά που οι στροφές σε έναν αγώνα λιγόστευαν, εξοργιζόταν που δεν μπορούσε να ακολουθήσει τους ταχύτερους με το μικρό, ανίσχυρο 4 CV. Ήδη, φανταζόταν ένα μικρό, χαμηλό κουπέ, καλοσχεδιασμένο κι ελαφρύ, βασισμένο πάνω στον «ψύλλο» της Renault -la puce.

Jean Rédélé 

Με το όνομα «Alpine», ως ανάμνηση για τη νίκη του στο Coupe des Alpes, η πρώτη δημιουργία του Rédélé έκανε την εμφάνισή της τον Ιανουάριο του 1955. Τον Jean, που δεν ήταν ούτε μηχανολόγος ούτε μηχανικός, στον σχεδιασμό αυτού του πρώτου μοντέλου καθοδηγούσαν μόνο η αίσθηση και η λογική. Εκείνο που ήξερε όμως ήταν να περιστοιχίζεται, να ακούει και να δείχνει εμπιστοσύνη σε νέους τεχνικούς χωρίς εμπειρία, αλλά δημιουργικούς και συνεγερμένους χωρίς όριο στην κοινή προσπάθεια.

"O Jean Rédélé χάρισε στη γαλλική αυτοκίνηση μια σπουδαία και ωραία περιπέτεια. Και ένα παλμαρές δαφνοστολισμένο..."

Η Alpine λοιπόν, ήταν πρώτα απ’ όλα μια μεγάλη οικογένεια, γεμάτη συναισθήματα και πάθος. Η κλιμάκωση συνεχίστηκε με την εμφάνιση της Berlinette που, υιοθετώντας τα μοτέρ του καινούργιου R8 Gordini, ξεκίνησε την εκπληκτική επιδρομή της στα ράλι. 

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ DRIVE Legends: Alpine A110 1300S 1966-1971

Εντυπωσιασμένη από αυτό το κύμα επιτυχιών, η Renault αποφάσισε, το 1965, να ανοίξει το δίκτυο πωλήσεών της στα μικρά μπλε αυτοκίνητα. Και στη συνέχεια, από την επόμενη χρονιά κιόλας, να κάνει την Alpine το «αγωνιστικό τμήμα» της. Έτσι γεννήθηκε η Alpine Renault. Αλλά θα ήταν αποκλειστικά η προσωπικότητα του Rédélé που εξέφραζε όλη την ψυχή της. Και τελικά θα απολάμβανε τις υπηρεσίες των Jean-Claude Andruet, Ove Andersson, Jean-Pierre Nicolas, Jean-Luc Thérier, Bernard Darniche...

Jean REDELE & Amédée Gordini
Ο Jean Jean Rédélé και ο Amédée Gordini στο σταντ της Alpine­Renault στις 12 Ώρες της Reims, την 1η Σεπτεμβρίου του 1965.


Οι «έμποροι στροφών» όπως αποκαλούσαν οι ίδιοι τους εαυτούς τους, κέρδιζαν σε όλα τα μέτωπα και τελικά εξασφάλισαν για την Alpine, το 1973, τον παγκόσμιο τίτλο στα ράλι.

Βιομηχανικό χάος
Βέβαια, στο βιομηχανικό-παραγωγικό γίγνεσθαι της Alpine, η περιπέτεια ήταν τέτοια στην κυριολεξία. Με άλλα λόγια, χαοτική. Εν τω μεταξύ, το 1972, μια απεργία παρέλυσε την επιχείρηση, με τη Renault να εξαγοράζει ελέγχον μερίδιο στην Alpine.

Η διαδοχή ενός μύθου όπως ήταν αυτός της Berlinette θα αποδεικνυόταν μια αποστολή σχεδόν αδύνατη για τις νέες Alpine A 310 και V6. Και τόσο αποκαρδιωτική, που ο Rédélé, που πλέον δεν αισθανόταν αφεντικό στο σπίτι του, πούλησε την εταιρεία στη Renault το 1977. Αφού προηγουμένως πήρε την υπόσχεση ότι ο Ρόμβος θα διατηρούσε τις θέσεις εργασίας στις εγκαταστάσεις της εταιρείας για 15 χρόνια. Η Alpine συνέχισε ως αγωνιστική οντότητα μέχρι το 1978, οπότε και νίκησε στις 24 Ώρες του Le Mans με τους Jean-Pierre Jaussaud και Didier Pironi στο τιμόνι της Renault Alpine A442B. 

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ Renault Alpine GTA V6 Turbo Le Mans 1990-1991

Στο «πολιτικό» επίπεδο, οι νέες Alpine, πολύ φρόνιμες, τυπικά σπορ μοντέλα «Régie», με πενιχρή διανομή από το δίκτυο της Billancourt δεν θα πουλούσαν. Και o Ρόμβος θα αποφάσιζε να βάλει τελεία και παύλα σε αυτό το ταξίδι το 1995.

Ο Rédélé συνέχισε ως μέλος της Renault Sport, όπως ονομαζόταν πια από το 1976, μέχρι τη σύνταξή του. Έτσι, ο άνθρωπος που έφτιαξε ένα δικό του «Renault» για δική του χρήση, ολοκλήρωσε την καριέρα του με τη Formula 1, ζώντας όλη τη ζωή του ταγμένος στον Ρόμβο.

Ο Rédélé έφυγε από τη ζωή στις 10 Αυγούστου του 2007, σε ηλικία 85 ετών, και αναπαύεται στο κοιμητήριο της Μονμάρτης, στο Παρίσι. 

H Alpine του Rédélé με μια ματιά
1955 Γέννηση της Alpine
1962 Παρουσίαση της Α 110
1971 Λανσάρισμα της Α 310
1973 Πρωταθλήτρια στο WRC
1977 Εξαγορά από τη Renault
1978 Νίκη στις 24 Ώρες του Le Mans
1991 Λανσάρισμα της Α 610
1995 Τερματισμός της παραγωγής