Peugeot κουπέ 404 1962-1968
node/38723

Peugeot κουπέ 404 1962-1968: Μια Ιταλίδα απ’ το… Sochaux

Με την υπογραφή του Pininfarina, το κουπέ 404 αναλήφθηκε μονομιάς στην κορυφή της γκάμας της Peugeot. Κατά πώς η πελατεία του και η καριέρα του ήταν τόσο ξεχωριστή όσο και διακριτική.

Από τη δεκαετία του ’50 κιόλας, ο Pininfarina κυριαρχούσε όχι μόνο στα σχέδια των Ιταλών κατασκευαστών, αλλά ενέπνεε επίσης ένα μεγάλο μέρος των ευρωπαϊκών δημιουργημάτων. Δίχως να παραγνωρίζουμε την έμπνευση και το ταλέντο του Τορινέζου καροσερίστα, πρέπει σε κάθε περίπτωση να αναγνωρίσουμε ότι ο μεγάλος «μόδιστρος» της αυτοκίνησης, καθώς τον ζητούσαν και τον μίσθωναν οι πάντες, είχε περάσει στο χώρο του… prêt-à-porter.

Έτσι, όταν η Peugeot ζήτησε από τον Ιταλό στιλίστα να μελετήσει πιο γοητευτικές εκδοχές του 404, αυτός έσυρε από τα ντουλάπια του προηγούμενες δημιουργίες. Με ντεμπούτο στο Σαλόνι του Παρισιού το 1961, το καμπριολέ 404 προκάλεσε αίσθηση με τη σιλουέτα του που ήταν μια Ferrari 250GT υπό σμίκρυνση. Ένα χρόνο αργότερα, η Peugeot ολοκλήρωσε την προσφορά της γκάμας του 404 με ένα κουπέ που επίσης είχε στα πλαϊνά του το επισμαλτωμένο μεταλλικό πλακίδιο με την υπογραφή του Ιταλού μαέστρο.

Peugeot κουπέ 404 1962-1968
Νηφάλια και κομψή, η γραμμή του κουπέ 404 ξεπατικώνει εκείνη της Ferrari 250GT/E. H ομοιότητα όμως περιορίζεται και μόνο στη φιγούρα του.


Όσο υποτονικό κι άλλο τόσο ακριβό
Βασισμένο πάνω στην πλατφόρμα της μπερλίνας 404, δεν μοιραζόταν μαζί της κανένα κομμάτι από τις λαμαρίνες της. Αντίθετα, ούτε λίγο ούτε πολύ, το κουπέ 404 δεν ήταν παρά ένα καμπριολέ που κυριολεκτικά του κόλλησαν μια οροφή. Με το παραλληλόγραμμο ζωνάρι της καροσερί που διακοπτόταν από ένα σπάσιμο πίσω από τις πόρτες και τα πίσω φώτα που ενσωματώνονταν στο τελείωμα των φτερών, καλλιεργούσε σκόπιμα (;) την ομοιότητα με τη Ferrari 250GT/E 2+2. 

Σε αντίθεση όμως με το «ίνδαλμά» του, προσέφερε τέσσερις πραγματικές θέσεις, διαθέτοντας μάλιστα ένα πορτμπαγκάζ κάθε άλλο παρά ανυπόληπτο. Διακεκριμένο λόγω της σιλουέτας του, το κουπέ 404 ήταν ανάρμοστα υποτονικό στον μηχανολογικό τομέα με ένα 4κύλινδρο 1.600άρι μοτέρ με καρμπιρατέρ ή ψεκασμό. Αυτό το δεύτερο ήταν και πρεμιέρα για γαλλικό αυτοκίνητο παραγωγής.

 Peugeot κουπέ 404 1962-1968

Υπάκουο, ελαστικό και πραγματικά ακάματο, το μπλοκ αυτό αρνιόταν να ξεσπάσει έστω και λίγο στην επιτάχυνση, αρκούμενο να διασφαλίζει στο κουπέ 404 μια έντιμη τελική ταχύτητα.

Το αυτοκίνητο με άκαμπτο άξονα πίσω, λεβιέ του σασμάν στην κολόνα του τιμονιού και υπολογίσιμο βάρος του το μόνο που απεχθανόταν ήταν να το πιέζεις. Σε κάθε περίπτωση λοιπόν απευθυνόταν περισσότερο σε οδηγούς άπληστους για κοινωνική αναγνώριση, παρά σε κάποιους με σπορτίβ προδιάθεση.

Φτώχεια καταραμένη
H Peugeot κατά έναν παράδοξο τρόπο έσπρωξε εξωφρενικά παραπάνω αυτή τη δυσαρμονία μεταξύ εικόνας και ουσίας. Προτείνοντας αποχρώσεις που θα ταίριαζαν σε κάποια ZiL και «κακόμοιρες» ταπετσαρίες στο σαλόνι, βουτηγμένες στη λιτότητα, υφασμάτινες ή από δερματίνη.

Peugeot κουπέ 404 1962-1968
Παρά το επίπεδο της τιμής ενός κουπέ 404, η φτώχια βασίλευε στην καμπίνα με το μεγάλο τιμόνι από βακελίτη καρφί στο μάτι σου, όπως και το εμαγιέ ταμπλό.


Εμπορικά, παρόλο που η πιστή πελατεία της Peugeot δεν πήρε των ομματιών της να ξενιτευτεί σε κάποια άλλη γαλλική, βρετανική ή γερμανική φίρμα, οι πιο μοντέρνοι από αυτήν προτίμησαν το καμπριολέ 404. Φυσικά σημαντικό ρόλο έπαιζε και η τιμή του κουπέ 404, αποτρεπτικό φυσικά, μιας και η τιμή του ήταν σχεδόν διπλή από αυτή της μπερλίνας. Στην Ελλάδα, το κουπέ 404 με τον ψεκασμό κόστιζε για παράδειγμα το '67 250 χιλιάδες δρχ., δηλαδή ήταν ακριβότερο από μια Mercedes-Benz 230 «γουρούνα» και λίγο φθηνότερο από μια Jaguar 2.4 Mk2.

Στο χρηματιστήριο των κλασικών αυτοκινήτων, ένα κουπέ 404 σε κατάσταση Concours στοιχίζει λίγο παραπάνω από 60 χιλιάδες, ενώ ένα αυτοκίνητο έτοιμο για εθνικά Concours d’Elegance κοντά στα 40. Αλλά ακόμα και με €25.000 βρίσκεις ένα αρκετά καλό κομμάτι που με δουλίτσα θα φτάσει στην προηγούμενη κατάσταση.

Peugeot κουπέ 404 1962-1968
Το πίσω κρύσταλλο που ξάπλωνε σε καλή γωνία μαζί με τις πίσω κολόνες εξασφάλιζαν καλό ζωτικό χώρο για τις πίσω θέσεις.



Το κουπέ 404 με μια ματιά
Κινητήρας 4κύλινδρος σε σειρά
Χωρητικότητα 1.618 cc
Ισχύς 65 PS έως 88 PS
Ροπή 127,5 Nm/2.250 rpm έως 137 Nm/2.800 rpm
Επιτάχυνση 0-100 km/h 17,3” έως 16,2”
Τελική ταχύτητα 148 έως 167 km/h
Παραγωγή 6.834 αυτοκίνητα (1962-1968)
Τιμή σήμερα €24.500 έως €63.000

node/39674

Τι θα λέγατε για ένα Peugeot 508 Coupé;

Το Peugeot Palladium είναι μια ανεξάρτητη σχεδιαστική μελέτη για δίπορτο γαλλικό κουπέ με αρκετά στοιχεία από muscle car.

Κυριακή, 09 Αυγούστου 2020 | Θάνος Παππάς Επικοινωνία

Τι θα λέγατε για ένα Peugeot 508 Coupé;

Μπορεί οι εποχές των 406 Coupé (1996) και 407 Coupé (2005) να έχουν περάσει προπολού και το νέο Peugeot 508 να μην ακολούθησε την παράδοση με μια αντίστοιχη έκδοση, όμως ο ανεξάρτητος σχεδιαστής Ali Shoghimojarad οραματίστηκε ένα δίθυρο premium coupé με τα σήματα της γαλλικής φίρμας - το Peugeot Palladium.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ Η Peugeot μας εξηγεί γιατί έχουν πεθάνει τα coupé

Ο Ιρανός σχεδιαστής ολοκλήρωσε το project κατά τη διάρκεια του master του στο αμερικανικό College for Creative Studies. Στόχος ήταν να σχεδιάσει ένα μοντέλο που θα βοηθούσε την Peugeot να επιστρέψει υποθετικά στην αγορά της Βόρειας Αμερικής από το 2026.

Όπως βλέπουμε από τις εικόνες, ο Ali συνδύασε στοιχεία από τη σχεδιαστική γλώσσα των μοντέλων παραγωγής της Peugeot με στοιχεία από muscle cars, εμπνευσμένος από την επερχόμενη συγχώνευση Groupe PSA και FCA Group στον όμιλο Stellantis.

Πιο συγκεκριμένα, η γρίλια, το αιχμηρό ρύγχος, τα επιθετικά εμπρός φώτα με τις χαρακτηριστικές κάθετες προεκτάσεις, η ενιαία εισαγωγή αέρα χαμηλά στον προφυλακτήρα και τα τριπλά γραφικά στα πίσω φώτα, είναι όλα στοιχεία που συναντάμε στα σύγχρονα Peugeot.

Peugeot Palladium

Το προφίλ έχει αναλογίες τριών όγκων, πισωκίνητου μοντέλου με μακρύ καπό, τροχούς μεγάλης διαμέτρου, μεγάλες πόρτες, «αόρατα» πλευρικά παράθυρα βαμμένα στο χρώμα του αμαξώματος, έντονη οπισθόκλιση της οροφής και μακριά ουρά με έντονες πτυχώσεις. Επιπλέον, οι δυναμικές γραμμές στο καπό, η οριζόντια character line που διατρέχει όλο το μήκος του αμαξώματος, το μυώδες προφίλ και τα όμορφα τονισμένα φτερά είναι στοιχεία που προσδίδουν δυναμισμό.

Ιδανικά, το Peugeot Palladium θα βασιζόταν σε μια ηλεκτρική ή υβριδική πισωκίνητη πλατφόρμα η οποία θα του επέτρεπε να κινηθεί σε premium μονοπάτια και να τοποθετηθεί απέναντι σε μοντέλα όπως το Polestar 1.

Γνωρίζουμε πως η Peugeot δεν μπορεί να διαθέσει τα κεφάλαια που απαιτούνται για την εξέλιξη ενός τέτοιου νέου μοντέλου το οποίο πιθανότατα δεν θα ήταν κερδοφόρο στην αγορά λόγω της μεγάλης προτίμησης που δείχνει ο κόσμος σε SUV. Παρόλα αυτά, δεν μπορούμε παρά να δεχτούμε πως ένα γαλλικό coupé θα ήταν ευπρόσδεκτο από το σύνολο της αυτοκινητιστικής κοινότητας. Οπότε θα κλείσουμε με ένα «ποτέ μη λες ποτέ» και θα συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε κάθε σχέδιο - ανεξάρτητου σχεδιαστή ή μη - το οποίο διευρύνει τους ορίζοντες της κάθε εταιρείας και εξάπτει τη φαντασία μας.

Σημείωση: Το Peugeot Palladium είναι μια δημιουργία του ανεξάρτητου σχεδιαστή Ali Shoghimojarad και δεν σχετίζεται με την Peugeot ή το σχεδιαστικό της κέντρο.

[Πηγή CarExpert]

node/39652
Alice Huyler Ramsey

DRIVE Legend: Alice Huyler Ramsey 1886-1983

Σε πείσμα της συμπλεγματικής αντίληψης και των ηθών στις αρχές του 20ού αιώνα υπήρξαν γυναίκες που προσέφεραν τα μέγιστα στην αυτοκινητοβιομηχανία. Μια από αυτές ήταν η Ramsey που, σαν σήμερα το 1909, ολοκλήρωσε τη διάσχιση των ΗΠΑ από Ανατολή σε Δύση...

Πέμπτη, 06 Αυγούστου 2020 | Γιάννης Κουτσουφλάκης Επικοινωνία

DRIVE Legend: Alice Huyler Ramsey 1886-1983

Αν ξεχωρίζαμε δέκα γυναίκες που η αυτοκινητοβιομηχανία πρέπει να τους υποκλιθεί αυτές θα ήταν οι Bertha Benz, Helene Rother, Dorothée Pullinger, Wilma K. Russey, Florence Lawrence, Alice Huyler Ramsey, Joan Newton Cuneo, June McCarroll, Mary Anderson και η Charlotte Bridgwood. Με αυτή ή με οποιαδήποτε άλλη σειρά αξιολογεί ο καθένας.

Όμως, για την πρώτη που ολοκλήρωσε το cross-country των ΗΠΑ από την Ανατολική στη Δυτική Ακτή και για την πρώτη που μπήξε Automotive Hall of Fame θεωρούμε ότι χρειάζεται ιδιαίτερη μνεία. Ένα «ταξίδι» που η Alice Ramsey όχι μόνο το πραγματοποίησε στο περιθώριο της οικιακής ενασχόλησης και των μητρικών καθηκόντων της, αλλά και στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, μια εποχή διόλου προνομιακή για μια γυναίκα. 

Η Alice γεννήθηκε ως Huyler στο New Jersey το 1886 και λίγα πράγματα είναι γνωστά για την νεότητά της. Γνωρίζουμε όμως ότι αποφοίτησε από το Vassar College σε μια εποχή που λιγότερο από το 7% των γυναικών πήγαιναν στο κολέγιο. Κάτι που αποτελεί για τα ήθη της εποχής προκλητικό και επαναστατικό από μόνο του. Αν και πήρε κορυφαία εκπαίδευση, δεν μπήκε ποτέ στο εργατικό δυναμικό των ΗΠΑ. Αντ’ αυτού, παντρεύτηκε τον γερουσιαστή John R. Ramsey και από τα 22 κιόλας ήταν νοικοκυρά με δύο μικρά παιδιά. Ωστόσο, η παραμονή στο σπίτι δεν την ικανοποιούσε και όταν αγόρασε το πρώτο της αυτοκίνητο, το 1908, σύντομα μπήκε σε… περιπέτειες. 

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ Οι τοπ 10 γυναίκες στην αυτοκινητική ιστορία

Παρότι οι Αμερικανίδες αποθαρρύνονταν από το περιβάλλον τους και γενικότερα από την κοινωνία να οδηγούν αυτοκίνητο, η Alice όχι μόνο έμαθε να σοφάρει, αλλά έγινε και οδηγάρα. Μόλις λίγους μήνες αφότου έπιασε για πρώτη φορά τιμόνι, συμμετέσχε στον αγώνα αντοχής του Montauk Point που απαιτούσε να οδηγήσει 200 μίλια σε μη ασφαλτοστρωμένους δρόμους. Και ενώ ήταν μία από τις δύο μόνο γυναίκες στον αγώνα, όχι μόνο ολοκλήρωσε το ταξίδι, αλλά πέτυχε τέλεια επίδοση τερματίζοντας στην τρίτη θέση.

Alice Huyler Ramsey

Η φανταστική επίδοση της Alice πήρε διάσταση στον Τύπο, με την αυτοκινητοβιομηχανία Maxwell να έχει μια ιδέα για μια διαφημιστική καμπάνια με πρωταγωνίστρια την Alice: Θα της έδινε ένα καινούργιο 4κύλινδρο Maxwell DA με 30 άλογα για να διασχίσει ολόκληρη τη χώρα με όλα τα έξοδα πληρωμένα. Και σε αντάλλαγμα, η Alice θα έδειχνε στον κόσμο ότι η Maxwell είχε φτιάξει ένα τόσο καλό αυτοκίνητο, ώστε ο καθένας -μπρρρ! ακόμα μια γυναίκα!- θα μπορούσε να το οδηγήσει. Η Alice συμφώνησε και στις 9 Ιουνίου του 1909 μαζί με άλλες τρεις φίλες της, που σημειωτέον καμία τους δεν ήξερε να οδηγεί, ξεκίνησαν τη διάσχιση της χώρας για πρώτη φορά με γυναικείο πλήρωμα.

Προφανώς η οδήγηση στην Αμερική το 1909 δεν έχει καμία σχέση με ό,τι γνωρίζουμε σήμερα. Από τα 5.800 km που διήνυσε η Alice από τη Νέα Υόρκη στο San Francisco, μόλις τα 250 ήταν λιθόστρωτα. Μάλιστα οι περισσότεροι δρόμοι δεν είχαν καν όνομα ή σήμανση, οπότε η Ramsey έπρεπε να χρησιμοποιήσει οδηγούς της εποχής που ονομάζονταν The Blue Book, κάτι αντίστοιχο με τους Guides Bleu της Michelin. Βέβαια, και πάλι οι οδηγίες ήταν ασαφείς ή παραπλανητικές και χωρίς καμία εικονογράφηση.

Μια οδηγία που έλεγε «στρίψε αριστερά στην πράσινη αγροικία» θα μπορούσε να σε στείλει εκατοντάδες μίλια εκτός πορείας, επειδή ο αγρότης είχε αποφασίσει εν τω μεταξύ να βάψει το σπίτι του κίτρινο. Τα πράγματα δε, έγιναν ακόμη χειρότερα καθώς για πέρα από το Μισισιπή δεν υπήρχαν οδηγίες στο Blue Book, οπότε η Alice θα έπρεπε κυριολεκτικά να μαντέψει το δρόμο της προς τη Δύση. Και για να έχει μεγαλύτερες πιθανότητες, ακολουθούσε τους πιο πατημένους δρόμους ή αυτούς που είχαν τους τηλεφωνικούς στύλους με τα περισσότερα καλώδια.

Εκτός από την πλοήγηση σε σχεδόν αδιάβατους δρόμους, η Alice έδειξε εντυπωσιακές μηχανικές δεξιότητες. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της άλλαξε τουλάχιστον 11 λάστιχα, επισκεύασε το σπασμένο πεντάλ του φρένου, καθάριζε διαρκώς τα μπουζί για να κρατήσει το μοτέρ σε λειτουργία και χρειάστηκε να ψύξει το συμπλέκτη του Maxwell, μεταφέροντας νερό από τα πλευρικά χαντάκια του δρόμου με ένα ποτήρι .

Alice Huyler Ramsey

Οι δρόμοι δεν ήταν οι μοναδικές προκλήσεις που αντιμετώπιζε η Alice και οι σύντροφοί της. Στη Nebraska, βρέθηκαν εν μέσω ενός ανθρωποκυνηγητού για έναν δολοφόνο. Στο Wyoming, «τσακώθηκαν» με τους κοριούς του ξενοδοχείου και στη Nevada αντιμετώπισαν μια ομάδα ιθαγενών Αμερικανών που κρατούσαν τόξα και βέλη. Ωστόσο, η Alice δεν τα παράτησε.

Παρόλα τα εμπόδια που αντιμετώπισαν, η Alice και οι συντρόφισσές της ολοκλήρωσαν με επιτυχία το ταξίδι τους στις 6 Αυγούστου του 1909, φτάνοντας στο San Francisco τρεις εβδομάδες αργότερα από το προγραμματισμένο. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, έγιναν τα αγαπημένα παιδιά του Τύπου και λαϊκοί ήρωες. Οι άνθρωποι έρχονταν καβάλα σε άλογα και άμαξες από για μίλια μακριά για να τις συναντήσουν σχεδόν σε κάθε στάση του ταξιδιού τους, συχνά περιμένοντας ώρες για να δουν εκείνες τις «pretty women motorists».

Ύστερα από το συνταρακτικό ταξίδι της, η Alice επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, μεγάλωσε τα παιδιά της και το 1961 έγραψε το βιβλίο «Veil, Duster and Tire Iron» εξιστορώντας το ταξίδι της. Ποτέ δεν έπαψε να αγαπάει τα αυτοκίνητα και ολοκλήρωσε ακόμα πάνω από 30 cross-country, πριν περάσει στην αιωνιότητα το 1983 σε ηλικία 96 ετών. Το 2000 έγινε η πρώτη γυναίκα που μπήκε Automotive Hall of Fame, ενώ της απενεμήθη επίσης ο τίτλος της «First Lady of Automotive Travel» και της «Woman Motorist of the Century».